بر او ماه و خورشید کرده‌ست چند

ستاره که هرگز ندانی که چند

ز دیده ببارید خونابه چند

ز بهر نیا تنگدل بود چند

فروزان کن ز رخ، کاشانهای چند

بسوزان شمع من، پروانه اى چند

فغانم گوش کن امشب که فردا

ز من خواهی شنید افسانه اى چند

دلم داند به پاس آشنایی

[...]

دهر، دامن فشاند از کی و چند

خرگهِ آسمان فرو پیچند

مرا بیاد تو بگذشت، روزگاری چند

بیاد موی توام بود، روز تاری چند

بیاد زلف پریشانت، ای پریرخسار

به بین! فتاده پریشان، بهر کناری چند

خبر ز زلف نداری، که در شکستگیش

[...]