|
|
غیرفعال و فعال کردن دوبارهٔ حالت چسبانی نوار ابزار به بالای صفحات |
|
|
راهنمای نوار ابزار |
|
|
پیشخان کاربر |
|
|
اشعار و ابیات نشان‌شدهٔ کاربر |
|
|
اعلان‌های کاربر |
|
|
ادامهٔ مطالعه (تاریخچه) |
|
|
خروج از حساب کاربری گنجور |
|
|
لغزش به پایین صفحه |
|
|
لغزش به بالای صفحه |
|
|
لغزش به بخش اطلاعات شعر |
|
|
فعال یا غیرفعال کردن لغزش خودکار به خط مرتبط با محل فعلی خوانش |
|
|
فعال یا غیرفعال کردن شماره‌گذاری خطوط |
|
|
کپی نشانی شعر جاری در گنجور |
|
|
کپی متن شعر جاری در گنجور |
|
|
همرسانی متن شعر جاری در گنجور |
|
|
نشان کردن شعر جاری |
|
|
ویرایش شعر جاری |
|
|
ویرایش خلاصه یا برگردان نثر سادهٔ ابیات شعر جاری |
|
|
شعر یا بخش قبلی |
|
|
شعر یا بخش بعدی |
گفت درزی ای طواشی بر گذر
وای بر تو گر کنم لاغی دگر
پس قبایت تنگ آید باز پس
این کند با خویشتن خود هیچ کس
خندهٔ چه رمزی ار دانستیی
تو به جای خنده خون بگرستیی
با انتخاب متن و لمس متن انتخابی می‌توانید آن را در لغتنامهٔ دهخدا جستجو کنید.
هوش مصنوعی: شاعر در این شعر به درزی که لباس را می‌دوزد، می‌گوید که اگر بخواهد در مورد او چیزی بگوید، باید سکوت کند، زیرا ممکن است این سخن باعث تنگی قبا یا نارضایتی درزی شود. او از درزی می‌خواهد تا به خنده و سرمستی نپردازد، زیرا حقی در خنده نهفته است که برای دیگران دردسرساز خواهد بود. در نهایت، شاعر اشاره می‌کند که این عدم شناخت می‌تواند به جای خنده، به گریه و اندوه منجر شود.
هوش مصنوعی: گفت دوخت‌کار، ای نازک‌طبع، در راهی که می‌گذری، وای بر تو اگر دوباره لاغر شوم.
هوش مصنوعی: اگر پیراهن تو تنگ شده، دیگر نمی‌توانی با خودت درگیر شوی؛ هیچ کس نمی‌تواند کمکی به تو کند.
هوش مصنوعی: اگر می‌دانستی که خنده چه معنای عمیقی دارد، به جای خندیدن، اشک می‌ریختی.
در حال بارگذاری آرایه‌های ادبی...
پیشنهاد تصاویر مرتبط از منابع اینترنتی
راهنمای نحوهٔ پیشنهاد تصاویر مرتبط از گنجینهٔ گنجور
معرفی ترانه‌هایی که در متن آنها از این شعر استفاده شده است
تا به حال یک حاشیه برای این شعر نوشته شده است. 💬 من حاشیه بگذارم ...
reply thumb_up ۰ thumb_down ۰ flag link
برای حاشیه‌گذاری باید در گنجور نام‌نویسی کنید و با نام کاربری خود از طریق آیکون 👤 گوشهٔ پایین سمت چپ صفحات به آن وارد شوید.