باده ده آن یارِ قدح‌باره را
یار ترش‌رویِ شکرپاره را
منگر آن سوی، بدین سو گشا
غمزهٔ غمازهٔ خون‌خواره را
دست تو می‌مالد بیچاره‌وار
نه به کفَش چارهٔ بیچاره را
خیره و سرگشته و بی‌کار کن
این خرد پیر همه‌کاره را
ای کرمت شاهِ هزاران کرم
چشمه فرستی جگر خاره را
طفل دو-روزه چو ز تو بو برَد
می‌کِشد او سوی تو گهواره را
تَرک کند دایه و صد شیر را
ای بدل روغن کنجاره را
خوب کلیدی در بر بسته را
خوب کمندی دل آواره را
کار تو این باشد ای آفتاب!
نور فرستی مه و استاره را
منتظرش باش و چو مه نور گیر
ترک کن این گنگل و نظاره را
رحمت تو مهره دهد مار را
خانه دهد عقرب جراره را
یاد دهد کار فراموش را
باد دهد خاطر سیاره را
هر بت سنگین ز دمش زنده شد
تا چه دم‌ست آن بت سحاره را
خامش کن گفت از این عالم است
ترک کن این عالم غداره را
با انتخاب متن و لمس متن انتخابی می‌توانید آن را در لغتنامهٔ دهخدا جستجو کنید.
هوش مصنوعی: شاعر در این غزل به عشق و محبت الهی و اهمیت دل‌باختگی به آن اشاره می‌کند. او از یار و معشوق می‌خواهد که باده‌ای از لطف خود به او دهد و از غم‌های دنیا دورش کند. تاکید بر تسلیم به قدرت الهی و فراموشی از دنیا و غم‌های آن نیز وجود دارد. شاعر در پایان به نور معنوی و رحمت خداوندی که می‌تواند هر موجودی را زنده کند اشاره کرده و از مخاطب می‌خواهد که در جستجوی نور و هدایت الهی باشد. در این مسیر، رهایی از قید و بندهای دنیوی و توجه به عشق الهی به عنوان هدف اصلی مطرح می‌شود.
هوش مصنوعی: به من باده‌ای بده که آن یار، با ظاهر ناخوشایندش، مانند تکه‌ای شیرین و خوشمزه است.
هوش مصنوعی: به جای اینکه به آن طرف نگاه کنی، به این سمت توجه کن و زیبایی کسی را که دل‌ها را می‌رباید و اشک‌ها را جاری می‌کند، ببین.
هوش مصنوعی: دست تو به حالت تأسف و بیچارگی به چیزی می‌مالد، نه اینکه راه حلی برای مشکل بیچاره پیدا کند.
هوش مصنوعی: به فکر و اندیشه خودت عمیق‌تر نگاه کن و این عقل و خرد قدیمی را که همیشه حکم‌فرما بوده، بی‌هدف و گیج کن.
هوش مصنوعی: ای بخشش تو، همچون چشمه‌ای است که برای دل‌های دردمند و گرسنه، روزی و رحمت می‌فرستد.
هوش مصنوعی: نوزاد دو روزه وقتی که بوی تو را حس می‌کند، به سوی تو می‌آید و گهواره‌اش را به سمت تو می‌کشاند.
هوش مصنوعی: اگر دایه به فرزندش بی‌اعتنایی کند و از او دور شود، بهتر است که به جای آن شیرهای دیگر را انتخاب کرده و تبدیل به چیزی ارزشمند شود.
هوش مصنوعی: به نظر می‌رسد که منظور این است که یک چیز خوب می‌تواند درهای بسته را باز کند و همچنین می‌تواند دل‌های سرگردان و ناآرام را آرام کند.
هوش مصنوعی: وظیفه تو این است که ای خورشید، نور خود را بر ماه و ستاره‌ها بتابانی.
هوش مصنوعی: منتظرش باش و همچون ماه نورانی شو، اینجا را ترک کن و به تماشا بنشین.
هوش مصنوعی: بزرگوار تو با رحمت خود، به مارها نیز منزلت می‌بخشی و به عقرب‌ها هم مکان می‌دہی.
هوش مصنوعی: باد به ما یادآوری می‌کند که کارهایی را که فراموش کرده‌ایم، دوباره به خاطر بیاوریم و ذهن ما را از سفرهای دور و دراز سیارات پر کند.
هوش مصنوعی: هر بت سنگین به خاطر دمیدن نسیمی زنده شد، بگذار ببینیم آن بت سحری چه قدر می‌تواند دمیدن کند.
خاموش باش زیرا حرف و گفت از جنس این عالم است؛ این عالم غداره بی‌مروت را بگذار و ترک‌کن.
در حال بارگذاری آرایه‌های ادبی...
پیشنهاد تصاویر مرتبط از منابع اینترنتی
راهنمای نحوهٔ پیشنهاد تصاویر مرتبط از گنجینهٔ گنجور
می‌خواهید شما بخوانید؟ اینجا را ببینید.
پست کند هوچی و بیکاره را
شاد کند ملت بیچاره را
معرفی ترانه‌هایی که در متن آنها از این شعر استفاده شده است
تا به حال حاشیه‌ای برای این شعر نوشته نشده است. 💬 من حاشیه بگذارم ...
برای حاشیه‌گذاری باید در گنجور نام‌نویسی کنید و با نام کاربری خود از طریق آیکون 👤 گوشهٔ پایین سمت چپ صفحات به آن وارد شوید.