|
|
غیرفعال و فعال کردن دوبارهٔ حالت چسبانی نوار ابزار به بالای صفحات |
|
|
راهنمای نوار ابزار |
|
|
پیشخان کاربر |
|
|
اشعار و ابیات نشان‌شدهٔ کاربر |
|
|
اعلان‌های کاربر |
|
|
ادامهٔ مطالعه (تاریخچه) |
|
|
خروج از حساب کاربری گنجور |
|
|
لغزش به پایین صفحه |
|
|
لغزش به بالای صفحه |
|
|
لغزش به بخش اطلاعات شعر |
|
|
فعال یا غیرفعال کردن لغزش خودکار به خط مرتبط با محل فعلی خوانش |
|
|
فعال یا غیرفعال کردن شماره‌گذاری خطوط |
|
|
کپی نشانی شعر جاری در گنجور |
|
|
کپی متن شعر جاری در گنجور |
|
|
همرسانی متن شعر جاری در گنجور |
|
|
نشان کردن شعر جاری |
|
|
ویرایش شعر جاری |
|
|
ویرایش خلاصه یا برگردان نثر سادهٔ ابیات شعر جاری |
|
|
شعر یا بخش قبلی |
|
|
شعر یا بخش بعدی |
یکی در نجوم اندکی دست داشت
ولی از تکبر سری مست داشت
بر کوشیار آمد از راه دور
دلی پر ارادت، سری پر غرور
خردمند از او دیده بردوختی
یکی حرف در وی نیاموختی
چو بی بهره عزم سفر کرد باز
بدو گفت دانای گردن فراز
تو خود را گمان برده‌ای پر خرد
انائی که پر شد دگر چون برد؟
ز دعوی پری زان تهی میروی
تهی آی تا پر معانی شوی
ز هستی در آفاق سعدی صفت
تهی گرد و باز آی پر معرفت
با انتخاب متن و لمس متن انتخابی می‌توانید آن را در لغتنامهٔ دهخدا جستجو کنید.
هوش مصنوعی: در این شعر، شاعر به فردی اشاره می‌کند که اندکی در نجوم دانش داشته ولی به خاطر تکبرش دچار خودبزرگ‌بینی شده است. این فرد به نزد کوشیار، یک عالم بزرگ، می‌رود و به دلیل غرور خود، از معارف و دانشی که می‌تواند از او بیاموزد، بازمی‌ماند. کوشیار به او می‌گوید که او خود را فرزانه‌تر از آنچه هست میداند، ولی در حقیقت از بسیاری از دانایی‌ها تهی است و نیاز دارد که خود را تخلیه کند تا بتواند پر از معرفت شود. در پایان، شاعر به او توصیه می‌کند که از خودپرستی دست بردارد و با بی‌هستی خود به سوی علم و معرفت حرکت کند.
شخصی از علم نجوم و ستاره‌شناسی اندکی سررشته داشت، اما به خاطر همان دانش اندک، سرش از باد غرور و خودبینی سرمست و مغرور شده بود.
او از راهی دور نزد «کوشیار گیلانی» (دانشمند و منجم برجسته) رفت؛ در حالی که از سویی ادعای ارادت و شاگردی داشت، اما از سوی دیگر ذهنش آکنده از نخوت و ادعا بود.
آن حکیم فرزانه (کوشیار) به او بی‌اعتنایی کرد، از او چشم پوشید و حتی یک نکتهٔ علمی یا حرف تازه هم به او یاد نداد.
هنگامی که جوان دید چیزی نیاموخته و دست‌خالی قصد بازگشت کرد، آن دانای والامقام و بلندمرتبه به او گفت:
تو گمان کرده‌ای که خودت سراپا عقل و دانشی؛ ظرفی (انائی) که تا لبه پر باشد، دیگر چگونه می‌تواند چیزی را در خود جای دهد؟ (ذهنی که از ادعا پر است، جایی برای پذیرش علم نو ندارد).
تو سرشار از ادعا و غروری، به همین سبب هم اکنون دست‌خالی و بی‌بهره بازمی‌گردی؛ اگر می‌خواهی سرشار از معنا و حکمت حقیقی شوی، باید فارغ از خودخواهی و ادعا نزد استاد بیایی.
مانند سعدی در این جهان از کبر، منیت و خودبینی خالی شو؛ آن‌گاه خواهی دید که سرشار از شناخت، بصیرت و معرفت بازخواهی گشت.
پیشنهاد تصاویر مرتبط از منابع اینترنتی
راهنمای نحوهٔ پیشنهاد تصاویر مرتبط از گنجینهٔ گنجور
می‌خواهید شما بخوانید؟ اینجا را ببینید.
می‌خواهید شما بخوانید؟ اینجا را ببینید.
معرفی ترانه‌هایی که در متن آنها از این شعر استفاده شده است
مرتب‌سازی حاشیه‌ها: محبوب‌ترین | جدیدترین | قدیمی‌ترین
تا به حال ۷ حاشیه برای این شعر نوشته شده است. 💬 من حاشیه بگذارم ...
reply thumb_up ۰ thumb_down ۰ flag link
reply thumb_up ۰ thumb_down ۰ flag link
reply thumb_up ۰ thumb_down ۰ flag link
reply thumb_up ۰ thumb_down ۰ flag link
reply thumb_up ۰ thumb_down ۰ flag link
reply thumb_up ۰ thumb_down ۰ flag link
reply thumb_up ۰ thumb_down ۰ flag link
reply thumb_up ۰ thumb_down ۰ flag link
برای حاشیه‌گذاری باید در گنجور نام‌نویسی کنید و با نام کاربری خود از طریق آیکون 👤 گوشهٔ پایین سمت چپ صفحات به آن وارد شوید.