گنجور » رضاقلی خان هدایت » تذکرهٔ ریاض العارفین » روضهٔ اول در نگارش احوال مشایخ و عارفین » بخش ۱۴۴

رضاقلی خان هدایت » تذکرهٔ ریاض العارفین » روضهٔ اول در نگارش احوال مشایخ و عارفین »

بخش ۱۴۴ - مجذوب تبریزی

اسمش میرزا محمد و از افاضل شهر مذکور و به محامد پسندیده و صفات حمیده مشهور. معاصر سلاطین صفویه. دیوانش ملاحظه شد. تخمیناً پنج هزار بیت متجاوز است. قصاید بسیار در مدایح حضرات ائمهٔ اطهار به نظم آورده. مثنویات نیز دارد از جملهٔ: مثنوی در بحر خفیف مسمی به شاه راه نجات در بیان طریقت و سلوک دارد. از اشعار اوست:

خانقاهی که به خرجش نکند دخل وفا

صرفهٔ وقت در آن است که میخانه شود

تَمثیلٌ مِنْ مثنویّاتِهِ عَلَیهِ الرَّحْمةِ

گره بسته‌ای داشت طفلی به دست

بیفکند و اندر کمینش نشست

روان طفل دیگر ربودش ز جا

چو بگشود در وی نبد جز هوا

گره بسته دنیا و طفل آن دنی است

بگویش که چیزی در آن بسته نیست

٭٭٭

آتشی شب در نیستانی فتاد

سوخت چون عشقی که در جانی فتاد

شعله تا مشغول کار خویش شد

هر نیی شمعِ مزار خویش شد

نی به آتش گفت: کاین آشوب چیست؟

مر ترا زین سوختن مطلوب چیست؟

گفت آتش بی سبب نفروختم

دعوی بی معنی‌ات را سوختم

زانکه می‌گفتی نی‌ام با صد نمود

همچنان دربند خود بودی که بود

با چنین دعوی چرا ای کم عیار

برگ خود می‌ساختی هر نوبهار

مرد را دردی اگر باشد خوش است

درد بی دردی علاجش آتش است

حاشیه‌ها

با انتخاب متن و لمس متن انتخابی می‌توانید آن را در لغتنامهٔ دهخدا جستجو کنید.

منبع اولیه:	کتابخانهٔ تصوف
تعداد ابیات:	۱۱

رونوشت متن رونوشت نشانی نمای مشابه کتابهای چاپی (فقط رایانه)

خلاصه

هوش مصنوعی: میرزا محمد، شاعری از دوره صفویه است که به خاطر دانش و صفات نیکو شهرت دارد. دیوان شعر او شامل بیش از پنج هزار بیت و شامل قصاید و مثنویات در مدح اهل بیت است. یکی از آثارش مثنوی «شاه‌راه نجات» نام دارد که در آن به بیان طریقت و سلوک پرداخته است. اشعار او نمونه‌هایی از اندیشه‌های عمیق و تمثیل‌های زیبا دارند.

در یکی از تمثیل‌هایش، به گره‌ای که کودکی به دست دارد اشاره می‌کند و می‌گوید اگر او این گره را باز کند، متوجه می‌شود که هیچ چیز در دنیای مادی اهمیت ندارد. همچنین در شعری دیگر به آتش و نی اشاره می‌کند و بیان می‌کند که انسان‌ها باید از بند خود رهایی یابند و درد و رنج بخشی از زندگی است که باید با آن مواجه شوند. در نهایت، او به این نکته اشاره دارد که درد واقعی، دردی است که منشأ آن دردی در درون وجود داشته باشد، وگرنه درد بی‌دردی درمانش آتش است.

اخطار: خلاصه‌های تولید شده توسط هوش مصنوعی در بسیاری از موارد نادرستند. اگر این متن به نظرتان نادرست است می‌توانید آن را ویرایش کنید.

برگردان به زبان ساده

# اسمش میرزا محمد و از افاضل شهر مذکور و به محامد پسندیده و صفات حمیده مشهور. معاصر سلاطین صفویه. دیوانش ملاحظه شد. تخمیناً پنج هزار بیت متجاوز است. قصاید بسیار در مدایح حضرات ائمهٔ اطهار به نظم آورده. مثنویات نیز دارد از جملهٔ: مثنوی در بحر خفیف مسمی به شاه راه نجات در بیان طریقت و سلوک دارد. از اشعار اوست:

هوش مصنوعی: میرزا محمد یکی از افراد برجسته و با فضیلت در شهر خود است و به خاطر ویژگی‌های نیکو و صفات پسندیده‌اش شناخته شده است. او هم‌عصر با سلاطین صفویه بوده است. دیوان شعر او شامل بیش از پنج هزار بیت است و دارای قصاید زیادی در مدح ائمه معصومین می‌باشد. همچنین او اشعار مثنوی هم دارد که یکی از آن‌ها به نام "شاه راه نجات" در بحر خفیف، به بیان طریقت و سلوک پرداخته است.

اخطار: برگردان‌های تولید شده توسط هوش مصنوعی در بسیاری از موارد نادرستند. اگر این متن به نظرتان نادرست است می‌توانید آن را ویرایش کنید.

# خانقاهی که به خرجش نکند دخل وفا

صرفهٔ وقت در آن است که میخانه شود

تَمثیلٌ مِنْ مثنویّاتِهِ عَلَیهِ الرَّحْمةِ

هوش مصنوعی: اگر خانقاه (محل عبادت و معنویت) به صرفه‌جویی در هزینه‌ها متکی باشد، بهتر است که وقت خود را در آن صرف نکنید، چرا که آنجا به میخانه تبدیل خواهد شد.

# گره بسته‌ای داشت طفلی به دست

بیفکند و اندر کمینش نشست

هوش مصنوعی: یک کودک گره‌ای بر دستش داشت و آن را رها کرد و سپس در کمین نشسته بود.

# روان طفل دیگر ربودش ز جا

چو بگشود در وی نبد جز هوا

هوش مصنوعی: روح کودک دیگری او را از مکانش برد، چون در او گشوده شد جز هوا چیزی نبود.

# گره بسته دنیا و طفل آن دنی است

بگویش که چیزی در آن بسته نیست

هوش مصنوعی: دنیا به مانند گره‌ای پیچیده است و انسان‌های نادان مانند کودکان به آن وابسته‌اند؛ اما در واقع هیچ چیز در این دنیا واقعی و پایدار نیست.

# آتشی شب در نیستانی فتاد

سوخت چون عشقی که در جانی فتاد

هوش مصنوعی: شبی آتش در نیستانی روشن شد و همه جا را سوزاند، مانند عشق سوزان که در دل کسی شعله ور می‌شود.

# شعله تا مشغول کار خویش شد

هر نیی شمعِ مزار خویش شد

تا شعله به کار خودش که سوختن باشد پرداخت، به هر نی که رسید، سرش را آتش زد. چنان شد که گویی شمعی باشد افروخته بر آرامگاه خودش. یعنی تا مرگ سوخت و آب شد.

# نی به آتش گفت: کاین آشوب چیست؟

مر ترا زین سوختن مطلوب چیست؟

نی به آتش گفت: این چه آشوب و شورش است؟ تو از این سوختن و آتش زدن دنبال چه چیزی هستی؟

# گفت آتش بی سبب نفروختم

دعوی بی معنی‌ات را سوختم

آتش گفت: من بی دلیل نیافروختم، بلکه دعوی و ادعای بی‌معنایت را سوزاندم.

# زانکه می‌گفتی نی‌ام با صد نمود

همچنان دربند خود بودی که بود

چون می‌گفتی که من به صد نمود و گونه نیستم(ایهام نی‌ام به نی هستم و همزمان نیستم‌. همچنین نمود نیز اشاره به حرکت نی با باد دارد و همزمان دگرگونی و چند گونگی)، در واقع همچنان فقط درگیر خودت و نفست بودی که بودی.

# با چنین دعوی چرا ای کم عیار

برگ خود می‌ساختی هر نوبهار

ای بی‌ارزش(ایهام و تشبیه به سبکی و تو خالی بودن نی) با چنین دعوی و ادعایی چرا هر بهار فقط به برگ و بار نو ساختن می‌پرداختی؟ (در نوروز و بهار، نی برگ‌های بلند می‌کشد. آدم هم لباس و رخت نو می‌سازد.)

# مرد را دردی اگر باشد خوش است

درد بی دردی علاجش آتش است

اگر مردی دردی داشته باشد، این درد خوب است. چراکه درمان بی‌دردی، فقط آتش است. یعنی اگر بی‌درد هستی مرگ بهتر باشد و حیف زندگیست برای تو.

پیشنهاد مشق شعر

معرفی ترانه‌های دیگر

مرتب‌سازی حاشیه‌ها: محبوب‌ترین | جدیدترین | قدیمی‌ترین

تا به حال ۱۱ حاشیه برای این شعر نوشته شده است. 💬 من حاشیه بگذارم ...

احسان الف در ‫۴ سال و ۴ ماه قبل، سه‌شنبه ۲۷ اردیبهشت ۱۴۰۱، ساعت ۱۱:۲۸ نوشته:

سلام بر دوستان و علاقمندان به ادبیات پارسی

منظور شاعر از بیت زیر برای من روشن نیست. از اساتید محترم اگر کسی تفسیری در خصوص این بیت دارد ما را مستفیض فرمایند :

با چنین دعوی چرا ای کم عیار

برگ خود می‌ساختی هر نوبهار

reply thumb_up ۰ thumb_down ۰ flag link

مرتضی در ‫۲ سال و ۲ ماه قبل، چهارشنبه ۲۰ تیر ۱۴۰۳، ساعت ۲۲:۰۰ پاسخ داده:

سلام منظور شاعر در این بیت مبهم این است که تو با لین همه ادعا که داری پس چرا هر سال عمرت پایان می یابد و دوباره متولد میشوی. کسی که هر ساله فنا بر او حادث شود شایسته غرور نیست.

«نی ام» به معنی نی هستم است

Parviz Jafari در ‫۴ سال و ۴ ماه قبل، دوشنبه ۲ خرداد ۱۴۰۱، ساعت ۱۴:۴۱ نوشته:

سلام علیکم و رحمه الله

جناب احسان الف

یک ادعائی برای نی شدن روزانه؛ تلاش برای از بین رفتن منیت
زانکه می‌گفتی نی‌ام با صد نمود همچنان دربند خود بودی که بود

مدعی نی بودن می‌شوی ولیکن در عمل همچنان در بند منیت هستی

با چنین دعوی چرا ای کم عیار برگ خود می‌ساختی هر نوبهار

حال با این که می‌دانی در سایه منیّت راه به جائی نخواهی برد از آن جا که عیار حقیقی وجود خودت را بالا نبرده‌ای، روزانه(نوبهار) نو شدن هر روز؛ باز هم روی خودت حساب می‌کنی! می‌خواهی خودت اسباب و علل را فراهم آوری! خودت داری سر و سامان می‌دهی زندگیت را؛ خودت خواهان حل مسائلت هستی

احسان الف در ‫۳ سال و ۳ ماه قبل، دوشنبه ۲۹ خرداد ۱۴۰۲، ساعت ۱۳:۵۷ پاسخ داده:

ممنونم از پاسخ شما بزرگوار

ولی در مصرعی که می گوید : زانکه می گفتی نی ام با صد نمود .... شما می فرمایید که نی مدعی هیچ بودن شده. در حالی که اگر اینطوره چرا در انتهای مصرع گفته با صد نمود ؟ آدم برای ادعای هیچ کردن که نمود نمی کنه.

به نظر من میاد که منظور بیت اینه که تو انقدر مغرور شده بودی که با صد نمود و با غرور می گفتی من نی ام... پس این نشان می دهد که همچنان در بند خود هستی و بودی. برای همین غرورت هم بود که من تو را سوزاندم.

مراد ابیوردی در ‫۳ سال و ۹ ماه قبل، یکشنبه ۲۷ آذر ۱۴۰۱، ساعت ۱۶:۲۳ نوشته:

در بیت دهم، نی با صد نمود میگوید «نیم» یعنی نیستم ولی این فقط یک ادعاست. بنابراین آتش وی را میسوزاند تا دیگر ادعای پوچ نکند.

جواد پورزند در ‫۳ سال و ۳ ماه قبل، دوشنبه ۱۲ تیر ۱۴۰۲، ساعت ۱۰:۳۸ پاسخ داده:

البته حدس می زنم اینجا منظور از نی ام یعنی نی هستم نه اینکه نیستم

فرادست در ‫۳ سال و ۸ ماه قبل، پنجشنبه ۲۹ دی ۱۴۰۱، ساعت ۱۴:۲۰ نوشته:

ما هیچیم و در هیچ می پیچیم

این چیزها که به آنها می چسبیم و خود را ارزشمند و برتر می پنداریم نشانه حماقت است از خردمندی نیست. مثل مقام و شهرت و ثروت .ما حتی به جسممان نیز نمی توانیم مباهات کنیم چون خودمان را خود نساخته ایم و تو که خودت را نمی دانی که ساخته برای چه ساخته و خودت را نمی شناسی چطور می خواهی خود را از دیگران جدا و بالاتر و برتر بدانی ای خودخواه

مثل درختی که به میوه ها و ساقه و رنگ برگهایش بنازد و در حماقتش غرق شود

او نمی داند اگر خاک نبود آب نبود نور نبود آن درخت چه بود؟

نادانی بلای بی درمانی است که همه چیز را بسوی باطل و فانی و کوچکی و زشتی و بدی می برد.

ادیب در ‫۳ سال و ۵ ماه قبل، سه‌شنبه ۵ اردیبهشت ۱۴۰۲، ساعت ۰۱:۲۸ نوشته:

می‌دانیم که "نی" به معنی "نیستی" است و نی که ادعای نیستی و فنا را دارد چگونه در هر بهار با افزودن به برگ و بند، به خود می‌پردازد و چگونه می‌تواند ادعای فنا داشته و از رنگ تعلق آزاد باشد؟!

محمد ضیایی در ‫۳ سال و ۲ ماه قبل، شنبه ۲۴ تیر ۱۴۰۲، ساعت ۰۹:۳۹ نوشته:

فکر میکنم شاعر، منظورش از "زانکه میگفتی نی ام با صد نمود ... "، گوشه و کنایه ای به مولانا و شعر معروفش باشه:

بشنو از نی چون حکایت می کند / از جدایی‌ها حکایت می‌کند

...

همچو نی زهری و تریاقی که دید / همچو نی دمساز و مشتاقی که دید

نی حدیث راه پر خون می‌کند / قصه‌های عشق مجنون می‌کند

...

در نیابد حال پخته هیچ خام / پس سخن کوتاه باید و السلام

...

جعفر جعفر در ‫۳ سال قبل، جمعه ۱۷ شهریور ۱۴۰۲، ساعت ۲۳:۳۹ پاسخ داده:

منظور مولانا در نی نامه از نی گیاه نیست بله تکه ای نی است که به عبارتی فلوت هم میگن. نی حریف هرکه از یاری برید. همان سازی است که چوپانها در بیابان مینوازند. که در ابتدا هم میگه بشنو از نی چون حکایت میکند...... مقصود همان ساز است که بعد در ادامه به آن رنگ عرفانی میبخشد و در ادامه گفته میشود که از نیستان برده و جدا شده است پس به نیستی رسده است ( از نیستان تا مرا ببریده اند از نفیرم مرد و زن نالیده اند) اما در این شعر بالا مقصود از نی، گیاه نی هست که هنوز به نیستی نرسیده است.و ادعای نیست بودن را دارد.

مسعود خان محمد در ‫۲ سال و ۱۰ ماه قبل، چهارشنبه ۱۷ آبان ۱۴۰۲، ساعت ۲۲:۲۰ پاسخ داده:

من هم این موضوع به ذهنم رسید. جالب بود که این نظر شما رو دیدم.

نگین بزرگ‌پناه در ‫۲ سال و ۴ ماه قبل، پنجشنبه ۲۷ اردیبهشت ۱۴۰۳، ساعت ۱۳:۳۲ نوشته:

آتشی شب در نیستانی فتاد

سوخت چون عشقی که بر جانی فتاد

شعله تا مشغول کار خویش شد

هر نی‌ای شمع مزار خویش شد

شمع‌سان آتش زبانی زان گروه

با دل پر از شکایت کوه کوه

بانگ زد بر شعله کای بیدادگر

آفت دوران بلای خشک و تر

بی‌گناهی را جفا کردن چراست

بندبند از هم جدا کردن چراست

نی به آتش گفت کاین آشوب چیست

مر ترا زین سوختن مطلوب چیست

گفت آتش بی سبب نفروختم

دعوی بی معنی‌ات را سوختم

هر کجا ‌گفتی نی‌ام با صد نمود

همچنان دربند خود بودی که بود

با چنین دعوی چرا ای کم عیار

برگ خود می‌ساختی هر نوبهار

سایه‌سان دایم به پستی مانده‌ای

در پس دیوار هستی مانده‌ای

از فنا گر نشئه‌ای می‌داشتی

از شرر تخمی به دل می‌کاشتی

گرچه خاکستر نشینت کرده‌ام

برتر از چرخ برینت کرده‌ام

کار من نیکی‌ست کی بس می‌کنم

ناکسی گر هست من کس می‌کنم

چون نی مجذوبْ برگ خود مساز

چون حریفان زبانی کج مباز

اهل دل مایل به پستی نیستند

همچو نی در بند هستی نیستند

مرد را دردی اگر باشد خوش است

درد بی دردی علاجش آتش است

شاعر:

شرف‌الدین میرزا محمد، فرزند محمدرضا میرزا محمد، متخلص به «مجذوب تبریزی» - مجذوب علیشاه کبودرآهنگی

جواد تاج در ‫۲ سال و ۱ ماه قبل، دوشنبه ۱۲ شهریور ۱۴۰۳، ساعت ۱۱:۴۹ نوشته:

شاعر طرفدار نیستی است و رها بودن و "نبودن" را می ستاید.

" نی " که در نام خود نبودن و نیستی را فریاد می زند آن هم با صد نمود و افتخار اما همچنان به فکر اضافه کردن بند های خود است (با رشد سالانه و برگ در آوردن و ماحصل آن اضافه شدن یک بند به گیاه نی ).

آتش از این تضاد به خروش می آید و نی را می سوزاند که به او یادآوری کند مفهوم "نی بودن " و نیست بودن یعنی چه!

و به او گوش زد می کند که کسی که دردی بجز رشد و نمو خودش ندارد تنها راه علاج و بی درد کردنش، نیست شدن است.

ممنون از نگین بزرگ‌پناه که شعر کامل رو گذاشتن و به اقتباس من از این شعر و درک ترانه ماندگار استاد ناظری کمک کردن.

محمد مهدی حامدی در ‫۱ سال و ۸ ماه قبل، پنجشنبه ۱۱ بهمن ۱۴۰۳، ساعت ۱۴:۵۴ پاسخ داده:

از تفسیر زیبای جواد تاج و شعر کامل نگین بزرگ پناه ممنونم.

گفت آتش بی سبب نفروختم - دعوی بی معنی‌ات را سوختم

زانکه می‌گفتی نی‌ام با صد نمود - همچنان دربند خود بودی که بود

در واقع آتش می گوید: اگر تو نی هستی و ادعای عاشقی داری، در نی زار چه می کنی؟ اگر با صد نوای عاشقانه، باز در بند زندگانی عادی هستی، ادعایت بی معنی، پوچ و گزاف بوده و من ادعایت را می سوزانم تا عیار وجودت بالا رود و عاشق واقعی شوی.

با چنین دعوی چرا ای کم عیار - برگ خود می‌ساختی هر نوبهار

از یک سو، ادعای نواهای سوزناک عاشقانه را داشتی و از سوی دیگر برای ساز و برگ زندگانی عادی برنامه ریزی می کردی.

به قول سعدی بزرگ: این مدعیان در طلبش بی خبرانند، آن را که خبر شد خبری باز نیامد.

بنابراین، به زعم شاعر عاشق تا به از خود گذشتگی کامل نرسیده، خودخواهی هایش را کنار نگذارد و فنا نشود، در بند خود است و ادعای عاشقی اش گزاف و بی معنی است. نگاه شاعرانه موجود در این شعر، به این موضوع نیز اشاره می کند که سازندگان نی، برای تعبیه سوراخ روی آن، از آتش استفاده می کنند و از نی خام، سازی را می سازند که صد نوای عاشقانه از آن نواخته می شود.

امیر کریمی در ‫۲ سال قبل، دوشنبه ۲۶ شهریور ۱۴۰۳، ساعت ۰۰:۳۸ نوشته:

درود بر دوستان اهل ادب

کسی وزن عروضی شعر آتش در نیستان رو می‌دونه؟

حدیث مرادی در ‫۱ سال و ۴ ماه قبل، دوشنبه ۲۲ اردیبهشت ۱۴۰۴، ساعت ۱۴:۳۱ پاسخ داده:

وزن شعر: فاعلاتن فاعلاتن فاعلن

امیر کریمی در ‫۱ سال و ۴ ماه قبل، یکشنبه ۴ خرداد ۱۴۰۴، ساعت ۰۴:۰۹ پاسخ داده:

سپاسگزارم

امیر م در ‫۱ سال و ۴ ماه قبل، یکشنبه ۱۱ خرداد ۱۴۰۴، ساعت ۲۰:۱۹ پاسخ داده:

سلام و عرض‌ ارادت

وزن عروضی این غزل مدتی ‌است ذهن حقیر را نیز به خود مشغول کرده! فاعلاتن فاعلاتن فاعلن به نظر کاملا صحیح نمیرسد.

محمد گودینی در ‫۱ سال و ۴ ماه قبل، پنجشنبه ۱۸ اردیبهشت ۱۴۰۴، ساعت ۱۹:۳۹ نوشته:

گفت تو که ادعای نی بودن (نیستن و خالی بودن) داری برای چه هر سال بهار شکوفه میدهی و رشد میکنی و جوانه میزنی؟

اگی میخواهی واقعا نی باشی باید تهی، رها و فارغ شوی. فارغ از ادعا و فارغ از منیت، من تورا میسوزانم تا به واسطه‌ی آن به عرش برسی. (اشاره به سوزاندن و سوراخ کردن ساز نی). اینجوری از نفیر تو مرد و زن مینالند. اونوقته که تو تهی و نی شده‌ای.

امروزه میگن من خودم برای خودم کافی هستم، من برای رستگار شدن به چیزی بیرون از خودم نیاز ندارم، من مرکز جهان خویشتن هستم، و جواب همه‌ی سوال‌ها درون‌من است.

آیا این من با اون من فرق داره؟

شاید منظور اینه که تو در بند امیال خودت هستی، ادعا میکنی که خالی و رها هستی درحالی که در بند هستی، به امیال و هوس های خودت گوش میکنی و گرفتار اونها هستی، شاید توهم باید بسوزی، مردن را تجربه کنی، باید بمیری....

بمیرید بمیرید در این عشق بمیرید

در این عشق چو مردید همه روح پذیرید

بمیرید بمیرید و زین مرگ مترسید

کز این خاک برآیید سماوات بگیرید

بمیرید بمیرید و زین نفس ببرید

که این نفس چو بندست و شما همچو اسیرید

یکی تیشه بگیرید پی حفره زندان

چو زندان بشکستید همه شاه و امیرید

ممنون از نظرات اساتید عزیز

HRezaa در ‫۲ ماه قبل، چهارشنبه ۷ مرداد ۱۴۰۵، ساعت ۲۲:۱۸ نوشته:

عجب شعری....

عجب عارفی.....

زان‌که میگفتی نی‌ام با صد نمود

همچنان در بند خود بودی که بود

یک عارف معاصر آلمانی، بنام Eckhart Tolle در یکی از سخنرانی‌هایش مطالبی را عنوان میکند که دقیقا معنای این بیت است

سالک راه عرفان معمولا با از بین بردن منیت‌ها (ایگوها) طی طریق کرده و کم‌کم پیش میروند، در این مسیر اگر شخص به مرحله‌ای برسد که خود را یک شخص بدون ایگو بداند دچار یک ایگوی جدید و بنوعی «من معنوی» شده است

این شخص در این وضعیت حتی با تیزبینی میتواند بسیاری از منیت(ایگو)های دیگران را تشخیص داده و حتی راهنماییشان کند، اما در عین حال در ذهنیت خود، با افتخار خودش را یک «شخص بدون ایگو» میداند، غافل از اینکه که این خود یک نوع ایگو خطرناک است...

و چقدر زیبا این شاعر ایرانی سالها پیش این مطلب را به نظم آورده....

سالک راه عرفان در مسیر نیستی (نی شدن) قدم نهاده و از منیت‌ها گذر میکند، و اگر این طی مسیر را هنر خود بداند، نهایتا منیتی نامحسوس در خود خواهد داشت که درواقع همانست که خود را یک شخص بدون منیت بداند...

آن شخصی که ادعای نی شدن کند، درواقع در مراحل آخر منیت مانده است، و آن آتش که باز هم رحمت الهی است می‌آید که این منیت‌ها را بسوزاند (گفت آتش بی‌سبب نفروختم...)

ضمن اینکه این شعر نمیتواند کنایه‌ای به مولانا باشد، و ظاهرا تنها یک راهنمایی بسیاااار زیبا برا رهروان مسیر عرفان است

برای حاشیه‌گذاری باید در گنجور نام‌نویسی کنید و با نام کاربری خود از طریق آیکون 👤 گوشهٔ پایین سمت چپ صفحات به آن وارد شوید.

	غیرفعال و فعال کردن دوبارهٔ حالت چسبانی نوار ابزار به بالای صفحات
	راهنمای نوار ابزار
	پیشخان کاربر
	اشعار و ابیات نشان‌شدهٔ کاربر
	اعلان‌های کاربر
	ادامهٔ مطالعه (تاریخچه)
	خروج از حساب کاربری گنجور
	لغزش به پایین صفحه
	لغزش به بالای صفحه
	لغزش به بخش اطلاعات شعر
	فعال یا غیرفعال کردن لغزش خودکار به خط مرتبط با محل فعلی خوانش
	فعال یا غیرفعال کردن شماره‌گذاری خطوط
	کپی نشانی شعر جاری در گنجور
	کپی متن شعر جاری در گنجور
	همرسانی متن شعر جاری در گنجور
	نشان کردن شعر جاری
	ویرایش شعر جاری
	ویرایش خلاصه یا برگردان نثر سادهٔ ابیات شعر جاری
	شعر یا بخش قبلی
	شعر یا بخش بعدی

ورود به گنجور

بخش ۱۴۴ - مجذوب تبریزی

تازه‌های نرم‌افزار گنجور