بدان داور که او دارای دهر‌ست

که بی‌تو عمر شیرینم چو زهر‌ست

هر زن خوبرو که در شهر‌ست

دیده را از جمال او بهر‌ست

حکم هر نیک و بد که در دهر‌ست

زهر در نوش و نوش در زهر‌ست

همه گفتند این راز سپهرست

چنین کار از پی بوزرجمهرست

من آن شاهم که فرزینم سپهرست

پیاده در رکابم ماه و مهرست

گر چه سرهنگ آلت قهرست

خسته را نوش و جسته را زهرست

شوخی که بعشوه خانه سوز دهرست

قهرش همه لطف و التفاتش قهرست

ز آمیزش خنده پاس لب میدارد

گویا بمذاق او تبسم زهرست

مرا آئینه دل صاف چهرست

در او عکسی که افتد عکس مهرست