×
حافظ » غزلیات » غزل شمارهٔ ۱۸۵
نَقْدها را بُوَد آیا که عَیاری گیرَنْد؟
تا همه صومِعِهداران، پِیِ کاری گیرَنْد
مَصْلِحَتدیدِ من، آن است که یاران، هَمِه، کار
بِگُذارَند و خَمِ طُرِّهٔ یاری گیرَنْد
خوش گِرِفْتَنْد حَریفان، سَرِ زُلْفِ ساقی
[...]
۷ بیت
