ما مریدیم و پیر ما مرشد
ره روانیم و رهنما مرشد
رو نوائی ز یار مرشد جو
که دهد بی ریا نوا مرشد
نبری ره به خانهٔ اصلی
گر نیابی در این سرا مرشد
روز و شب از خدای خود می جو
کاملی تا بود تو را مرشد
بحر ما را کرانه پیدا نیست
غرق آبیم و عین ما مرشد
دُرد دردش بنوش و خوش می باش
که کند درد تو دوا مرشد
هر که ارشاد نعمت الله یافت
دائما خواهد از خدا مرشد


با انتخاب متن و لمس متن انتخابی میتوانید آن را در لغتنامهٔ دهخدا جستجو کنید.
هوش مصنوعی: شاعر در این غزل دربارهی مقام و جایگاه مرشد و اهمیت ارشاد او سخن میگوید. او به مریدان این نکته را گوشزد میکند که باید از یار و مرشد خود نوا و راهنمایی بگیرند و به دنبال خانهی اصلی خود باشند. همچنین، شاعر به ارزش دعا و ارتباط با خداوند اشاره کرده و توصیه میکند که به دعا کردن و طلب کمال ادامه دهند. در نهایت، او بیان میکند که تنها با ارشاد مرشد میتوان به آرامش و درمان دردهای روحی دست یافت.
هوش مصنوعی: ما پیروانی هستیم که از استاد خود الهام میگیریم و او راهنمای ما در مسیر زندگی است.
هوش مصنوعی: از دوست که مانند یک راهنما و مرشد است، صدای خالص و بیریایی را جستجو کن تا تو را هدایت کند.
هوش مصنوعی: اگر به منزلت واقعی خود نرسی، حتی اگر در این دنیا معلمی پیدا نکنی، به مسیر درست هدایت نمیشوی.
هوش مصنوعی: در طول روز و شب، به دنبال آن هستی که از خداوند شخصی کامل پیدا کنی تا راهنمای تو باشد.
هوش مصنوعی: ما در دریایی هستیم که کنارهای برای آن پیدا نمیشود؛ در آب غرق شدهایم و خود را رهبری میکنیم.
هوش مصنوعی: دارو و مسکن درد را بنوش و شاد باش، زیرا مرشد تو دردهایت را درمان خواهد کرد.
هوش مصنوعی: هر کس که راهنمایی و نعمتهای خداوند را دریافت کند، همواره از خداوند میخواهد که او را راهنمایی کند.
در حال بارگذاری آرایههای ادبی...
پیشنهاد تصاویر مرتبط از منابع اینترنتی
راهنمای نحوهٔ پیشنهاد تصاویر مرتبط از گنجینهٔ گنجور
معرفی ترانههایی که در متن آنها از این شعر استفاده شده است
تا به حال حاشیهای برای این شعر نوشته نشده است. 💬 من حاشیه بگذارم ...
برای حاشیهگذاری باید در گنجور نامنویسی کنید و با نام کاربری خود از طریق آیکون 👤 گوشهٔ پایین سمت چپ صفحات به آن وارد شوید.