کسی کز رشک من محروم از آن پیمان‌شکن گرید

اگر در بزم او بیند مرا، بر حال من گرید

به بزم عیش بی‌دردان به جانم، کو غم‌آبادی

که سوزد یک طرف مجنون و یک سو کوهکن گرید

چه می‌پرسی حدیث درد پروردی که احوالش

کسی هرگز نفهمد بس‌که هنگام سخن گرید

نشینم من هم از اندوه و دور از کوی او گریم

غریب و دردمندی هر کجا دور از وطن گرید

برو ای پندگو بگذار وحشی را که این مسکین

دمی بنشیند و بر روزگار خویشتن گرید