از سر خاک شهیدان سبزه گلگون می‌دمد
چون نباشد لاله‌گون تیغی که از خون می‌دمد؟
سرکشی در آب و خاک مردم افتاده نیست
در زمین خاکساری دانه وارون می‌دمد
گر پریشان اختلاطی نیست لازم حسن را
هر سحرگه آفتاب از مشرقی چون می‌دمد؟
کوهکن هر کاسهٔ خونی که خورد از دست رشک
از مزارش در لباس لاله بیرون می‌دمد
ره ندارد جلوه آزادگی در کوی عشق
سرو اگر کارند اینجا بید مجنون می‌دمد
خاکدان دهر را طوفان اگر آبی دهد
تا به دامان جزا از خاک، قارون می‌دمد
داغ مجنون بیابان گرد دارد بر جگر
لاله‌ای کز سینه صحرا و هامون می‌دمد
نیست بی‌حسن ادا یک نقطه صائب شعر من
از زمین پاک من هر دانه موزون می‌دمد
با انتخاب متن و لمس متن انتخابی می‌توانید آن را در لغتنامهٔ دهخدا جستجو کنید.
هوش مصنوعی: شاعر در این غزل به تجلی زیبایی و حیات در سرزمین شهیدان اشاره می‌کند. او از گل‌های سرخ و لاله‌های خونین می‌گوید که از خاک شهیدان می‌رویند، و این نشانه‌ای از حیات و شجاعت است. وی همچنین تأکید می‌کند که عشق و آزادگی در میان دردها و رنج‌ها قابل دسترسی است، به‌ویژه در فضایی که زیبایی و هنر می‌توانند از دل خاک سر برآورند. داغ و یاد مجنون نیز به عنوان نماد عشق و رنج در زندگی بشر مطرح می‌شود و در نهایت شاعر بر اهمیت زیبایی و هویت خود در خلق شعر تأکید می‌کند.
هوش مصنوعی: از دل خاک شهیدان گل‌های سبز و زیبایی می‌روید. چرا که اگر تیغی از خون وجود نداشته باشد، لاله‌ای هم نخواهد بود.
هوش مصنوعی: آدمی باید humble باشد و متوجه باشد که در میان خاک و آب زندگی می‌کند و کمال از خاک و ریشه‌های خود می‌آید، در حالی که سرکشی و تکبر در او نمی‌گنجد. مانند دانه‌ای که در خاک می‌روید و به آرامی جوانه می‌زند، نه اینکه بخواهد برتری جویی کند.
هوش مصنوعی: اگر در زیبایی نیازی به بی‌نظمی و اختلاط نیست، پس چرا هر صبح آفتاب از شرق سر برمی‌آورد؟
هوش مصنوعی: کوهکن، هر بار که خونی را می‌نوشد، از حس نوعی حسادت، از قبرش گل‌های لاله به عنوان نشانه‌ای از زیبا و زنده بودن سر برمی‌آورد.
هوش مصنوعی: در کوی عشق، نشان واقعی آزادی و آزادگی وجود ندارد. اگر بید مجنون در اینجا دیده شود، گویی نور و زندگی دوباره در دل طبیعت دمیده شده است.
هوش مصنوعی: اگر در دنیای دنای طوفانی رخ دهد و به این خاک، آبی برسد، در آن صورت، ثروت و مال قارون هم از خاک به وجود خواهد آمد.
هوش مصنوعی: درد و رنج عشق مجنون مثل علامتی بر دل لاله‌ای است که در صحرا و در کنار هامون می‌روید و جوانه می‌زند.
هوش مصنوعی: بدون وجود زیبایی و حسن، شعر من هیچ نقطه‌ای ندارد. از دل زمین پاک، هر واژه‌ای که آهنگین باشد، متولد می‌شود.
در حال بارگذاری آرایه‌های ادبی...
پیشنهاد تصاویر مرتبط از منابع اینترنتی
راهنمای نحوهٔ پیشنهاد تصاویر مرتبط از گنجینهٔ گنجور
سبزه‌ای جز آه کی از خاک مجنون می‌دمد
از نیستان محبت ناله بیرون می‌دمد
بس که می نوشیده آن بدخو عرق از پیکرش
همچو رنگ باده از مینا به بیرون می‌دمد
در قریب دل هر افسونی که لیلی خوانده است
[...]
معرفی ترانه‌هایی که در متن آنها از این شعر استفاده شده است
تا به حال حاشیه‌ای برای این شعر نوشته نشده است. 💬 من حاشیه بگذارم ...
برای حاشیه‌گذاری باید در گنجور نام‌نویسی کنید و با نام کاربری خود از طریق آیکون 👤 گوشهٔ پایین سمت چپ صفحات به آن وارد شوید.