j.j.jnowzad در ‫۴ سال و ۸ ماه قبل، چهارشنبه ۱۸ اسفند ۱۴۰۰، ساعت ۲۰:۱۰ در پاسخ به دانا دربارهٔ مولانا » دیوان شمس » غزلیات » غزل شمارهٔ ۶۴۸:

بله شما به نکته مهمی اشاره کردید ، به نظر بنده حضرت مولانا به غیرقابل رؤیت بودن خداوند در عین قابل فهم بودن در همه جا اشاره کرده است و این منظور خود را در بهترین قالب و بهترین شکل ممکن آورده است ، << صورت بی صورت  >> ، واقعا زیباست .

جهن یزداد در ‫۴ سال و ۸ ماه قبل، چهارشنبه ۱۸ اسفند ۱۴۰۰، ساعت ۱۸:۳۵ دربارهٔ فردوسی » شاهنامه » پادشاهی هرمزد دوازده سال بود » بخش ۲ - آغاز داستان:

نیاگان من تاج داران شهر
و نه دهر
-
تاجدار و شهر که پادشاهی است

سالار غفاری در ‫۴ سال و ۸ ماه قبل، چهارشنبه ۱۸ اسفند ۱۴۰۰، ساعت ۱۶:۳۵ دربارهٔ حافظ » غزلیات » غزل شمارهٔ ۴۸:

حافظ در غزل دیگه مرتبط با معانی میگه :

عشق و شباب و رندی مجموعه ی مراد است 

چون جمع شد #معانی ،گوی بیان توان زد

جهن یزداد در ‫۴ سال و ۸ ماه قبل، چهارشنبه ۱۸ اسفند ۱۴۰۰، ساعت ۱۶:۰۲ دربارهٔ فردوسی » شاهنامه » پادشاهی هرمزد دوازده سال بود » بخش ۳ - داد هرمز، تاختن ساوه شاه و روم و خزر، پیشگویی مهران ستاد و آمدن بهرام چوبینه:

روی دادی که  از سر نادانی  و اسانپنداری رخ داد  اینست که  دو نام  یکی ترک ( گویه های دگر تورج و تور و توران است )   نام  گروهی از ایرانیان بود که  ان زمان ایرانیان  ایرانشهر را  آریان پارسا و یا اریا پارسه  و ایران پارسی میگفتند و دو دیگر  اریان هند و سدیگر توران  ترک  بود اینان گروهی ایرانی بودند که هیچ  دگرگونی با اریان پارسا نداشتند و هرگاه  اایران پارسا به انان می پیسوند توران میشدند و هر گاه انان به ایرانشهر میپیوستند ایران پارسا میشدند -  باری خاندانهای  ایرانی  بالای دریای خوارزم را در گذشته بسیار نیک از ایرانی بودنش  اگاهی داشتند  و این زردپوستان   چینی پس از  میلاد به  اندی سده امدند  و این هم از  یافته های باستانی پیداست و هم  نوشته ها  اگر کسی بسیار بخواند - اینان زیر رود زرد بودند
این ترک نامی بود که ایرانیان ایرانشهری  یا ایران پارسا به ان بالایی ها میدادند و تور و توران   و تاران و توراندن  را گمان نکنم کس نداند واین نام را ایرانیان به دیگر ایرانیان   کهه دشمن ایران پارسه بود  داده بودند  -

  اروپاییان نیز هنگام  جنگ بهرام گور با ترکان  گفته اند که  زمان بهرام گور  این زردپوستان که اکنون ترکشان میخوانیم هنوز پیدید نیامده بودند و ایرانیان به کسان دگر از خودشان ترک میگفتند  و با این همه چون شور درسرشان افتد همه چیز فراموش کرده  -
اگر بنگریم نه تنها افراسیاب  و ارجسب و ساوه و  خیونیان   که فغانیش و خوشنواز نیز  ایرانی بوده  و کسی انان را   به   غز و مغول  نمی پیوندد   - این دوگفتار جداست همانگونه که تاجیک  و تازی و تازیک   نام  عرب بود و  اینک  ما انرا به زر و  زور میخریم و بر خود می بندیم

  تازی ( با گویه تازیک و تاجیک )  به ایرانیان پارسی  که ترک نبودند  داده شد  و اینک هرچه میگوییم  تازی و  تاجیک   و تازیک  چون رازی و رازیک و راجی و راجیک است و چون تاری و تاریک   و چون  پارسی و پارسیک و فارسی  خدای را این نادانی چیست  و اگر این ندانی  نگاه به شاهنامه کن که  تازیک پیش از ان    کنار دهقان پارسی می امده   و دهقان و تازیک   برابر پارسی و تازی است 
نام ترک و توران نیز نام گروهی از ایرانیان  زرنگ و نژاده بود که  با پارسی ایرانیان  در جنگ بودند  به اینان که خود را پارسا میدانستند ایران پارسی میگفتند و انان  را که پارسا نمیدانستند به توران  ناسزا میداند و انان را تور و توسن میشمردند
 یک لغزش  که پیوسته میگویند   اینست که   انان را به  کوچگردی ناسزا میدهند کوچگردی   در ایرانشهر هم بسیار کهن و سره بود  و بی گمان در  خونپرث کوچگردی و شهر نشینی   دو بخش یک گروه بود اروپاییان و پیرو ان دگر نتوانسته اند این را بدانند که اینجای جهان چون اروپای سرسبز و چون چین و هند و افریقا برکنارو اسان رو  نیست  جهان اینگونه است  چین و هند زیر کوه همالیا و پامیر و هندوکشند همالیا دیوار بلند جهانست و بالای ان بیابان - از بالای همالیا بیایی از بیابانی سخت میایی که یکسویش دیوار جهام و یکسویش مرگ و گمراهیست ومیرسی به پامیر و اگر از هند هم بیایی هندوکش و پامیر و بیابان و به ایران که رسیدی هندوکش و کویر به درازای هم  دیوراند کنار  رود املراه باریکیست که دریای طبرستان و کوه البرز  راه را بسته  و زیرش بیابان و هندو کش است   مگر میان کوه البرزو بیابان تنها راه باریک و بسیار سختی  داری که از ری میگذشت و تا ازتخته  اریان پارسیان بیرون نروی  ایران بیرون نروی راه اسان نشود  در چنین  سرزمینی  شهر و روستا و کوچگردان همه شهریند و همه کوچگردند بدین  گونه که نیمی از کوچگردان  در شهرند  و نیم دیگران  کوچگردان   راهداران  و بار بران  و بازرگانانند   پیوسته  میبینیم که  کوچگردان   پیش از امدن  غزان سلجوقی و مغول  راهدارانند و زره وار  راه ها را نگهبانی میکنند و  کالا را از چین و هند به شام و مصر میرسانند و  در ایران  از نخستین روز پیدایشش  دو نام میدرخشد یکی دو چم شهر و پاسداری دارد  که انرا در پلخه و پارس   و بلخ  و نامهای کهنتر میبینیم و دگری  کاس و کوش و کرد  که  چم کوچگرد پارسی دارد به تورانیان که  هم ایرانی بودند و هم کوچگرد داشتند  کوچ یا کرد  نمیگفتند تنها  پارسیان را کرد میگفتند 

Alireza alireza.shahbazi۲۰۰۷@gmail.com در ‫۴ سال و ۸ ماه قبل، چهارشنبه ۱۸ اسفند ۱۴۰۰، ساعت ۱۴:۵۸ دربارهٔ مولانا » دیوان شمس » غزلیات » غزل شمارهٔ ۲۱۳۰:

با سلام

دوستان گرامی و اساتید بزرگوار. من در درک معنای این مصرع از  بیت دهم" ای شب تو زلفش دیده‌ای نی نی و نی یک موی او" نا توان هستم . لطفا کسانی که متوجه معنی این مصرع می شوند من را راهنمایی بفرمایند با تشکر

جهن یزداد در ‫۴ سال و ۸ ماه قبل، چهارشنبه ۱۸ اسفند ۱۴۰۰، ساعت ۱۴:۳۶ دربارهٔ فردوسی » شاهنامه » پادشاهی هرمزد دوازده سال بود » بخش ۳ - داد هرمز، تاختن ساوه شاه و روم و خزر، پیشگویی مهران ستاد و آمدن بهرام چوبینه:

هان ای ایرانیان جان من و جان شما
بنگرید این داستان و گفت و دستان شما
خدا  دیوانه کننده است

Elham در ‫۴ سال و ۸ ماه قبل، چهارشنبه ۱۸ اسفند ۱۴۰۰، ساعت ۱۱:۵۷ دربارهٔ عبید زاکانی » موش و گربه:

بسیارزیباوپندآموز.گربه، گربه است وموش طعمه......نقاب دوستی فریبی بیش نیست.سبک شعری خاصی داشت.ومن هم به این فکرمیکردم که آیاسازنده موش وگربه اطلاعی ازاین اثرداشته؟!

سفید در ‫۴ سال و ۸ ماه قبل، چهارشنبه ۱۸ اسفند ۱۴۰۰، ساعت ۱۱:۳۶ دربارهٔ امیرخسرو دهلوی » دیوان اشعار » غزلیات » شمارهٔ ۵۷۸:

 

به عشقم مست بگذارید زیراک

کس از میخانه عاقل باز نامد!...

 

علیرضا صحتی در ‫۴ سال و ۸ ماه قبل، چهارشنبه ۱۸ اسفند ۱۴۰۰، ساعت ۱۰:۱۵ دربارهٔ صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ ۴:

سلام چرا خوانش نمیزارید؟ 

کوروش در ‫۴ سال و ۸ ماه قبل، چهارشنبه ۱۸ اسفند ۱۴۰۰، ساعت ۰۹:۲۱ دربارهٔ مولانا » فیه ما فیه » فصل چهل و هشتم - شخصی امامت می‌کرد و خواند اَلْاَعْرَابُ اَشَدُّ کُفْراً وَ نِفَاقاً:

اَلْصَّفْعُ اَصْلَحَکَ

من زیاد ترجمه بلد نیستم ولی فکر کنم معنیش اینه که سیلی درستت کرد

لطفا بخشای عربی فیه ما فیه رو کسی که بلده ترجمه کنه

صبا در ‫۴ سال و ۸ ماه قبل، چهارشنبه ۱۸ اسفند ۱۴۰۰، ساعت ۰۲:۱۹ دربارهٔ صائب » دیوان اشعار » تک‌بیتهای برگزیده » تک‌بیت شمارهٔ ۷۹۰:

به به 🥲

غمناک ابددوست در ‫۴ سال و ۸ ماه قبل، سه‌شنبه ۱۷ اسفند ۱۴۰۰، ساعت ۲۳:۰۹ دربارهٔ حافظ » غزلیات » غزل شمارهٔ ۱۶۶:

بهترین فال ممکن، همین غزل است

حبیب شاکر در ‫۴ سال و ۸ ماه قبل، سه‌شنبه ۱۷ اسفند ۱۴۰۰، ساعت ۲۲:۳۱ دربارهٔ خیام » رباعیات » رباعی شمارهٔ ۴۵:

سلام بر ادب دوستان گرام 

آئین من آرام شه و درویش است 

جلب نظر« حبیب» بر من کیش است 

دهری که عروس صد هزار داماد است 

کابین عروس مرگ شوی خویش است 

تشکر از دوستان.

 

Zari Habibi در ‫۴ سال و ۸ ماه قبل، سه‌شنبه ۱۷ اسفند ۱۴۰۰، ساعت ۱۹:۴۳ دربارهٔ سعدی » دیوان اشعار » ترجیع بند:

خوانش جناب حلاج را شنیدم بسیار دلنشین بود و شکل خوانش درست این بیت رو یاد گرفتم   

من بی تو نه راضیم ولیکن   چون کام نمی دهی بناکام

سپاس

عباسی-فسا @abbasi۲۱۵۳ در ‫۴ سال و ۸ ماه قبل، سه‌شنبه ۱۷ اسفند ۱۴۰۰، ساعت ۱۸:۳۱ در پاسخ به Ben Omar دربارهٔ رهی معیری » غزلها - جلد اول » گریهٔ بی‌اختیار:

صحبت به معنی حرف زدن نیست

صحبت به معنی مصاحبت یعنی هم نشینی و همدم بودن است

سعدی:

صبر بر جور رقیبت چه کنم گر نکنم

همه دانند که در صحبت گل خاری هست

حافظ:

من و همصحبتی اهل ریا دورم باد

از گرانان جهان رطل گران ما را بس

 

حافظ:

باغبان گر پنج روزی صحبت گل بایدش

بر جفای خار هجران صبر بلبل بایدش

 

 

علی زینلی در ‫۴ سال و ۸ ماه قبل، سه‌شنبه ۱۷ اسفند ۱۴۰۰، ساعت ۱۷:۵۴ دربارهٔ خیام » رباعیات » رباعی شمارهٔ ۶۰:

قبل از اینکه انسان پا به دنیا بگذارد دنیا ایجاد شده و کامل بود. هستی همچنانکه به بسط و توسعه ادامه می دهد روزی منقبض می شود به پایان می رسد و بدون کمک انسان دوباره از نو به سبک و سیاقی جدید آغاز می کند. پس انسان چیزی به هستی اضافه نکرده و هستی سودی از انسان نبرده. "از آمدنم نبود گردون را سود". بشر قادر به اضافه کردن چیزی به هستی نیست یا سودی برای هستی و این چرخه ندارد. این هستی انسان را حتی به اندازه یک زنبور عسل برای گرده افشانی لازم ندارد. انسان هر چه علم و اکتشاف استخراج کند باز هیچ کمکی به هستی نکرده هیچ. باز هم اگر انسان از بین برود چیزی از هستی کم نمی‌شود و چرخ گردون از حرکت نمی ایستد و نمی کاهد. حتی اگر آدمی به خدا ملحق شود چیزی به خدا اضافه نمی کند و جاه و جلالش نمی بخشد زیرا که چیزی از او جدا نیست. سوال: پس این آمدن و رفتنم از بهر چه بود؟ پاسخ : ما انسانها تجربه و شناخت خود از زندگی و این هستی و ادراکات ذهنی که دریافت می کنیم را با خود می بریم و در دنیای دیگر با امکانات دیگر یک گام به اصل خود نزدیک تر می شویم. اما هستی بصورت ازلی و ابدی سرجای خودش باقی میماند. شعر خیام قصد به چالش کشیدن ذهن مخاطب دارد. ایشان از طریق اشعار، سوال را برای خواننده مطرح میکند؛ مطالبی که خودش پاسخ آن یافته را به صورت چالش ذهنی بیان کرده است. او با اشعاری که تماما گوشه کنایه ای است مخاطب را به تفکر وادرا می کند. اما هر چه گوش میسپارد و جستجو می کند _ در مورد فلسفه آمدن و رفتن_ پاسخی از مردمانی که مشغول سرگرم روزمرگی خود هستند  نمی شنود؛ برای همین می گوید : از هیچ کسی نیز دوگوشم نشنود. او می‌دانست منتهی کس دیگری را ندیده که مانند خودش جستجوگر  و سوال کننده باشد او با اشعارش مخاطب را به چالش می کشد و وادار به فکر کردن می کند. منتهی بعضا با همان افکار قبلی خودشان به گفته های او می نگرند و گمراهتر از قبل می شوند. به گفته مولانا از خدا می‌خواه تا زین نکته ها، در نلغزی و رسی تا انتها، زانکه از قرآن بسی گمره شدند، زان رسن قومی درون چَه شدند. مر رسن را نیست هیچ عیب ای عنود، چون ترا سودای سربالا نبود. در اشعار خیام ایمان حقیقی موج می زند منتهی بعضا اشعار او را برای تایید و اثبات افکار منحرف و غلط خودشان می خوانند و از آن بعنوان الحاد استفاده می کنند. خیام خودش تمام پاسخها را می دانسته و نزد خود _در پس افکار و اشعار طعنه امیزش_نگه داشته، اگر پاسخی نداشت اینگونه سوال طرح نمی کرد. او می‌خواهد مخاطب خودش به درک برسد. تمام اشعار خیام چالشی ست.فقط کسی را می طلبد که از افکار ایشان آگاه باشد. عرفا با دو جبهه سخن می گفتند یکی ظاهر پرستان و زاهدان، دیگری منکران. زاهدان آنها را تکفیر می کنند و ملحدان از گفته آنها سواستفاده و اشعارشان را تفسیر برأی و تحریف می کنند. 

مهرشاد نادری در ‫۴ سال و ۸ ماه قبل، سه‌شنبه ۱۷ اسفند ۱۴۰۰، ساعت ۱۷:۰۰ دربارهٔ رودکی » قصاید و قطعات » شمارهٔ ۲۶:

در سال 1352 به همت کانون پرورش فکری آثاری ارزشمند تولید شد، یکی از این شاهکارها همین شعر با صدای استاد منوچهر انور و آهنگسازی استاد فریدون شهبازیان هست، پیشنهاد میکنم حتما گوش کنید 

Omid Farian در ‫۴ سال و ۸ ماه قبل، سه‌شنبه ۱۷ اسفند ۱۴۰۰، ساعت ۱۶:۳۷ دربارهٔ حافظ » غزلیات » غزل شمارهٔ ۱۰:

 خواننده افغان ،ساربان این غزل را اجرا کرده است ،  گر گوش کنید ، حال خوبی یابید

Omid Farian در ‫۴ سال و ۸ ماه قبل، سه‌شنبه ۱۷ اسفند ۱۴۰۰، ساعت ۱۶:۲۷ دربارهٔ حافظ » غزلیات » غزل شمارهٔ ۶۴:

مدرسه که میرفتم ، می‌گفتند عربی کاملترین زبان دنیاست ، بزرگتر که شدم ، دیدم به پپسی میگن ببسی ، برتقال،  چ  گ ژ پ ندارد ، کجاش کامل بود . وای از درد نادانی و تبلیغات.

Omid Farian در ‫۴ سال و ۸ ماه قبل، سه‌شنبه ۱۷ اسفند ۱۴۰۰، ساعت ۱۶:۰۸ دربارهٔ حافظ » غزلیات » غزل شمارهٔ ۵۳:

چشمها را باید شست، جور دیگر باید دید.

اگر من در خانواده چینی و یا یهودی و یا مسیحی و یا دیگری زاده میشدم ، جور دیگر میشدم. خرد گرایی تنها راه رهایی از تعصبات و دشمنی است.