ای بخاری را تو جان پنداشته
حبه زر را تو کان پنداشته
ای فرورفته چو قارون در زمین
وی زمین را آسمان پنداشته
ای بدیده لعبتان دیو را
لعبتان را مردمان پنداشته
ای کرانه رفته عشق از ننگ تو
ای تو خود را در میان پنداشته
ای گرفته چشمت آب از دود کفر
دود را نور عیان پنداشته
ای ز شهوت در پلیدی همچو کرم
عاشقان را همچنان پنداشته
مستی شهوت نشان لعنت است
ای نشان را بی‌نشان پنداشته
ای تو گندیده میان حرف و صوت
وی خدا را بی‌زبان پنداشته
ماهتابش می‌زند بر کوریت
ای تو مه را هم نهان پنداشته
هر چه گفتم خویشتن را گفته‌ام
ای تو هجو دیگران پنداشته
با انتخاب متن و لمس متن انتخابی می‌توانید آن را در لغتنامهٔ دهخدا جستجو کنید.
هوش مصنوعی: این غزل مولانا به نقد و سرزنش افرادی می‌پردازد که خود را از دیگران بالاتر و مهم‌تر می‌پندارند. شاعر به تمسخر چنین افرادی می‌گوید که آنها حقیقت را نادیده گرفته و تصورات نادرستی از خود و اطرافشان دارند. او به تصویر کشیدن مفاهیمی از قبیل عشق، شهوت و درک واقعیات می‌پردازد و به این نتیجه می‌رسد که افراد باید آگاهانه‌تر با خود و دنیای اطراف شان برخورد کنند. در نهایت، مولانا بیان می‌کند که هر آنچه گفته شده، به نوعی انعکاسی از درون خود شاعر است و این انتقادات به نوعی هجو از خود شخصی است.
هوش مصنوعی: ای کسی که بخاری (دود) را به جای جان و زندگی خود فرض کرده‌ای، و دانه‌ی طلا را به جای گنج و معدن طلا تصور می‌کنی.
هوش مصنوعی: تو مانند قارون در زمین گم شده‌ای و به اشتباه زمین را آسمان می‌دانی، یعنی به خود فریفته شده‌ای و واقعیت را نمی‌بینی.
ای کسانی که دیوان را خوش رو می‌بینید و گمان می‌کنید آن ها انسان های خوش روی اند.
هوش مصنوعی: ای که عشق تو از عیب و ننگ تو دور شده، تو در تصور خود را در میان مردم و در مرکز توجه آنها می‌بینی.
هوش مصنوعی: چشمان تو به خاطر کفر و نادانی‌ات به قدری غبارآلود و تیره است که آنچه را که در حقیقت تاریکی است، به اشتباه نور می‌پنداری.
هوش مصنوعی: ای کسی که به خاطر شهوت و پلیدی خود به مانند کرم در آمده‌ای، دیگران را هم به خاطر عشق و محبت به صورت خودت می‌بینی و پنداشته‌ای که آنها نیز چنین هستند.
هوش مصنوعی: مستی ناشی از شهوت نشانه‌ای از لعنت و عذاب است، اما تو این نشان را نادیده گرفته‌ای و به آن بی‌اعتنا هستی.
هوش مصنوعی: ای کسی که در میان کلمات و آوازها، بویی ناخوشایند و گندیده داری، تو خدا را هم بی‌زبان می‌پنداری و او را نمی‌شناسی.
هوش مصنوعی: ماه نورش را بر نادانی تو می‌افشاند، اما تو حتی نور ماه را هم پنهان‌شده می‌پنداری.
هوش مصنوعی: هر چیزی که من درباره خودم گفته‌ام، حقیقتاً درباره خودم بوده و تو فکر کرده‌ای که من در مورد دیگران صحبت می‌کنم.
در حال بارگذاری آرایه‌های ادبی...
پیشنهاد تصاویر مرتبط از منابع اینترنتی
راهنمای نحوهٔ پیشنهاد تصاویر مرتبط از گنجینهٔ گنجور
می‌خواهید شما بخوانید؟ اینجا را ببینید.
معرفی ترانه‌هایی که در متن آنها از این شعر استفاده شده است
تا به حال حاشیه‌ای برای این شعر نوشته نشده است. 💬 من حاشیه بگذارم ...
برای حاشیه‌گذاری باید در گنجور نام‌نویسی کنید و با نام کاربری خود از طریق آیکون 👤 گوشهٔ پایین سمت چپ صفحات به آن وارد شوید.