گر مهر رخت خیمه بر افلاک زند
دُرّاعه ی نیلگون فلک چاک زند
سلطان سپهر زان برآید هر روز
تا پیش رخ تو بوسه بر خاک زند
|
|
غیرفعال و فعال کردن دوبارهٔ حالت چسبانی نوار ابزار به بالای صفحات |
|
|
راهنمای نوار ابزار |
|
|
پیشخان کاربر |
|
|
اشعار و ابیات نشان‌شدهٔ کاربر |
|
|
اعلان‌های کاربر |
|
|
ادامهٔ مطالعه (تاریخچه) |
|
|
خروج از حساب کاربری گنجور |
|
|
لغزش به پایین صفحه |
|
|
لغزش به بالای صفحه |
|
|
لغزش به بخش اطلاعات شعر |
|
|
فعال یا غیرفعال کردن لغزش خودکار به خط مرتبط با محل فعلی خوانش |
|
|
فعال یا غیرفعال کردن شماره‌گذاری خطوط |
|
|
کپی نشانی شعر جاری در گنجور |
|
|
کپی متن شعر جاری در گنجور |
|
|
همرسانی متن شعر جاری در گنجور |
|
|
نشان کردن شعر جاری |
|
|
ویرایش شعر جاری |
|
|
ویرایش خلاصه یا برگردان نثر سادهٔ ابیات شعر جاری |
|
|
شعر یا بخش قبلی |
|
|
شعر یا بخش بعدی |
گر مهر رخت خیمه بر افلاک زند
دُرّاعه ی نیلگون فلک چاک زند
سلطان سپهر زان برآید هر روز
تا پیش رخ تو بوسه بر خاک زند
با انتخاب متن و لمس متن انتخابی می‌توانید آن را در لغتنامهٔ دهخدا جستجو کنید.
هوش مصنوعی: شاعر در این رباعی به توصیف زیبایی و تاثیر چهره محبوبش می‌پردازد. او اعتقاد دارد که اگر جمال آن محبوب در آسمان‌ها جلوه‌گر شود، فلک نیز بر این زیبایی نظاره‌گر خواهد بود. همچنین، این زیبایی آنقدر بزرگ و والاست که سلطان سپهر هر روز برای احترام به آن، بر خاک می‌افتد و بوسه می‌زند. شاعر از عشق و ارادت خود به محبوب به شکلی خیال‌انگیز و پرشکوه سخن می‌گوید.
هوش مصنوعی: اگر زیبایی تو مانند یک چادر در آسمان برافراشته شود، آبی آسمان را نیز پاره می‌کند.
هوش مصنوعی: هر روز، خورشید با جلال و عظمت خود از افق بلند می‌شود و به خاطر تو، با تواضع و احترام، بر زمین سر می‌گذارد.
در حال بارگذاری آرایه‌های ادبی...
پیشنهاد تصاویر مرتبط از منابع اینترنتی
راهنمای نحوهٔ پیشنهاد تصاویر مرتبط از گنجینهٔ گنجور
عاشق شب غم دست برافلاک زند
صد شعله در آن خرمن خاشاک زند
آیات جنون خیز مکرر سازد
تاصبح مگر پیرهنی چاک زند
معرفی ترانه‌هایی که در متن آنها از این شعر استفاده شده است
تا به حال حاشیه‌ای برای این شعر نوشته نشده است. 💬 من حاشیه بگذارم ...
برای حاشیه‌گذاری باید در گنجور نام‌نویسی کنید و با نام کاربری خود از طریق آیکون 👤 گوشهٔ پایین سمت چپ صفحات به آن وارد شوید.