شراری که شمشیر دارا فکند

تبش در دل سنگ خارا فکند

هرکه را آن فهم در کار افکند

خویش در دریای اسرار افکند

به نازت که از ناز ما را فکند

به مهرت که مه را ز کار افکند

راه عمدا بر آن دیار افکند

بر سر قبرشان گذار افکند

بخت تارم سایه ای گر بر شب تار افکند

تا قیامت خور نقاب شب ز رخسار افکند

بلبلم اما نصیبم این که بعد از مرگ هم

باد نتواند که خاک من به گلزار افکند

بوی خون آید ازین وادی برو ای بی خبر

[...]

چو تیغ نادر دوران شهنشه ایران

به دهر غلغله از فتح قندهار افکند

برای جستن تاریخ این همایون فتح

به بزم اهل سخن رهروی گذار افکند

کشید سر به گریبان و مطلعی مشتاق

[...]

بوی لطفش بدل گزار افکند

در دلم فرح نوبهار افکند

باده صافی شد و گل پرده ز رخسار افکند

بایدت با خم می رخت به گلزار افکند

مصریان گو نشناسید دگر دست و ترنج

کز وفا یوسف ما پرده ز رخسار افکند

لاجرم چاره بیچارگی خویش کند

[...]