نمک خوان دل فگاران است

شور اشعار عاشقانهٔ ما

خویش را زودتر رسان ای سیل

چشم بر راه توست خانهٔ ما

زلفت آشفت و از پی سودا

شاخ در شاخ شد بهانهٔ ما

خانه را سیم گل کنیم مگر

آمد آن سیمبر به خانهٔ ما

زلف را می‌دهی به دست رقیب

نه‌ای آگه ز درد شانهٔ ما

ای بهشت از تو در دو دیده و دل

دوزخ آتش برد ز خانهٔ ما