به شادی و انده نگردد دگر

برین نیست پیکار با دادگر

پس آن گه جهان داور داد گر

درایشان سرشت آن جهان دگر

بود کآورد روزدگار دگر

جهان را یکی داد دارد دگر

برآورد دولت جهانی دگر

تن مملکت یافت جانی دگر

ز باران ابر شرف بشکفید

گلی تازه در بوستان دگر

به ایوان و میدان شاهنشهی

[...]

همانا که داند به جز دادگر

که کوشش نباشد بدین‌سان دگر

جان من بستان به فضل ای دادگر

زانک من طاقت نمی‌دارم دگر

لابه مندیش و مکن لابه دگر

جز بدان شاه رحیم دادگر

ز اتصال این دو جان با همدگر

می‌رسد از غیبشان جانی دگر

به وقت جدا کردن از یکدگر

تو دانی نیارم زدن دم دگر

زمانی بگشتند با یک‌دگر

رسیدند ناگه به کاخی دگر

سر شیشه بر سرب بر یکدگر

ببندد به جادوی بیدادگر

سه روز و سه شب هر دو با یکدگر

نکردند جز عیش کار دگر

وجود تو را منت از دادگر

که دیدم به خیر و سلامت دگر

از بتان دل برکنم گویم مسلمان دگر

ناگهان روی ترا بینم پشیمان دگر

تا دل آزاده در زنجیر زلفت بسته ام

با خود از دیوانگی دست و گریبانم دگر

خاطر از نظاره ات صد سال اگر جمع آورم

[...]

هر یکی را ح الت و کاری دگر

با خدای خویش دیدار دگر

لیک اگر گیرند معشوق دگر

من ن بخشم زانکه هستم دادگر

عیش خوش ده اندر آن عالم دگر

ای کریم کارساز دادگر

به تقدیر فرمانده دادگر

چه دیدم پس از چند گام دگر

می‌نهم بر پای دل از زلف او بندی دگر

می‌کنم تدبیر این دیوانه یک‌چندی دگر

هست در هر حلقهٔ زلفت گرفتار نوی

هست در هر گوشهٔ چشمت نظربندی دگر

خاطر ما گر شکستی هست عهد ما درست

[...]

گر نمی خواهی تو هم ای دادگر

من که او را پس نمی خواهم دگر