اگرچه تیغ اجل بیگنه فراوان کشت

خدنگ ناز تو هر دم هزار چندان کشت

بخاک رقص کنان میروم که غمزهٔ دوست

اگرچه کشت مرا همچو صبح خندان کشت

ز روز عمر فزون روز حشر طی کردم

[...]

چو می بینی که رهزن کاروان کشت

چه پرسی کاروانی را چسان کشت

مباش ایمن ازن علمی که خوانی

که از وی روح قومی میتوان کشت