رو که به مهمان تو می‌نروم ای اخی
بست مرا از طعام دود دل مطبخی
رزق جهان می‌دهد خویش نهان می‌کند
گاه وصال او بخیل در زر و مال او سخی
مال و زرش کم ستان جان بده از بهر جان
مذهب سردان مگیر یخ چه کند جز یخی
قسمت آن باردان مایده و نان گرم
قسمت این عاشقان مملکت و فرخی
قسمت قسام بین هیچ مگو و مچخ
کار بتر می‌شود گر تو در این می‌چخی
جنتی ای دل فروز دوزخی ای خوش بسوز
چند میان جهان مانده در برزخی
سوی بتان کم نگر تا نشوی کوردل
کور شود از نظر چشم سگ مسلخی
زلف بتان سلسله‌ست جانب دوزخ کشد
ظاهر او چون بهشت باطن او دوزخی
لیک عنایات حق هست طبق بر طبق
کو برهاند ز دام گرچه اسیر فخی
جانب تبریز رو از جهت شمس دین
چند در این تیرگی همچو خسان می‌زخی
با انتخاب متن و لمس متن انتخابی می‌توانید آن را در لغتنامهٔ دهخدا جستجو کنید.
هوش مصنوعی: شاعر در این غزل به توصیف رابطه عاشقانه و معنوی با خداوند می‌پردازد. او تأکید می‌کند که نباید به ظواهر فریبنده توجه کرد، چرا که باطن بسیاری از زیبایی‌ها خالی و دوزخی است. شاعر از شنیدن نداهای باطنی غافل نمی‌شود و به دنبال وصال الهی و نورانیت روح می‌باشد. همچنین به تفاوت‌های روزی‌دهی و بی‌نیازی خداوند اشاره می‌کند و یادآور می‌شود که باید دست از دنیا‌پرستی برداشت و به عشق حقیقی پرداخته شود. در نهایت، به سوی شمس‌الدین تبریزی نیز اشاره می‌کند که نماد روشنایی و محبت الهی است.
هوش مصنوعی: به مهمانی تو نمی‌آیم، ای برادر، زیرا دلم از غذای پخت‌وپز برمی‌آید و ناراحت است.
هوش مصنوعی: نعمت‌های دنیا را آشکار می‌کند و خود را پنهان می‌سازد، گاهی در لحظات نزدیک شدن به او، بخیل به نظر می‌رسد، ولی در مال و ثروت خود بسیار بخشنده است.
هوش مصنوعی: اگر مال و ثروت را از دست می‌دهی، برای جان خود از جانت مایه بگذار؛ دین و مذهب را به خاطر دنیا رها نکن؛ چرا که تنها در دنیا سرمایی بیش نیست.
هوش مصنوعی: به آن دسته از انسان‌ها و سرنوشت‌های خوب، نعمت‌ها و روزی‌های خوش می‌رسد، و این عشق‌ورزان نیز سهم خود را از کشور و شادی‌ها می‌برند.
هوش مصنوعی: هیچ‌وقت در مورد قسمت و تقدیر حرف نزن و در آن دخالت نکن، زیرا اگر تو در این موضوع کنجکاوی کنی، اوضاع بدتر خواهد شد.
هوش مصنوعی: بهشت دلی پر از نور و تابناک است، اما جهنمی هم وجود دارد که خوشی‌های آن به شدت می‌سوزاند. چه تعداد افراد در این جهان در حال گذر از برزخ هستند!
هوش مصنوعی: به آنچه که از زیبایی‌های ظاهری و معشوقان می‌نگری به غیراز خودت توجه نکن، تا دچار سردرگمی و نادانی نشوی. اگر تنها به ظاهر چشم بدوزی، مانند چشم یک سگ در حالت بی‌معنایی خواهی بود.
هوش مصنوعی: زلف معشوقان مانند زنجیری است که آدم را به جهنم می‌کشد، در حالی که ظاهری زیبا و مانند بهشت دارد، اما باطن او عذاب‌آور و جهنمی است.
هوش مصنوعی: اما رحمت‌های الهی همچون لایه‌های متعدد وجود دارد که می‌تواند انسان را از مشکلات و سختی‌ها آزاد کند، حتی اگر او به شدت گرفتار و در بند باشد.
هوش مصنوعی: به سوی تبریز می‌روم و در دل این تاریکی، همچون انسان‌های نادان به زندگی خود ادامه می‌دهم، در حالی که شمس‌الدین در این مسیر به من می‌تابد.
در حال بارگذاری آرایه‌های ادبی...
پیشنهاد تصاویر مرتبط از منابع اینترنتی
راهنمای نحوهٔ پیشنهاد تصاویر مرتبط از گنجینهٔ گنجور
می‌خواهید شما بخوانید؟ اینجا را ببینید.
معرفی ترانه‌هایی که در متن آنها از این شعر استفاده شده است
تا به حال یک حاشیه برای این شعر نوشته شده است. 💬 من حاشیه بگذارم ...
reply thumb_up ۰ thumb_down ۰ flag link
برای حاشیه‌گذاری باید در گنجور نام‌نویسی کنید و با نام کاربری خود از طریق آیکون 👤 گوشهٔ پایین سمت چپ صفحات به آن وارد شوید.