گنجور » سعدی » بوستان » باب اول در عدل و تدبیر و رای » بخش ۲۹

سعدی » بوستان » باب اول در عدل و تدبیر و رای »

بخش ۲۹ - حکایت مأمون با کنیزک

چو دور خلافت به مأمون رسید

یکی ماه پیکر کنیزک خرید

به چهر آفتابی، به تن گلبنی

به عقل خردمند بازی کنی

به خون عزیزان فرو برده چنگ

سر انگشتها کرده عناب رنگ

بر ابروی عابد فریبش خضاب

چو قوس قزح بود بر آفتاب

شب خلوت آن لعبت حور زاد

مگر تن در آغوش مأمون نداد

گرفت آتش خشم در وی عظیم

سرش خواست کردن چو جوزا دو نیم

بگفتا سر اینک به شمشیر تیز

بینداز و با من مکن خفت و خیز

بگفت از چه بر دل گزند آمدت؟

چه خصلت ز من ناپسند آمدت؟

بگفت ار کشی ور شکافی سرم

ز بوی دهانت به رنج اندرم

کشد تیر پیکار و تیغ ستم

به یک بار و بوی دهن دم به دم

شنید این سخن سرور نیکبخت

برآشفت تند و برنجید سخت

همه شب در این فکر بود و نخفت

دگر روز با هوشمندان بگفت

طبیعت شناسان هر کشوری

سخن گفت با هر یک از هر دری

دلش گرچه در حال از او رنجه شد

دوا کرد و خوشبوی چون غنچه شد

پری چهره را همنشین کرد و دوست

که این عیب من گفت، یار من اوست

به نزد من آن کس نکوخواه توست

که گوید فلان خار در راه توست

به گمراه گفتن نکو می‌روی

جفایی تمام است و جوری قوی

هر آن گه که عیبت نگویند پیش

هنر دانی از جاهلی عیب خویش

مگو شهد شیرین شکر فایق است

کسی را که سقمونیا لایق است

چه خوش گفت یک روز دارو فروش:

شفا بایدت داروی تلخ نوش

اگر شربتی بایدت سودمند

ز سعدی ستان تلخ داروی پند

به پرویزن معرفت بیخته

به شهد ظرافت برآمیخته

حاشیه‌ها

با انتخاب متن و لمس متن انتخابی می‌توانید آن را در لغتنامهٔ دهخدا جستجو کنید.

وزن:	فعولن فعولن فعولن فعل (متقارب مثمن محذوف یا وزن شاهنامه)
قالب شعری:	مثنوی
منبع اولیه:	ویکی‌درج
تعداد ابیات:	۲۲

رونوشت متن رونوشت نشانی نمای مشابه کتابهای چاپی (فقط رایانه)

خلاصه

هوش مصنوعی: مأمون خلیفه، کنیزکی زیبا و باهوش را به خدمت می‌گیرد. در شب خلوت، کنیز از عشق و تنش نگران است و از مأمون می‌خواهد که او را نرنجاند. مأمون که از کنیز دل‌چرکین شده، با دلخوری به او پاسخ می‌دهد و حتی به کشتن او تهدید می‌کند. اما کنیز که از فهم درست و نگرشی عمیق برخوردار است، متوجه ضعف‌های مأمون می‌شود و به او می‌گوید که درستی و صداقت باید در زندگی انسان‌ها جاری باشد. مأمون پس از شنیدن این سخن به تفکر فرو می‌رود و به این نتیجه می‌رسد که باید عیوب خود را بشناسد و به نصیحت گوش دهد، زیرا انتقاد سازنده می‌تواند به رشد شخصیت او کمک کند. در نهایت، مأمون با آموختن از کلمات کنیز، به دنبال تغییر در خود و پذیرش عیوبش می‌افتد.

اخطار: خلاصه‌های تولید شده توسط هوش مصنوعی در بسیاری از موارد نادرستند. اگر این متن به نظرتان نادرست است می‌توانید آن را ویرایش کنید.

برگردان به زبان ساده

# چو دور خلافت به مأمون رسید

یکی ماه پیکر کنیزک خرید

هوش مصنوعی: هنگامی که خلافت به مأمون رسید، او دختر کنیزکی ماهروی را خرید.

اخطار: برگردان‌های تولید شده توسط هوش مصنوعی در بسیاری از موارد نادرستند. اگر این متن به نظرتان نادرست است می‌توانید آن را ویرایش کنید.

# به چهر آفتابی، به تن گلبنی

به عقل خردمند بازی کنی

هوش مصنوعی: او (کنیزک) چهره‌ای مانند آفتاب و بدنی مانند گل دارد و با عقل و هوشمندی خود، دیگران را بازیچه کرده است.

# به خون عزیزان فرو برده چنگ

سر انگشتها کرده عناب رنگ

هوش مصنوعی: دستش را به خون عزیزان آغشته کرده و با انگشتانش رنگ عناب را بر روی خود به جا گذاشته است.

# بر ابروی عابد فریبش خضاب

چو قوس قزح بود بر آفتاب

هوش مصنوعی: ابروی عابد به رنگ خضاب (حنا) که مانند رنگین‌کمان زیر نور خورشید می‌درخشد، او را فریبنده و جذاب نشان می‌دهد.

# شب خلوت آن لعبت حور زاد

مگر تن در آغوش مأمون نداد

هوش مصنوعی: در شب خلوت، آن کنیز زیبا که مانند حوری است، بدنش را در آغوش مأمون نگذاشت.

# گرفت آتش خشم در وی عظیم

سرش خواست کردن چو جوزا دو نیم

هوش مصنوعی: مأمون به شدت خشمگین شد و مثل این بود که می‌خواهد سر او را به دو نیم کند، مانند دانه‌های جوز که از وسط شکافته می‌شوند.

# بگفتا سر اینک به شمشیر تیز

بینداز و با من مکن خفت و خیز

هوش مصنوعی: مأمون به کنیزک گفت: حالا که اوضاع به اینجا رسیده است، با شمشیر تیز به من حمله کن و بی‌آنکه تردید کنی، با من شوخی نکن.

# بگفت از چه بر دل گزند آمدت؟

چه خصلت ز من ناپسند آمدت؟

هوش مصنوعی: مأمون از کنیزک می‌پرسد که چه چیزی باعث شده تا به دلش بر بخورد و چه ویژگی‌ای از او را ناپسند دانسته است.

# بگفت ار کشی ور شکافی سرم

ز بوی دهانت به رنج اندرم

هوش مصنوعی: کنیزک گفت اگر تو مرا بکشی یا سرم را بشکافی، بوی دهانت مرا به زحمت می‌اندازد.

# کشد تیر پیکار و تیغ ستم

به یک بار و بوی دهن دم به دم

هوش مصنوعی: اگر کسی با تیر و شمشیر هم بر من ظلم کند، این ظلم و ستم به اندازهٔ بوی بد دهان او برای من خسته‌کننده و آزاردهنده است.

# شنید این سخن سرور نیکبخت

برآشفت تند و برنجید سخت

هوش مصنوعی: سرور نیکبخت (مأمون) وقتی این سخن را شنید، به شدت عصبانی و ناراحت شد.

# همه شب در این فکر بود و نخفت

دگر روز با هوشمندان بگفت

هوش مصنوعی: او (سرور نیکبخت) تمام شب را در فکر و اندیشه گذراند و نتوانست بخوابد و در روز بعد با افراد باهوش و خردمند صحبت کرد.

# طبیعت شناسان هر کشوری

سخن گفت با هر یک از هر دری

هوش مصنوعی: دانشمندان طبیعت هر کشوری دربارهٔ ویژگی‌های طبیعت و مسائل آن با دیگران صحبت می‌کنند و از هر دری وارد بحث می‌شوند.

# دلش گرچه در حال از او رنجه شد

دوا کرد و خوشبوی چون غنچه شد

هوش مصنوعی: دل او اگرچه در حال نگران و عذاب است، اما با محبت و محرم‌نوازی این دختر، آرامش می‌یابد و مانند غنچه‌ای خوشبو و شاداب می‌شود.

# پری چهره را همنشین کرد و دوست

که این عیب من گفت، یار من اوست

هوش مصنوعی: به دلیل زیبایی ظاهری و دل‌نشینی که دختر با چهرهٔ پری‌گونش دارد، او را هم‌نشین و دوست خود گرفت؛ زیرا کسی که این عیب من را به زبان آورد، در حقیقت یار و دوست من است.

# به نزد من آن کس نکوخواه توست

که گوید فلان خار در راه توست

هوش مصنوعی: کسی که در حضور من از تو خوب می‌گوید و نیتش خیر توست، همان کسی است که می‌گوید در مسیر تو موانعی وجود دارد.

# به گمراه گفتن نکو می‌روی

جفایی تمام است و جوری قوی

هوش مصنوعی: تهمت زدن به کسی که نیکوست و به او دروغ می‌گویی، ظلمی بزرگ و قوی است.

# هر آن گه که عیبت نگویند پیش

هنر دانی از جاهلی عیب خویش

هوش مصنوعی: هر وقت که عیب تو را نگوید، هنرمند از نادانی عیب خودش را می‌فهمد.

# مگو شهد شیرین شکر فایق است

کسی را که سقمونیا لایق است

هوش مصنوعی: نمی‌توان گفت شهد شیرین از شکر برتر است برای کسی که دچار بیماری سقمونیا (نوعی مرض) است.

# چه خوش گفت یک روز دارو فروش:

شفا بایدت داروی تلخ نوش

هوش مصنوعی: یک روز دارو فروش گفت جمله‌ای خوب که برای درمان نیاز به داروی تلخ است، نه به چیزهای شیرین و دلپذیر.

# اگر شربتی بایدت سودمند

ز سعدی ستان تلخ داروی پند

هوش مصنوعی: اگر می‌خواهی نوشیدنی‌ای مفید برایت باشد، از سعدی پندی بگیر که مانند داروی تلخ است.

# به پرویزن معرفت بیخته

به شهد ظرافت برآمیخته

هوش مصنوعی: در این بیت، سخن از پرویز است (پرویز یکی از پادشاهان ساسانی) که با آگاهی و دانایی خویش، معرفت و فهم را با شیرینی و نرمی ترکیب کرده است. منظور این است که دانش و شناخت او به گونه‌ای است که هم عمیق است و هم دلنشین، مانند شیره‌ای که با لطافت طعم خوبی دارد.

پیشنهاد تصاویر مرتبط از منابع اینترنتی

راهنمای نحوهٔ پیشنهاد تصاویر مرتبط از گنجینهٔ گنجور

حکایت مأمون با کنیزک به خوانش حمیدرضا محمدی
می‌خواهید شما بخوانید؟ اینجا را ببینید.

بخش ۲۹ - حکایت مأمون با کنیزک به خوانش عندلیب

بخش ۲۹ - حکایت مأمون با کنیزک به خوانش فاطمه زندی

فعال یا غیرفعال‌سازی قفل متن روی خوانش من بخوانم

بخش ۲۹ - حکایت مأمون با کنیزک به خوانش امیر اثنی عشری
می‌خواهید شما بخوانید؟ اینجا را ببینید.

فعال یا غیرفعال‌سازی قفل متن روی خوانش

پیشنهاد مشق شعر

معرفی ترانه‌هایی که در متن آنها از این شعر استفاده شده است

مرتب‌سازی حاشیه‌ها: محبوب‌ترین | جدیدترین | قدیمی‌ترین

تا به حال ۵ حاشیه برای این شعر نوشته شده است. 💬 من حاشیه بگذارم ...

حسین در ‫۱۱ سال و ۵ ماه قبل، چهارشنبه ۲۳ اردیبهشت ۱۳۹۴، ساعت ۱۲:۰۴ نوشته:

قافیه این بیت که درست نیست
دلش گرچه در حال از او رنجه شد/دوا کرد و خوشبوی چون غنچه شد

reply thumb_up ۰ thumb_down ۰ flag link

میثم در ‫۱۱ سال و ۲ ماه قبل، چهارشنبه ۱۱ شهریور ۱۳۹۴، ساعت ۱۵:۵۷ نوشته:

در فرهنگها غنجه هم ضبط شده است.

محمد رضا قاضی در ‫۶ سال و ۱ ماه قبل، چهارشنبه ۲ مهر ۱۳۹۹، ساعت ۲۱:۲۹ نوشته:

قافیه درست است اشتباه میکنید

جهن یزداد در ‫۳ سال و ۱۰ ماه قبل، سه‌شنبه ۲۹ آذر ۱۴۰۱، ساعت ۰۴:۵۶ نوشته:

در پارسی بسیاری از واژگان جای هم می نشینند و بسیاری واژگان را به چند گونه توان گفت -
فردوسی بزرگ گاه درفشان گوید و گاه درخشان گاه درفشنده گاه درخشنده گاه گدازنده گاه گیازنده گاه درخت گاه درفش گاه رنگ گوید گاه رنج گاه فرهنگ و گاه فرهنج - اینها که جفت اووردم همه واژه به دو گویشند و یک معنی دهند و اصلا از بیخ یک واژه اند - فرعتج و رنج خواندن فرهنگ و رنج پیوندی با عربی ندارد   شیوه ای پارسی بود g را ندیدید که در زبان اریان اروپا هم ج و هم گ هست در پهلوی نیز همینگونه بود - نیما از یوش است در پهلوی ساسانی میشود نیما یوشیگ و یا همین نام نیما یوشیج در بدخشان هم گ را ج میگفتند و میگویند .گمانم نام یاسیج(یاسوج) یاسیگ هم بوده پارسی زبان کهن و صد گویشی بو.ده و بزمان ساسانی به ده گونه انرا مینوشتند و میگفتند این نامهای سغدی و خوارزمی و ارانی و رازی و رامندی و هورامانی و تبرستانی زبانی جدا از پارسی دری نبوده در واقع پارسی ارانی و پارسی خوارزمی و پارسی سغدی و پارسی دری بود در نام جایی نبوده دری یعنی پایتختی پارسی پایتختی چرا که در تیسفون و بلخ پدید امد - برای همین تا صد سال پیش هنگامی که سخن از زبان هر جایی از ایران میشده برای نمونه از جایی میگفتند و از جغرافیش و   مردمش به دیلمی لغت فرس باستان سخن گویند -در اغازمرزبان نامه میگوید (به اورد من )و این مرزبان نامه مرزبان به زبان تبری به پارسی باستان کرده است از زبان جانوران - و ناصر خسرو نیز زبان مردم وان و دیلم را پارسی میگوید نه اینکه زبان انها را نمیشناخته خود خود را پارسی می دانستند و زبان خویش را پارسی -
یا درباره هورامان بارها امده که هورامان گونه ای پارسی است که زبان ان پهلوی است پهلوی اینجا نیز بچم کهن و اصیل و بومی و پارسی اصل است - پیشتر پارسی دری را ارج میداشتند اما اصل را انها میدانستند چون پشت این به انان گرم بود - این پارسی در بازار از میان انان سرزده بود و تا دویست سال پیش زبان خانه نبود در شیراز و اصفهان و ری و سمنان و تبریز (پیش از ترکی شدند ) همگی برای خود گونه ای هم پهلوی داشتند که در خانه و بیرون نزد خویشان با ان سخن میگفتند و این برای نوشتن و زبان رسمی یا مردمان غریب بود پایتخت شدن اصفهان و شیراز و ری که هرسه نزدیک به هم بودند و لشکر کشیهای پساصفوی میان این سه شهر مایه ان شد که کم کم زبان مردم شهرش تنها دری شود و زبان پیشین را دگر از یاد برند مگر انکه هنوز اثار ان بفراوانی مانده در خوانسار و طالقان و دگر روستاها و شهرستانها و ا لارستان و اطراف شیراز هنوز مانده   - بدین پارسی دری میگفتند به انان هریک نامی داشته و همه پارسی نیز بودند و از یاد نبریم ایران دو نام داشت و مردمانش دو نام پارسی   و ایرانی داشتند -اریان ایرانشهر خود را تنها پارسی میگفتند جهودا چون پارسی نبودند و تنها ایرانی بودند و سورانیان و ارمنی ایرانی - از سرنادانی زمان ما هی چو انداخته اند که تنها یونانیان و عربان به ما پارسی میگفتند و خودمان نمیگفتیم و دگر مردم نمی گفتند این دروغ است خود ایرانیان به خود پارسی میگفتنداین شاهنامه اینهمه ایرانیان و ایران میگوید هیچ جا نمیگوید هندی و ایرانی وعرب و ایرانی میگوید پارسی وهندی و چینی و پارسی -نه تنها شاهنامه همه نوشته ها -سپس انکه نه تنها یونان و عرب و پارسیان به خود پارسی میگفتند که ارمنی و سریانی و هندی و یهودی که از سالیان کهن باایرانیان بودند و بسیار کهن بودند و میشناختند نیز ایرانیان اریایی را پارسی میگفتند - اگر میگفتی ایرانی یا ایرانیان یعنی همه ایرانشهریان از   سریانی و ارمنی و گرجی و یهودی و عرب و پارسی - -ایرانی و ایرانیان منطقه جغرافی را نشان میداد بیشتر و کشور را - کتیبه شاپور و کرتیر هست عربها و سریانی و یهود ایران و همه را در بخش اریا میگذارد- با اینکه بسیار خوب میدانستند با رومی و ارمنی و هندی پیوندی خونی دارند و با اینان ندارنداما اینان بجد ایرانی بودند چون یسار کهن با هم بودند و تابع شاهان ایران بودند - اصلا سریانیها که میگفتند اریا ما هستیم و نه پارسیان و اریا یعنی تیز چنگان شیران در زبان سریانی - اریه مفرد و اریا جمعش - در پارسی نیز اریه مفرد وو اریا جمع است اما معنی خیران (از خیر - هیر - ایر - همان خیر که در عربی هم هست   - (اما معنی خیر در پارسی بسیار بیشتر از خیر عربی هست ) آزادگان نیکان - در نوشته پهلوی امده بسی هیر و خواستک بسی کردیم - هیر/خیر /ایر /هیل/ در پارسی جز خیر و فراوانی برابر فیض است برای همین به بزرگ اتشکده میگفتند هیربد - پاسدارنده فیض و خیر - اینان تا کنون نفهمیده اند نخست گفتند اتش است و سپس گفتند اموزگاری است چون اموزگار هم بوده - همان نادانی که درباره اتش دانشتنش کردنمد در اینجا هم کردند شاید هیربد صد شغل داشته باشد شما که نباید وازه را از کار حدس بزنید باید پارسی بدانید و پژوهش کنیدذ ودیوانه خواندن و دانستن باشیدذ و در ژرفنا شنا کنید نه در استخرهای محققان غربی که اماده کرده اند - اگر پارسی باستان و پهلوی و پارسی دری به خوبی   و بویزه عربی ندانینوشته های کهنش را همه نخوانی (پر از اگاهی درباره ایران است ) و بلوچی و کرمانجی و سورانی ولکی و پشتو و لری و زبان روستاهای ایران را کمابیش ندانی (دست کم باید به خوبی بدانی چه میگویندذ) و دو سه تاش را هم خوبترک بدانی ) نتوان درباره ایرانیان و ایران و پارسی سخن گفت دست کم اگر دو سه تا زبان بلوچی و پشتو و یکی از کردی ها را خوب نشانسی و پنج شش تای دگر هم اشنا نباشی   تو ایران را خود ندانسته ای انگاه ناچار میروی هی گفته دانشمندان اروپایی و امریکایی را باز گو میکنید و مردم خودت هم گیج میکنی بجای دانش تاریکی و سردرگمی و نادرستی را رواج میدهی - (و همین شده شوربختانه در ایران ) مثلا یکی از کارهایشان در ترجمه اینست که هرجا در کتابها نوشته اند پارسی اینها انرا میکنند ایرانی - میگی این خیانت است - اری پارسی همه ایرانیان ایرانی تبار است و این دری زبانان امروزی نیستند (اینان که دویست سال زبانشان این شده و تک زبان شده اند ) و همه ایرانیاننند اما باید مردم بدانند   بدانند اگر جایی از پارسیان و پارسی تعریف شده منظورش نیاکان خود او و زبان خود او هم هست و مرکز نشین هم گمان نکند او تافته جدا بافته است و او زبانش ادبیاتن دارد و دیگران دهاتی هستند - بداند زبان پهلوی و پهلویانی که در نوشته ها امده زبان خود اوست - و ابته باید سران بفهمند که پارسی دری به خاطر زورچپانی واژگان عربی به گونه هستریک و دیوانه وار در پارسی بسیار سترون شده (عیب از پارسی نیست عیب از زبان امروزی است ) و تنها راه جان اوردنش انست که جانش را به زبان مردمانش (خوبان بلوچ و لر و پشتو و دیلم و همگی ) بپیوندانی از وازگان پاسداشته انان و شیوه سخن گفتنشان بهره ببری و و اگر نمیشود همه انان را به همه یاد داد چند تایش را در همه ایران درس دهید دست کم در همان کتاب پارسی دری بیامیزید تا کودکان بیاموزند همه زبانی گویش است و همه گویشی زبان و زبانها میتوانند چندین شاخه باشند کردی و بلوچی و پشتو و دیلمی و پارسی دری زبان مردمان گوناگون نیست زبان گوناگون یک مردم است و تو باید زبان نیاکانی خود را پاس بداری زبان نیاکانیت زبان مادرت نیست زبان مردمان کرد و بلوچ و دیلم است یعنی انانرا -این منتی بر سر انان نیست منت بر سر خودت است که زبان بعدهای گوناگون دارد ادبیات یکی از کوچکترین انهاست - دری با همه بزرگیش شوریختانه از فردوسی و یکی چند تای دگر که بگذریم درباره پارسینگی نابود شده -تنها نام پارسیش مانده و بس -سخنوران درباره خود زبان کاری نکردند -بجز فردوسی و اسدی و قطران تبریزی - دگران پارسی را نلیود کردند بویزه در نثر بویزه این نصرالله منشی که کلیله را از عربی به پارسی نگرداند پارسی را   با کلیله به عربیی گرداند و مرزبانامه و راحة الصدور و صاف الحضره نابودش کردند - حافظ و بیدل و مولوی خاقانی و خیام و عبید زاکانی وعطار و نظامی واینان بسیار بزرگند مگر انکه سخن درباره زبان پارسی است    (میگویند عربی و زبان بیگانه زبان را غنی میکند- پس زبان اردو ملا غنی است - یک گاه یک وازه جدید چون سافاری ساخته میشود و میاید که درباره چیزی بسیار ویژه است ان فرق دارد اما اینکه مشتی دیوانه در درباری شکست خرده گرد هم بیاییند و مسابقه بگذارند که کی بیشتر واژه عربی بلده و میتونه بیاره در فارسی و هی وازگان جاهلی بنی ثعلبه و بنی حنطله که تنها یکبار در زبان جاهلی بر زبان پیرزنی رفته و به گوش فراهیدی و متنبی و بحتری و حطیه هم نرسیده   به زود بچپانی در فارسی    تا کم کم جای واژه پارسی بگیرد و ان واژه پارسی با همه پیوندهای دیگرش از یاد برود و نابود کند و اگر به هیچ روی نتوانستی واژه پارسی را نابود کنی و کسی ناگهان و ناگاه را نگفت مغافسه - دستورنامه ادبیبان بنویسی که ادبیان جای ناگهان بگویند مغافسه -(حالا این را بیهقی بزرگ که خود دیوانه اش هستم و زبانش خراسانی پاک است گفته بنگر پس از او چه شده ) این دانش نیست این نابودی است --

امروز سنگنوشته داریوش و انچه ز پهلوی مانده   به زبان کلهر و فیلی و لک و لر و بلوچ بسیار نزدیکتر است تا به پارسی دری -
ختی به ترکی اذری نیز نزدیکتر است تا پارسی چون انان بسیاری چیزهای پهلوی را دارند -
هی به به و چه چه میکنید که پارسی دری نیک است فردوسی دارد و رودکی و سعدی دارد -    ای کاش سعدی و فردوسی و اینان را میتوانست دیدن تا من زبان تلوزیون ایران و نوشته های امروزی را ببرم بگذارم نزد ان بزرگان بگویم این را بخوانید - این چه چیز است ؟ تا بنگرید چه میگویند ..
امروز دانش فرهیختگان از زبان پارسی بسیار اندک است   و بیشینه دانششان درباره زبان عربی و چیزهای دگرست مگر درباره پارسی بسیار اندک میدانند راهی به دانشتن ان ندارند - چون واژگان عربی انرا نابود کرده - اینکه نمیتوان برای واژگان وازه ای گفت یعنی پارسی نابود شده - برای ان واژگان نباید واژه ساخت باید واژه گفت باید روستاییان و مردم کوچه بازار برایشان میگفتی چنین چیز است بدین چه میگویید و او پاسخ میداد و یا از گنجیه واژگانی شنیده اش میگفت یا در همان دم افریده شده - زبان درست و نا بیمار اینگونه کار کند نهاینگونه برای یک واژه همه ادیبان و مردمان کوشش کنند ونتوانند انرا بگویند و انگاه که ساخته شود هم کسی انرا نشناسد - بنگرید به کتابها و مقاله های ترجمه شده   ایرانیان عادی از دانشجو و مترجم و زین دست مردمان هر واژه که گویید به راحت برابر عربی نهاده اند چون نا خود اگاهشان را واژگان عربی   خورده است ناتوانی انان تنها در زبان پارسی است   این زبان زبان روانی نیست ما تنها عربی بلغور میکنیم میگویند صدها سال است از زبانمان شده است   نخست انکه اینگونه نیست این وازگان عربی تنها در نوشته ها بوده و گواه انکه هنوز بسیاریش در زبان مردم نیامده و بسیاریش در همین سی چهل سال امد
مردمی که نماز و خدا و پیغمبر و روزه و بانگ به عربی نگفتند و تا کنون نگفتند و تازگی در شهرها   به زود رسانه از میان رفت   چگونه مغافسه و مصدور و ملهوف و ان واژگان که دهخدا در لغتنامه اورده و نصرالله منشی در کلیله اورده بگوید ( ارمغان کلیله ودمنه بهرامشاهی چه بود؟ ) دریغ نباشد که کلیله و دمنه رودکی با ان زبان ابدار   را ایرانیان پاس ندارند و گم شود و این   مانده باشد - من عربیم به از پارسیم است   هرگاه میخواهم کلیله و دمنه بخوانم   به ناچار سراغ کلیله عربی میروم در ان عربی دست کم میتوانی چهار تا واژه   پارسی و پهلوی درست پیدا کرد و در این دست و خامه شکسته شکست خدای شیرازی جز سخن ابوجهل چیزی نیست
خدایی باید چنین مردمی را برای ناپاسداشتن کلیله رودکی و پاسداشتن کلیله شکست خدا محاکمه کردد . اگر گم کردن کلیله رودکی تنی پنجاه تازیانه حکم شود برای نگهداری از کلیله فتح الله شیرازی    ۱۵۲تازیانه زد (ههههه) خدایی چندین بیتی که از کلیله رودکی مانده بخوانید روانیش و زیباییش شگفت است و این دنده شکسته شیرازی فرهیختگان هم نمیتوانند انرا بخوانند - سپس میگویند همین زبان ما بوده - (باز خوب واژه بذاذر و کفتار ( گویه ای از برادر و کفتر = کبوتر ) را اورد یکم این بذاذر دلم نرم کرد وگرنه بخونش تشنه هستم خدا میداند - این زبان و این واژگان (همه زبانهای بلوچی و لری و ووووو میگویم هرچه ایرانیست) به اسانی بدست نیامده خون   پاک هزاران زن و کودک و فرزند بر این خاک ریخته شده تا همین که میبینید امروز در واژگان بومیتان و یا نوشته هاست مانده - سپس این کفتار کلکل زری گود عربونی جلد بوم ابوسفیان و عنترء بن شداد شده دانه اش را در غزنه و لاهور و ایران میخورد و هنگام بخشندگی نزد حجدر بن ابی ضبیعه میرود

سناتور سنتور در ‫۴ ماه قبل، جمعه ۱۹ تیر ۱۴۰۵، ساعت ۱۸:۱۹ نوشته:

نصیحت داروی تلخ است و باید

که با جُلّاب در حلقت چکانند

چنین سَقمونیای شکرآلود

ز داروخانهٔ سعدی ستانند

سعدی جان

چه خوش گفت یک روز دارو فروش

شفا بایدت داروی تلخ نوش

اگر شربتی بایدت سودمند

ز سعدی ستان تلخ داروی پند

سعدی جان

چه خوش گفت آن مرد داروفروش

شفا بایدت داروی تلخ نوش

قائم مقام فراهانی

از این پیش گفتند ارباب هوش

شفا بایدت ، داروی تلخ نوش

امثال و حکم دهخدا

نصیحت که خالی بود از غرض

چو داروی تلخ است ، دفع مرض

سعدی جان

که را سرکه دارو بود بر جگر

شود ز انگبین درد او بیشتر

فردوسی

مگو شهد شیرین شکر فایق است

کسی را که سقمونیا لایق است

سعدی جان

سرشت‌ ست باری شفا در عسل

نه چندان که زور آورد با اجل

عسل خوش کند زندگان را مزاج

ولی درد مردان ندارد علاج

رمق مانده‌ ای را که جان از بدن

برآمد ، چه سود انگبین در دهن ؟

سعدی جان

سعدیا داروی تلخ از دست دوست

به که شیرینی ز دست دیگری

سعدی جان

نصیحت که خالی بود از غرض

چو داروی تلخ است ، دفع مرض

سعدی جان

برای حاشیه‌گذاری باید در گنجور نام‌نویسی کنید و با نام کاربری خود از طریق آیکون 👤 گوشهٔ پایین سمت چپ صفحات به آن وارد شوید.

	غیرفعال و فعال کردن دوبارهٔ حالت چسبانی نوار ابزار به بالای صفحات
	راهنمای نوار ابزار
	پیشخان کاربر
	اشعار و ابیات نشان‌شدهٔ کاربر
	اعلان‌های کاربر
	ادامهٔ مطالعه (تاریخچه)
	خروج از حساب کاربری گنجور
	لغزش به پایین صفحه
	لغزش به بالای صفحه
	لغزش به بخش اطلاعات شعر
	فعال یا غیرفعال کردن لغزش خودکار به خط مرتبط با محل فعلی خوانش
	فعال یا غیرفعال کردن شماره‌گذاری خطوط
	کپی نشانی شعر جاری در گنجور
	کپی متن شعر جاری در گنجور
	همرسانی متن شعر جاری در گنجور
	نشان کردن شعر جاری
	ویرایش شعر جاری
	ویرایش خلاصه یا برگردان نثر سادهٔ ابیات شعر جاری
	شعر یا بخش قبلی
	شعر یا بخش بعدی

ورود به گنجور

بخش ۲۹ - حکایت مأمون با کنیزک

تازه‌های نرم‌افزار گنجور