در حدود ری یکی دیوانه بود
سال و مه کردی به سوی دشت گشت
در تموز و دی به سالی یک دو بار
آمدی در قلب شهر از طرف دشت
گفتی ای آنان کتان آماده بود
زیر قرب و بعد ازین زرینه طشت
قاقم و سنجاب در سرما سه چار
توزی و کتان به گرما هفت و هشت
گر شما را با نوایی بد چه شد
ورچه ما را بود بیبرگی چه گشت
راحت هستی و رنج نیستی
بر شما بگذشت و بر ما هم گذشت



با انتخاب متن و لمس متن انتخابی میتوانید آن را در لغتنامهٔ دهخدا جستجو کنید.
هوش مصنوعی: شاعر به داستان دیوانهای اشاره میکند که در دشتها و مناطق اطراف ری زندگی میکند. او در فصول مختلف سال به شهر میآید و به مردم از کارهای روزمره و زراعت سخن میگوید. او در قالب سؤال از مردم میپرسد که آیا از وضعیت خود ناراضی هستند و این که راحتی و رنج چگونه در زندگی آنها جریان دارد. در نهایت، او تأکید میکند که هر کس با شرایط خود مواجه است و این گذر زمان بر همه تأثیرگذار است.
هوش مصنوعی: در حوالی ری، فردی دیوانه وجود داشت که در تمام سال و ماه به سمت دشت میرفت و در آنجا گردش میکرد.
هوش مصنوعی: در فصلهای گرم (تموز) و سرد (دی) سال، تو چند بار به سمت قلب شهر از طرف دشت آمدی.
هوش مصنوعی: تو گفتی ای کسان، پارچهی کتان آماده بود که زیر برآمدگیهای زمین (قرب) قرار گرفته است و بعد از این، طشت (سینی) زرین خواهد بود.
هوش مصنوعی: در سرمای سخت، قاقم و سنجاب با هم سه یا چهار دانه میخورند، در حالی که در گرما، کتانها هفت یا هشت دانه میدهند. این بیت به مقایسه وضعیت حیات و بهرهبرداری از منابع غذایی در شرایط مختلف آب و هوایی اشاره دارد.
هوش مصنوعی: اگر برای شما با صدای ناهنجار یا بدی اتفاقی پیش آمده باشد، ما نیز در روزهایی سخت و بدون برگ، با مشکلات و ناامیدیها روبرو شدهایم.
هوش مصنوعی: زندگی بدون دردسر و زحمت برای شما سپری شد و از طرفی برای ما نیز چنین بود.
در حال بارگذاری آرایههای ادبی...
پیشنهاد تصاویر مرتبط از منابع اینترنتی
راهنمای نحوهٔ پیشنهاد تصاویر مرتبط از گنجینهٔ گنجور
همین شعر » بیت ۱
در حدود ری یکی دیوانه بود
سال و مه کردی به سوی دشت گشت
در حدود ری یکی دیوانه بود
سال و مه کردی به کوه و دشت گشت
با کُروز و خرمی، آهو به دشت
می خرامد چون کسی کو مست گشت
مرتضا را چون بکشت آن مرد زشت
مرتضی بی او نمیشد در بهشت
نام شهری گفت و زان هم درگذشت
رنگ روی و نبض او دیگر نگشت
در حدود ری یکی دیوانه بود
سال و مه کردی به کوه و دشت گشت
در بهار و دی به سالی یک دو بار
آمدی در قلب شهر از طرف دشت
گفت ای آنان که تان آماده بود
[...]
سال نو بر ششصد و هفتاد و هشت
بود کز تاریخ هجرت میگذشت
معرفی ترانههایی که در متن آنها از این شعر استفاده شده است
تا به حال حاشیهای برای این شعر نوشته نشده است. 💬 من حاشیه بگذارم ...
برای حاشیهگذاری باید در گنجور نامنویسی کنید و با نام کاربری خود از طریق آیکون 👤 گوشهٔ پایین سمت چپ صفحات به آن وارد شوید.