ایکل که را بر آتش سودا نسوختی

بر سینهٔ که داغ تمنا نسوختی

ای بلبل آتش تو ز پروانه کم نبود

شرمت عنان گرفته که رسوا نسوختی

ای شمع گرد سوز تو گردم که چون سپند

[...]

ای ذره از حرارت خورشید شکوه چند

ما جمله سوختیم و تو تنها نسوختی

«طالب» سموم آه منت نیم سوخت ساخت

بنشین و شکر کن که سراپا نسوختی

درون و برونش چنان سوختی

که از آه او آسمان سوختی