چو برگ سبز کز باد خزانی زرد می‌گردد
نشیند هر که با من یک نفس، همدرد می‌گردد
|
|
غیرفعال و فعال کردن دوبارهٔ حالت چسبانی نوار ابزار به بالای صفحات |
|
|
راهنمای نوار ابزار |
|
|
پیشخان کاربر |
|
|
اشعار و ابیات نشان‌شدهٔ کاربر |
|
|
اعلان‌های کاربر |
|
|
ادامهٔ مطالعه (تاریخچه) |
|
|
خروج از حساب کاربری گنجور |
|
|
لغزش به پایین صفحه |
|
|
لغزش به بالای صفحه |
|
|
لغزش به بخش اطلاعات شعر |
|
|
فعال یا غیرفعال کردن لغزش خودکار به خط مرتبط با محل فعلی خوانش |
|
|
فعال یا غیرفعال کردن شماره‌گذاری خطوط |
|
|
کپی نشانی شعر جاری در گنجور |
|
|
کپی متن شعر جاری در گنجور |
|
|
همرسانی متن شعر جاری در گنجور |
|
|
نشان کردن شعر جاری |
|
|
ویرایش شعر جاری |
|
|
ویرایش خلاصه یا برگردان نثر سادهٔ ابیات شعر جاری |
|
|
شعر یا بخش قبلی |
|
|
شعر یا بخش بعدی |
چو برگ سبز کز باد خزانی زرد می‌گردد
نشیند هر که با من یک نفس، همدرد می‌گردد
با انتخاب متن و لمس متن انتخابی می‌توانید آن را در لغتنامهٔ دهخدا جستجو کنید.
هوش مصنوعی: شاعر به تشبیه حال انسان‌ها به برگ‌های سبز می‌پردازد که در فصل پاییز زرد می‌شوند. او بیان می‌کند که هر کس در درد و رنج با او همدردی کند، به نوعی تحت تأثیر این وضعیت قرار می‌گیرد و درد او را احساس می‌کند. در واقع، همدلی و همدردی باعث می‌شود که دیگران نیز به زردی و اندوه دچار شوند.
هوش مصنوعی: این بیت به ما می‌گوید که مانند برگ سبزی که در فصل پاییز به زردی گرایش پیدا می‌کند، هر کسی که لحظاتی را با من به اشتراک بگذارد و دردی را حس کند، هم احساس درد و غم خواهد کرد. به طور کلی نشان‌دهنده همدلی و ارتباط عاطفی میان انسان‌هاست.
پیشنهاد تصاویر مرتبط از منابع اینترنتی
راهنمای نحوهٔ پیشنهاد تصاویر مرتبط از گنجینهٔ گنجور
چو برگ سبز کز باد خزانی زرد می گردد
نشیند هر که با من یک نفس همدرد می گردد
به می گفتم غبار کلفت از خاطر فرو شویم
ندانستم که از آب آسیا پرگرد می گردد
چنان کز صبح خیزد تیرگی از دامن شبها
[...]
معرفی ترانه‌هایی که در متن آنها از این شعر استفاده شده است
تا به حال حاشیه‌ای برای این شعر نوشته نشده است. 💬 من حاشیه بگذارم ...
برای حاشیه‌گذاری باید در گنجور نام‌نویسی کنید و با نام کاربری خود از طریق آیکون 👤 گوشهٔ پایین سمت چپ صفحات به آن وارد شوید.