|
|
غیرفعال و فعال کردن دوبارهٔ حالت چسبانی نوار ابزار به بالای صفحات |
|
|
راهنمای نوار ابزار |
|
|
پیشخان کاربر |
|
|
اشعار و ابیات نشان‌شدهٔ کاربر |
|
|
اعلان‌های کاربر |
|
|
ادامهٔ مطالعه (تاریخچه) |
|
|
خروج از حساب کاربری گنجور |
|
|
لغزش به پایین صفحه |
|
|
لغزش به بالای صفحه |
|
|
لغزش به بخش اطلاعات شعر |
|
|
فعال یا غیرفعال کردن لغزش خودکار به خط مرتبط با محل فعلی خوانش |
|
|
فعال یا غیرفعال کردن شماره‌گذاری خطوط |
|
|
کپی نشانی شعر جاری در گنجور |
|
|
کپی متن شعر جاری در گنجور |
|
|
همرسانی متن شعر جاری در گنجور |
|
|
نشان کردن شعر جاری |
|
|
ویرایش شعر جاری |
|
|
ویرایش خلاصه یا برگردان نثر سادهٔ ابیات شعر جاری |
|
|
شعر یا بخش قبلی |
|
|
شعر یا بخش بعدی |
افتاده کار ما را با یار شوخ و شنگی
در جنگ دیر صلحی در صلح زود جنگی
عقل مرا سبک کرد درد مرا گران ساخت
چشم تمام خوابی رخسار نیمرنگی
ما را به یک نوازش بستان ز دست عالم
آخر گران نگردد دیوانه ای به سنگی
از صلح و جنگ عالم آسوده ایم و فارغ
ما را که هست با خود هر لحظه صلح و جنگی
از خود برون دویدیم دیوانه وار صائب
هر طفل را که دیدیم در دست داشت سنگی
با انتخاب متن و لمس متن انتخابی می‌توانید آن را در لغتنامهٔ دهخدا جستجو کنید.
هوش مصنوعی: در این غزل، شاعر به تضادهای عشق و درگیری‌های درونی خود اشاره می‌کند. او از رابطه‌ای با یاری دلربا سخن می‌گوید که همواره در آن صلح و جنگ در حال تغییر است. عقل او بار سنگینی را بر دوش او می‌گذارد و در عین حال، او از احساس دیوانگی و بی‌تابی رنج می‌برد. شاعر از جهانی که در آن صلح و جنگ به‌طور مداوم در حال تغییرند، فارغ است و به صحنه‌هایی اشاره می‌کند که او را به دیوانگی نزدیک می‌کند. در نهایت، او به درکی از خود و جهان می‌رسد که در آن، احساسات عاطفی و آشفتگی در هم تنیده‌اند.
هوش مصنوعی: کار ما با یار بازیگوش به گونه‌ای است که در زمان صلح نیز ممکن است به جنگ کشیده شود و در عوض در زمان جنگ، ناگهان به صلح می‌رسد.
هوش مصنوعی: عقل من را به سادگی و سبکی سوق داد، اما درد و رنج من را بیشتر و سنگین‌تر کرد. چشمانم به قدری خسته است که گویی هیچ خوابی را در چهره آن نیمرنگ نمی‌توان دید.
هوش مصنوعی: ما فقط به یک محبت نیاز داریم تا از دل مشکلات و سختی‌های دنیا رها شویم. یک دیوانه هم می‌تواند با یک سنگ به آرامش برسد.
هوش مصنوعی: ما از خیال جنگ و صلح راحت شده‌ایم و این موضوع برای ما اهمیتی ندارد، زیرا در درون خودمان هر لحظه با صلح و جنگی درگیر هستیم.
هوش مصنوعی: ما به طور دیوانه‌وار از خود بیرون رفتیم و هر کودکی را که دیدیم، در دستش سنگی داشت.
در حال بارگذاری آرایه‌های ادبی...
پیشنهاد تصاویر مرتبط از منابع اینترنتی
راهنمای نحوهٔ پیشنهاد تصاویر مرتبط از گنجینهٔ گنجور
گفتم که: بگذرانم روزی به نام و ننگی؟
خود با کمند عشقم وزنی نبود و سنگی
رفت از دهان تنگش بار و خرم به غارت
دردا! که بر نیامد خروار من به تنگی
رخ می‌نمود از اول و اکنون همی نماید
[...]
ما را که جام نبود رنجیم کی ز سنگی
آن کس که نام دارد گو رنجه شو ز ننگی
ز ابنای دهر ما را غیر از ستم طمع نیست
دیوانه‌ایم و سرخوش از کودکان به سنگی
در بوستان چو مزکوم در گلستان چو اعمی
[...]
معرفی ترانه‌هایی که در متن آنها از این شعر استفاده شده است
تا به حال حاشیه‌ای برای این شعر نوشته نشده است. 💬 من حاشیه بگذارم ...
برای حاشیه‌گذاری باید در گنجور نام‌نویسی کنید و با نام کاربری خود از طریق آیکون 👤 گوشهٔ پایین سمت چپ صفحات به آن وارد شوید.