|
|
غیرفعال و فعال کردن دوبارهٔ حالت چسبانی نوار ابزار به بالای صفحات |
|
|
راهنمای نوار ابزار |
|
|
پیشخان کاربر |
|
|
اشعار و ابیات نشان‌شدهٔ کاربر |
|
|
اعلان‌های کاربر |
|
|
ادامهٔ مطالعه (تاریخچه) |
|
|
خروج از حساب کاربری گنجور |
|
|
لغزش به پایین صفحه |
|
|
لغزش به بالای صفحه |
|
|
لغزش به بخش اطلاعات شعر |
|
|
فعال یا غیرفعال کردن لغزش خودکار به خط مرتبط با محل فعلی خوانش |
|
|
فعال یا غیرفعال کردن شماره‌گذاری خطوط |
|
|
کپی نشانی شعر جاری در گنجور |
|
|
کپی متن شعر جاری در گنجور |
|
|
همرسانی متن شعر جاری در گنجور |
|
|
نشان کردن شعر جاری |
|
|
ویرایش شعر جاری |
|
|
ویرایش خلاصه یا برگردان نثر سادهٔ ابیات شعر جاری |
|
|
شعر یا بخش قبلی |
|
|
شعر یا بخش بعدی |
انیران ز پیران شنیدم چنان
که می خورد باید به رطل گران
بیارای نگار آن می مشکبوی
کزو نافه مشک یابی دهان
دل اندر کم و بیش گیتی مبند
همی دار جان را همی شادمان
که شادست و زو مملکت شاد باد
شهنشاه گیتی ملک ارسلان
به دولت جهان را جوان دارد او
که بختش جوان باد و ملکش جوان
با انتخاب متن و لمس متن انتخابی می‌توانید آن را در لغتنامهٔ دهخدا جستجو کنید.
هوش مصنوعی: شعر درباره‌ی روزی به نام «انیران» است که مسعود سعد سلمان از پیران شنیده و در آن به ویژگی‌های خاص این روز اشاره می‌کند. شاعر به زیبایی نگارانی اشاره می‌کند و تاکید دارد که دل نباید به کم و بیش دنیا بسته شود. او با شعفی که از این روز می‌زید، آرزو می‌کند که سرزمین توسط شهنشاه جوان و شاداب خود، ملک ارسلان، تزیین و در سعادت بماند. در نهایت، او بر لزوم شاد بودن و جوانی بخت و ملک تاکید می‌کند.
هوش مصنوعی: از پیران شنیدم که هر چیزی را باید در مقدار مناسب و با دقت مصرف کرد.
هوش مصنوعی: زیبای دل‌نشین ما را بیارای که از او بویی مثل مشک به مشام می‌رسد و از لبانش می‌توان عطر مشک را استشمام کرد.
هوش مصنوعی: به دل خود اجازه نده که به زیاد و کم دنیا دل ببندد، زیرا همواره باید جان را شاد و خوشحال نگه‌داری.
هوش مصنوعی: ملک ارسلان، پادشاهی که سرزمینش شاد و خوشحال است، خوشبخت و شاداب باشد.
هوش مصنوعی: کسی که دارای شانس و بخت خوب باشد، می‌تواند دنیا را شاداب و پرجنب‌وجوش کند و سرزمینش نیز جوان و活力مند خواهد بود.
در حال بارگذاری آرایه‌های ادبی...
پیشنهاد تصاویر مرتبط از منابع اینترنتی
راهنمای نحوهٔ پیشنهاد تصاویر مرتبط از گنجینهٔ گنجور
جگر تشنگانند بی‌توشگان
که بیچارگانند و بی‌زاوران
بدین آلتِ رای و جان و زبان
ستود آفریننده را، کِی توان؟
ولیکن مرا هست عذر زنان
یکی هفته ام داد باید زمان
خداوند ما شاه کشورسِتان
که نامی بدوگشت زاولستان
سر شهریاران ایران زمین
که ایران بدو گشت تازه جوان
یکی خانه کرده‌ست فرخاردیس
[...]
به دست آرد از آب حیوان نشان
بخور زو و پس شاد زی جاودان
معرفی ترانه‌هایی که در متن آنها از این شعر استفاده شده است
تا به حال حاشیه‌ای برای این شعر نوشته نشده است. 💬 من حاشیه بگذارم ...
برای حاشیه‌گذاری باید در گنجور نام‌نویسی کنید و با نام کاربری خود از طریق آیکون 👤 گوشهٔ پایین سمت چپ صفحات به آن وارد شوید.