تا در قدحم بادهٔ امید نیابی
میلم به تماشای گل و بید نیابی
در جام دل ما بود از عکس جمالی
آن جرعه که در ساغر خورشید نیابی
این جرعه بنوش ای دل و شو فرش در این بزم
کاین جام ز خمخانهٔ جمشید نیابی
دل های شهیدانت اگر باز شکافی
یابی دو جهان حسرت و امید نیابی
عرفی نبود نالهٔ بی درد مؤثر
زان رو اثر نغمهٔ ناهید نیابی



با انتخاب متن و لمس متن انتخابی میتوانید آن را در لغتنامهٔ دهخدا جستجو کنید.
هوش مصنوعی: شعر به زیبایی حال و هوای عطش و امید را به تصویر میکشد. شاعر در ابتدا به عدم دستیابی به امید و زیباییها اشاره میکند و بر این اساس، میگوید که تا زمانی که چنین امیدی نباشد، نمیتوان به تماشای زیباییهای دنیا پرداخت. او دل را به نوشیدن از جرعهای که در ساغر خورشید نهفته است دعوت میکند و بزم عشق و شادی را میستاید. همچنین، شاعر به این نکته میپردازد که در عمق دلهای شهیدان حسرت و امیدی نهفته است که به سادگی یافت نمیشود. در نهایت، او تأکید میکند که ناله و درد بیاثر است و از این رو از نغمهای که تاثیرگذار باشد، خبری نیست.
هوش مصنوعی: تا زمانی که در زندگیام امیدی نداشته باشی، علاقهای به تماشای زیباییها و لذتها نخواهم داشت.
هوش مصنوعی: در دل ما تصویری از زیبایی وجود دارد که همچون جرعهای است که در گلویی نرم و روشن نمیتوانی پیدا کنی.
هوش مصنوعی: این دل، این فکر را کنار بگذار و از این جشن لذت ببر، زیرا این پیمانهای که در دست داری، در هیچجا از جاهای دیگر نخواهی یافت.
هوش مصنوعی: اگر دلهای شهیدان را به دقت بررسی کنی، در آن هیچ نشانی از حسرت یا ناامیدی از دو جهان نخواهی یافت.
هوش مصنوعی: اگر کسی دردی نداشته باشد، نالهاش تأثیری نخواهد داشت. به همین دلیل، نمیتوانی از صدای ناهید (سیاره زهره) اثری بیابی.
در حال بارگذاری آرایههای ادبی...
پیشنهاد تصاویر مرتبط از منابع اینترنتی
راهنمای نحوهٔ پیشنهاد تصاویر مرتبط از گنجینهٔ گنجور
معرفی ترانههایی که در متن آنها از این شعر استفاده شده است
تا به حال حاشیهای برای این شعر نوشته نشده است. 💬 من حاشیه بگذارم ...
برای حاشیهگذاری باید در گنجور نامنویسی کنید و با نام کاربری خود از طریق آیکون 👤 گوشهٔ پایین سمت چپ صفحات به آن وارد شوید.