گر مهر رخت خیمه بر افلاک زند

دُرّاعه ی نیلگون فلک چاک زند

سلطان سپهر زان برآید هر روز

تا پیش رخ تو بوسه بر خاک زند

آن یکی آه دردناک زند

جیب جان را ز درد چاک زند

عاشق شب غم دست برافلاک زند

صد شعله در آن خرمن خاشاک زند

آیات جنون خیز مکرر سازد

تاصبح مگر پیرهنی چاک زند