ایا ستوده صفاتی که ازگل وصفت

کلاه گوشهٔ اندیشه گلشن است مرا

ز شوق مدح تو بر منطق بیان گوئی

زبان خامه یکی شاخ سوسن است مرا

هجوم پرتو مهرت بسینهٔ صد چاک

[...]

ای سحاب از تو در شکنجهٔ فیض

در دریای دن فرست مرا

رشگ فرمای ماه نو قدحی

زآن متاع کهن فرست مرا

شعله‌گون شبنمی که جلوهٔ آن

[...]

ای بلند اختری که سایهٔ تو

به ز خورشید خاورست مرا

قطره‌های سحاب تربیتت

چون گهر زیب افسرست مرا

رقم مدحت تو چون خط دل

[...]

دلاک سال قحط کهن نوره‌ئی که داد

یکمو نکرد کم ز تن فال رنگ ما

از بهر جعد ساختن مو فتیله کرد

چندین هزار زنگله برجفت زنگ ما

ای مریم مسیح مکان کز بساط نور

سجاده افکند به حریم تو آفتاب

از بهر سبحهٔ تو گهر های خاص را

در چشم خود بجای صدف پرورد سحاب

رخ شوید از چکیدهٔ آب وضوی تو

[...]

فلاطون الزمانا باد یارب

نصیب دوستان سوء المزاجت

معالج گر بود عیسای مریم

مبادا طبع محتاج علاجت

دیار فضل را مالک رقابی

[...]

عبدی آن هرزه‌گوی یاوه درای

که ز کلکم زبان بریده ترست

گرچه کونش دریده تا بدهن

دهن او ز کون دریده ترست

زهی سرفرازی که براوج چرخ

بنور رخت چهرهٔ ماه نیست

تو آن یوسفی مصر اقبال را

کز اخوانت اندیشهٔ چاه نیست

نه گرگی بگیتی توان یافت هم

[...]

خدایگانا هرگز ز هیچگونه الم

مباد گوشهٔ ابرویت آشنا بشکنج

در آن دیار که ذات ترا دراوست مقام

عبور غصه مبادا چه جای علت و رنج

رخ تو سرخ چو سیب بهشت بادو بعکس

[...]

سری ندارم گفتی بشعر، خوش گفتی

که شعر هم بتو حیوان سری ندارد هیچ

شعیر درخور خرهای عالمست نه شعر

چه شد بشعر سری گر خری ندارد هیچ

نصیب گر کشدم رخت دل بمیدانی

که زخم‌های شهیدان عشق تازه شود

شهادتی بگزینم که در مصیبت من

سریر عرش بدور فلک جنازه شود

استخوان پوش مرکبیست مرا

که سر از سیمیا برون آرد

خونچکان موشکی که دورانش

از کف گربه‌ها برون آرد

آنچنان ضعف بر تنش غالب

[...]

خوشا قصری که بروی پادشاهی را گذر باشد

چو بنشیند در آن منظر جهانش در نظر باشد

خوشا عالی رواقی عرش سقفی آسمان طاقی

که بر منظر جهان گیریش دایم جلوه‌گر باشد

دلا گر در جهان بر خواهش خود دسترس داری

[...]

نصرت بفتح و فتح باقبال یار شد

عالم بوعده‌های خوش امیدوار شد

دولت بسی چراغ بکف در سراغ بود

منت خدای را که بمقصد دوچار شد

گو عندلیب عهد چمن تازه کن که باز

[...]

ای صاحبی که عطر فروشان خلق تو

مغز نسیم صبح رعاف آشنا کنند

اکسیریان ز دفتر جود تو آیتی

آرند و ناسخ نسخ کیمیا کنند

آشفته زلفکان صبا و شمال را

[...]

فلک جنابا ای شاهباز سایهٔ تو

گشاده همچو هما بال بر سر خورشید

زه کمان تو شاید حمایل قیصر

پر خدنگ تو زیبد اتاقهٔ خورشید

عدو ز تیغ وجود تو خسته چون حست

[...]

صاحبا مدت هجر تو که عمرش کم باد

هم تو دانی که بر این دل شده چون می‌گذرد

توسقیم این فدوی زنده و آنگاه صحیح

غور کن غور که عمرش چه زبون می‌گذرد

مست حرمان چو گذر می‌کند از وادی شوق

[...]

بکر سخن من مه و خورشید ندیدست

می‌زیبد اگر شاهد آغوش تو باشد

مثلش بجهان عصمتئی نامده امید

کز پردگیان حرم گوش تو باشد

دوش در کلبهٔ چو غربالی

سیل‌اشکم ز چشم راهی شد

موج خون آستین بسقف رسید

قفس مرغ دام ماهی شد

هستند فی المثل گلهٔ گوسفند خلق

کآنرا خدای صاحب و والی‌شبان بود

صاحب بجای او دگری را کند شبان

چون بنگرد که بر گله نامهربان بود