اسیری لاهیجی
»
اسرار الشهود
»
بخش ۴۴ - در بیان: ان اللّه لا یغفر ان یشرک به و یغفر ما دون ذلک لمن یشاء
حق همی گوید گناهان همه
من ب بخشم از کمال مرحمه
لیک اگر گیرند معشوق دگر
من ن بخشم زانکه هستم دادگر
زانکه بدتر از همه کفرو گناه
شرک آمد ز ا ن نمی بخشد اله
گر به گوشه چشم سوی دیگری
از کمال عشق یکدم بنگری
غیرت معشوق کی دارد روا
کان ببخشد گفت لا یغفر خدا



با انتخاب متن و لمس متن انتخابی میتوانید آن را در لغتنامهٔ دهخدا جستجو کنید.
هوش مصنوعی: شاعر در این شعر به بیان مسألهای مهم دربارهی بخشش الهی میپردازد و تأکید میکند که خداوند به هیچ وجه شرک را نمیبخشد، اما سایر گناهان را در صورت ارادهی خود میتواند ببخشد. او به ارتباط میان معشوق و عاشق اشاره کرده و میگوید که اگر عاشق به طرف دیگری نگاه کند، معشوق از این عمل به شدت آزرده و غیرت او اجازه نمیدهد که او را ببخشد. در واقع، شاعر بین عشق الهی و بخشش شرک و گناهان تفاوت قائل میشود و نشان میدهد که شرک، بزرگترین گناه است که عاقبت بخشش را به دنبال ندارد.
هوش مصنوعی: حق میگوید: تمام گناهان را میبخشم به خاطر کمال رحمت و بخشش خودم.
هوش مصنوعی: اما اگر معشوق دیگری پیدا کنند، من بخشنده نخواهم بود، زیرا من فردی عادل هستم.
هوش مصنوعی: زیرا بدترین چیزها، کفر و گناه شرک است و خداوند از این جرم نمیگذرد.
هوش مصنوعی: اگر یک لحظه با گوشه چشم به سوی دیگری از زیبایی عشق نگاه کنی،
هوش مصنوعی: غیرت معشوق اجازه نمیدهد که بخواهد ببخشد، زیرا خداوند میفرماید که او نمیبخشد.
در حال بارگذاری آرایههای ادبی...
پیشنهاد تصاویر مرتبط از منابع اینترنتی
راهنمای نحوهٔ پیشنهاد تصاویر مرتبط از گنجینهٔ گنجور
معرفی ترانههایی که در متن آنها از این شعر استفاده شده است
تا به حال حاشیهای برای این شعر نوشته نشده است. 💬 من حاشیه بگذارم ...
برای حاشیهگذاری باید در گنجور نامنویسی کنید و با نام کاربری خود از طریق آیکون 👤 گوشهٔ پایین سمت چپ صفحات به آن وارد شوید.