نقد عمرم کم است و کم بعیار

چون بر او زین درم بچرخ رود

ساخت روزم شب آسمان که مگر

در شب این نقد کم بخرج رود

ای صاحبی که بر رخ بخت بلند تو

حجاب آسمان در دولت گشاده‌اند

برطاق ابروان تو این مصحف جبین

خاص از برای فال سعادت گشاده‌اند

میزان ز استقامت رأی تو کرده‌اند

[...]

کس و کون صف کشیده نیم‌شبی

بر فراز مزار کیر شدند

زنده کردند و دیگرش کشتند

کیر را منکر و نکیر شدند

صبح پرویزن هوا تیره است

فیض گیر از نسیم بیخته‌اش

گرچه دم برگرفته است نسیم

بند بر جان، دم گسیخته‌اش

دریا کفا، قلم عدمی جلوه شد چه‌سان

گوهر طراز خامه بخون شبه شوم

گر هست یک دو منتخبم، لطف کن مرا

دفتر سفید مانده و من رو سیه شوم

ای کریمی که محسنات ترا

نتوانم نمود انشا من

وصف ذات تو بیشتر زآنست

که در آرم بزیر املا من

ای بشایستگی نثار رهت

[...]

بحکم شاه نورالدین جانگیر

که هرلب نذر او دارد دعائی

بعیش آباد کابل یافت تعمیر

همایون منزلی، عالی بنائی

از اینسو قلعهٔ پولاد بستی

[...]

تاکی از عجز بساط هوس دل بوسی

به که مردانه دم خنجر قاتل بوسی

ادب آنست که گر کعبه ات آید بر لب

تو عرق ناک جبین دامن محمل بوسی

ای چرخ چیست کز داغ، رشک شکفته باغی

ما جمله از تو داغیم، اما تو از که داغی

گلبانگ عندلیبان، پیغام نو بهار است

بشنو ز ما فغانی، هر چند بیدماغی

پروانه بکسلد دل، از شمع و بر تو بندد

[...]

تا می نکشی، جوهر هستی نشناسی

حق نمک باده پرستی نشناسی

ای چون گل همت ثمر شاخ بلندی

عیبت نتوان کرد که پستی نشناسی

ای چون گهر هستی از لوث جهان پاک

[...]

بنازد ملک چون بر خود، که دارد چون تو دستوری

بظاهر مطلع صبحی، بباطن مشرق نوری

دلت چون مار زلف شاهدان بر خویشتن پیچد

اگر آزرده بیند حاش لله خاطر موری

منادی میزند خلقت بگرد کشور دلها

[...]

ای صبح ز آیینه رأی تو مثالی

بر لوح ضمیر تو قلم نقطه خالی

ای گوهر اخلاص تو در سینهٔ افلاک

چون دانهٔ یاقوتی در درج سفالی

آن آیت نوری که مه و مهر گشایند

[...]

ایدل خوش از عبادت معبود غافلی

خوش می‌روی زیان شده از سود غافلی

گرمی دلا بجرم عقوبت ندیده‌ای

آتش دلیر می‌کنی از دود غافلی

در گام اولین چه زنی لاف قرب دوست

[...]