آن را که بود رگی ز غیرت به تنش
باید نبود به جز توکل سخنش
آن کس که زند حرف گدایی، بادا
چون نان گدا خشک، زبان در دهنش
|
|
غیرفعال و فعال کردن دوبارهٔ حالت چسبانی نوار ابزار به بالای صفحات |
|
|
راهنمای نوار ابزار |
|
|
پیشخان کاربر |
|
|
اشعار و ابیات نشانشدهٔ کاربر |
|
|
اعلانهای کاربر |
|
|
ادامهٔ مطالعه (تاریخچه) |
|
|
خروج از حساب کاربری گنجور |
|
|
لغزش به پایین صفحه |
|
|
لغزش به بالای صفحه |
|
|
لغزش به بخش اطلاعات شعر |
|
|
فعال یا غیرفعال کردن لغزش خودکار به خط مرتبط با محل فعلی خوانش |
|
|
فعال یا غیرفعال کردن شمارهگذاری خطوط |
|
|
کپی نشانی شعر جاری در گنجور |
|
|
کپی متن شعر جاری در گنجور |
|
|
همرسانی متن شعر جاری در گنجور |
|
|
نشان کردن شعر جاری |
|
|
ویرایش شعر جاری |
|
|
ویرایش خلاصه یا برگردان نثر سادهٔ ابیات شعر جاری |
|
|
شعر یا بخش قبلی |
|
|
شعر یا بخش بعدی |
آن را که بود رگی ز غیرت به تنش
باید نبود به جز توکل سخنش
آن کس که زند حرف گدایی، بادا
چون نان گدا خشک، زبان در دهنش
با انتخاب متن و لمس متن انتخابی میتوانید آن را در لغتنامهٔ دهخدا جستجو کنید.
هوش مصنوعی: در این شعر، شاعر به افرادی که با غیرت و اعتماد به نفس هستند اشاره میکند و میگوید که افرادی که با تمجید و گدایی دیگران را میطلبند، به خاطر ناپایداری حرفهایشان، در سختی و کمبود قرار میگیرند. به عبارت دیگر، تنها با توکل و اعتماد به نفس میتوان در زندگی موفق بود، نه با وابستگی به دیگران.
هوش مصنوعی: کسی که در وجودش حس غیرت و غیرتمندی جاری است، باید تنها بر توکل و اعتماد به خدا اتکا کند و نیازی به تکیه بر چیز دیگری نداشته باشد.
هوش مصنوعی: هر کسی که سخن از نیاز و گدایی میزند، باید مانند نان خشک گدا، زبانش در دهانش باشد؛ یعنی باید در کلام خود احتیاط کند و آنچه میگوید با واقعیت همخوانی داشته باشد.
پیشنهاد تصاویر مرتبط از منابع اینترنتی
راهنمای نحوهٔ پیشنهاد تصاویر مرتبط از گنجینهٔ گنجور
تا غایب شد بت از کنار شمنش
می خون گردد بتن ز غایب شدنش
گر مژده دهد کسی ز باز آمدنش
پُر دُر بکنم کنار همچون دهنش
آن حُسن و دلال بین و آن مکر و فنش
وآن دست به عشاق جهان بر زدنش
وآن ناز و تکبرش که من بی ریشم
یارب تو به تیغ ریش گردن بزنش!
شاهنشه را که بخت بادا وطنش
شد نیک فراموش ز بنده حسنش
امروز منم بنده نیکو سخنش
ای رحمت شاه یاد ندهی ز منش
گل کیست به نزد عارض چون سمنش
گر لاف زند برون کنم از چمنش
گر پیش لبش غنچه دهن بگشاید
چون باد بیایم و بدرّم دهنش
در خانه و شهر و خلوت و انجمنش
میجویم و نیست در میان جز سخنش
هر جا سخنی است میدهم دل که مگر
پی از سخنی برم بسر دهنش
معرفی ترانههایی که در متن آنها از این شعر استفاده شده است
تا به حال حاشیهای برای این شعر نوشته نشده است. 💬 من حاشیه بگذارم ...
برای حاشیهگذاری باید در گنجور نامنویسی کنید و با نام کاربری خود از طریق آیکون 👤 گوشهٔ پایین سمت چپ صفحات به آن وارد شوید.