گنجور » مولانا » مثنوی معنوی » دفتر چهارم » بخش ۲ - تمامی حکایت آن عاشق که از عسس گریخت در باغی مجهول خود معشوق را در باغ یافت و عسس را از شادی دعای خیر می‌کرد و می‌گفت کی عَسی أَنْ تَکْرَهوا شَیْئاً وَ هُوَ خَیْرٌ لَکُمْ

مولانا » مثنوی معنوی » دفتر چهارم »

بخش ۲ - تمامی حکایت آن عاشق که از عسس گریخت در باغی مجهول خود معشوق را در باغ یافت و عسس را از شادی دعای خیر می‌کرد و می‌گفت کی عَسی أَنْ تَکْرَهوا شَیْئاً وَ هُوَ خَیْرٌ لَکُمْ

اندر آن بودیم کان شخص از عسس

راند اندر باغ از خوفی فرس

بود اندر باغ آن صاحب‌جمال

کز غمش این در عنا بد هشت سال

سایهٔ او را نبود امکان دید

هم‌چو عنقا وصف او را می‌شنید

جز یکی لقیه که اول از قضا

بر وی افتاد و شد او را دلربا

بعد از آن چندان که می‌کوشید او

خود مجالش می‌نداد آن تندخو

نه به لابه چاره بودش نه به مال

چشم پر و بی‌طمع بود آن نهال

عاشق هر پیشه‌ای و مطلبی

حق بیالود اول کارش لبی

چون بدان آسیب در جست آمدند

پیش پاشان می‌نهد هر روز بند

چون در افکندش بجست و جوی کار

بعد از آن در بست که کابین بیار

هم بر آن بو می‌تنند و می‌روند

هر دمی راجی و آیس می‌شوند

هر کسی را هست اومید بری

که گشادندش در آن روزی دری

باز در بستندش و آن درپرست

بر همان اومید آتش پا شدست

چون درآمد خوش در آن باغ آن جوان

خود فرو شد پا به گنجش ناگهان

مر عسس را ساخته یزدان سبب

تا ز بیم او دود در باغ شب

بیند آن معشوقه را او با چراغ

طالب انگشتری در جوی باغ

پس قرین می‌کرد از ذوق آن نفس

با ثنای حق دعای آن عسس

که زیان کردم عسس را از گریز

بیست چندان سیم و زر بر وی بریز

از عوانی مر ورا آزاد کن

آنچنان که شادم او را شاد کن

سعد دارش این جهان و آن جهان

از عوانی و سگی‌اش وا رهان

گرچه خوی آن عوان هست ای خدا

که هماره خلق را خواهد بلا

گر خبر آید که شه جرمی نهاد

بر مسلمانان شود او زفت و شاد

ور خبر آید که شه رحمت نمود

از مسلمانان فکند آن را به جود

ماتمی در جان او افتد از آن

صد چنین ادبارها دارد عوان

او عوان را در دعا در می‌کشید

کز عوان او را چنان راحت رسید

بر همه زهر و برو تریاق بود

آن عوان پیوند آن مشتاق بود

پس بد مطلق نباشد در جهان

بد به نسبت باشد این را هم بدان

در زمانه هیچ زهر و قند نیست

که یکی را پا دگر را بند نیست

مر یکی را پا دگر را پای‌بند

مر یکی را زهر و بر دیگر چو قند

زهر مار آن مار را باشد حیات

نسبتش با آدمی باشد ممات

خلق آبی را بود دریا چو باغ

خلق خاکی را بود آن مرگ و داغ

همچنین بر می‌شمر ای مرد کار

نسبت این از یکی کس تا هزار

زید اندر حق آن شیطان بود

در حق شخصی دگر سلطان بود

آن بگوید زید صدیق سنیست

وین بگوید زید گبر کشتنیست

زید یک ذات است ، بر آن یک جَنان

او برین دیگر همه رنج و زیان

گر تو خواهی کو ترا باشد شکر

پس ورا از چشم عشاقش نگر

منگر از چشم خودت آن خوب را

بین به چشم طالبان مطلوب را

چشم خود بر بند زان خوش‌چشم تو

عاریت کن چشم از عشاق او

بلک ازو کن عاریت چشم و نظر

پس ز چشم او بروی او نگر

تا شوی آمن ز سیری و ملال

گفت کان الله له زین ذوالجلال

چشم او من باشم و دست و دلش

تا رهد از مدبریها مقبلش

هر چه مکروه ست چون شد او دلیل

سوی محبوبت حبیبست و خلیل

حاشیه‌ها

با انتخاب متن و لمس متن انتخابی می‌توانید آن را در لغتنامهٔ دهخدا جستجو کنید.

وزن:	فاعلاتن فاعلاتن فاعلن (رمل مسدس محذوف یا وزن مثنوی)
قالب شعری:	مثنوی
منبع اولیه:	ویکی‌درج
تعداد ابیات:	۴۰

خلاصه

هوش مصنوعی: در این شعر، داستان عاشقی بیان شده که به خاطر ترس از عسس (مامور پلیس) در باغی مخفی شده است. معشوقه او، که زیبایی منحصربه‌فردی دارد، سال‌ها در غم او بوده است. عشق او چنان عمیق است که حتی با وجود مشکلات و موانع، او هر روز به سراغ معشوقه‌اش می‌رود و امید دارد که روزی موفق شود با او ببیند. در این میان، عسس هم که از علاقه‌اش به معشوقه مطلع شده، به او دعا می‌کند تا از زحمت‌ها و سختی‌ها رهایی یابد.

شاعر در اینجا به نسبت‌های بین افراد و تأثیر آنها بر یکدیگر اشاره می‌کند و می‌گوید که در زندگی، خوشی و ناخوشی‌ها همواره در کنار هم وجود دارند و هیچ چیزی مطلق نیست. در نهایت، او به خواننده این پیام را می‌دهد که محبت و عشق می‌تواند انسان را از سختی‌ها رها کند و به او امید بخشد.

اخطار: خلاصه‌های تولید شده توسط هوش مصنوعی در بسیاری از موارد نادرستند. اگر این متن به نظرتان نادرست است می‌توانید آن را ویرایش کنید.

برگردان به زبان ساده

# اندر آن بودیم کان شخص از عسس

راند اندر باغ از خوفی فرس

ماجرا از این قرار بود که آن شخص ( مرد ) از ترس نگهبانان٬اسبی را به داخل باغ راند.

# بود اندر باغ آن صاحب‌جمال

کز غمش این در عنا بد هشت سال

در آن باغ همان شخص زیبارویی که به سبب غم دوری او هشت سال در رنج و سختی به سر برده بود حضور داشت.

# سایهٔ او را نبود امکان دید

هم‌چو عنقا وصف او را می‌شنید

( پیش از این اتفاق) حتی امکان دیدن سایهٔ او را هم نداشت؛ درست مثل عنقا که خودش دیده نمی‌شود و فقط وصف و آوازه‌اش را می‌شنوند.

# جز یکی لقیه که اول از قضا

بر وی افتاد و شد او را دلربا

جز یک بار که از روی اتفاق، برای نخستین بار چشمش به او افتاد و همان دیدار باعث شد آن شخص برایش دلربا و محبوب شود.

# بعد از آن چندان که می‌کوشید او

خود مجالش می‌نداد آن تندخو

بعد از آن دیدار، هرقدر تلاش می‌کرد، آن شخصِ تندخو به او فرصت و امکان نزدیک شدن نمی‌داد.

# نه به لابه چاره بودش نه به مال

چشم پر و بی‌طمع بود آن نهال

نه التماس و زاری می‌توانست کاری از پیش ببرد و نه پول و مال می‌توانست دل او را به دست آورد؛ آن شخص بی طمع و چشم و دل سیر بود.

# عاشق هر پیشه‌ای و مطلبی

حق بیالود اول کارش لبی

هر شخصی که عاشق خواسته ای است از ابتدا حق لذت آن عشق را بر او چشانده است .انسان در ابتدا با حقیقتی آشنا شده؛سپس به عالم کثرت آمده و آن آشنایی را به‌صورت یک شوق مبهم و درونی با خود حمل می‌کند؛بنابراین تمام زندگی‌اش تبدیل به جست‌وجوی چیزی می‌شود که گویی قبلاً آن را چشیده اما اکنون از آن دور افتاده است

# چون بدان آسیب در جست آمدند

پیش پاشان می‌نهد هر روز بند

اما همین که عاشقان برای رسیدن به آن مطلوب به جست‌وجویش برمی‌آیند، هر روز مانع و بندی تازه بر سر راهشان قرار می‌دهد.

# چون در افکندش بجست و جوی کار

بعد از آن در بست که کابین بیار

وقتی او را به جست‌وجوی این کار و مطلوب انداخت، پس از آن درِ وصال را بست و گفت: اگر می‌خواهی به خواسته ات برسی، باید کابین/مهر را بیاوری. یعنی:اول او را به طلب انداخت، بعد شرط و مانعی برای رسیدن قرار داد.

# هم بر آن بو می‌تنند و می‌روند

هر دمی راجی و آیس می‌شوند

آنان به امید رسیدن به مطلوب، همچنان پیش می‌روند؛ اما لحظه ای امیدوار می‌شوند و لحظه‌ای بعد ناامید.

# هر کسی را هست اومید بری

که گشادندش در آن روزی دری

هر کسی که امیدی برای رسیدن به مقصود و گشایش دارد، به این امید است که روزی دری به روی او گشوده شود.

# باز در بستندش و آن درپرست

بر همان اومید آتش پا شدست

باز هم آن در را به رویش بستند؛ اما آن عاشقِ درپرست، همچنان به همان امید باقی ماند و با شتاب و بی‌قراری به تلاش و رفت‌وآمد ادامه داد.در پرست : کسی که در را می‌پرستد؛ کنایه از کسی که تمام امید و توجهش به گشوده‌شدن همان در است.

# چون درآمد خوش در آن باغ آن جوان

خود فرو شد پا به گنجش ناگهان

جوان وارد باغ شد و ناگهان گنجی پیدا کرد.

# مر عسس را ساخته یزدان سبب

تا ز بیم او دود در باغ شب

«خداوند، عسس و نگهبان را وسیله و سبب قرار داده بود تا آن جوان از ترس او شبانه به باغ برود.

# بیند آن معشوقه را او با چراغ

طالب انگشتری در جوی باغ

معشوقه اش را چراغ بر دست می بیند که در جوی آبِ موجود در باغ به دنبال انگشتری می گردد.

# پس قرین می‌کرد از ذوق آن نفس

با ثنای حق دعای آن عسس

جوان از شدت خوشحالی، در کنار اینکه خدا را ستایش می‌کرد، برای عسس هم دعا می‌کرد.قرین‌ می کرد یعنی همراه می کرد چه چیزی را همراه می کرد ؟ ثنای حق و دعاگویی نگهبان را.

# که زیان کردم عسس را از گریز

بیست چندان سیم و زر بر وی بریز

من به خاطر فرار کردن از عسس، به او زیان رساندم؛ خدایا، چندین برابرِ آن، سیم و زر نصیب او کن.

# از عوانی مر ورا آزاد کن

آنچنان که شادم او را شاد کن

خدایا، او را از عوانی ( پاسبان بودن ) و ستمگری آزاد کن؛ و همان‌طور که مرا شاد کردی، او را نیز شاد و خوشحال کن.

# سعد دارش این جهان و آن جهان

از عوانی و سگی‌اش وا رهان

( خداوندا) در هردو جهان او را سعادتمند گردان و از پاسبانی و فرومایگی رهایی اش ده.(لازم و ملزوم بودن عوانی و سگی قابل توجه است).

# گرچه خوی آن عوان هست ای خدا

که هماره خلق را خواهد بلا

خدایا، هرچند خصلت و عادت این عوان چنین است که همیشه برای مردم گرفتاری و بلا می‌خواهد.

# گر خبر آید که شه جرمی نهاد

بر مسلمانان شود او زفت و شاد

اگر خبری برسد که شاه بر مسلمانان جرم و ستمی روا داشته، این عوان از این خبر بسیار شاد می شوند.

# ور خبر آید که شه رحمت نمود

از مسلمانان فکند آن را به جود

اگر خبر برسد که شاه به مسلمانان رحم کرده و چیزی به آنان بخشیده است، این عوان از آن بخششِ شاه نسبت به مردم، برای خودش بهره و سهم برمی‌دارد.

# ماتمی در جان او افتد از آن

صد چنین ادبارها دارد عوان

( در ادامه بیت قبلی است ) اگر خبر برسد که شاه به مردم رحم و بخشش کرده، برای این عوان چنان است که انگار مصیبت و ماتمی به جانش افتاده است.

# او عوان را در دعا در می‌کشید

کز عوان او را چنان راحت رسید

او عوان ( پاسبان) را دعا می کرد چرا که به واسطه او به چنین گشایش و آسایشی رسیده بود.

# بر همه زهر و برو تریاق بود

آن عوان پیوند آن مشتاق بود

عوان( عسس٬نگهبان) برای همه ی مردم مانند زهر اما برای مرد عاشق همانند پادزهر و تریاق بود و باعث پیوند و رسیدن مشتاق به معشوق .

# پس بد مطلق نباشد در جهان

بد به نسبت باشد این را هم بدان

پس در جهان چیزی که از هر جهت و برای همه، «بدِ مطلق» باشد وجود ندارد؛ بدی معمولاً نسبی است و به شرایط، شخص و نتیجه‌ای که از آن حاصل می‌شود بستگی دارد.

# در زمانه هیچ زهر و قند نیست

که یکی را پا دگر را بند نیست

در این جهان هیچ چیز کاملاً زهر یا کاملاً قند نیست؛ ممکن است یک چیز برای یک نفر سودمند و گوارا باشد، اما برای دیگری زیان‌آور و مانع شود.

# مر یکی را پا دگر را پای‌بند

مر یکی را زهر و بر دیگر چو قند

هوش مصنوعی: هر کسی در زندگی‌اش ممکن است تجربه‌های مختلفی داشته باشد؛ برخی ممکن است با سختی‌ها و تلخی‌ها روبه‌رو شوند، در حالی که برای دیگران، زندگی پر از شیرینی و لذت است. این تفاوت‌ها در سرنوشت و حال و روز افراد به وضوح قابل مشاهده است.

اخطار: برگردان‌های تولید شده توسط هوش مصنوعی در بسیاری از موارد نادرستند. اگر این متن به نظرتان نادرست است می‌توانید آن را ویرایش کنید.

# زهر مار آن مار را باشد حیات

نسبتش با آدمی باشد ممات

هوش مصنوعی: زهر مار برای خودش زندگی به همراه دارد، اما این زهر برای انسان می‌تواند مرگ و نابودی به ارمغان بیاورد.

# خلق آبی را بود دریا چو باغ

خلق خاکی را بود آن مرگ و داغ

هوش مصنوعی: مردم همچون دریا هستند، برای کسانی که روحشان زنده و شاداب است. اما برای افرادی که در غم و عذاب به سر می‌برند، زندگی همچون خاک و مرگ و سوگ می‌باشد.

# همچنین بر می‌شمر ای مرد کار

نسبت این از یکی کس تا هزار

هوش مصنوعی: ای مرد، برای دست یافتن به رابطه‌ها و مقایسه‌ها در زندگی، از یک نفر تا هزار نفر را در نظر بگیر و آن‌ها را بشمار.

# زید اندر حق آن شیطان بود

در حق شخصی دگر سلطان بود

هوش مصنوعی: زید در حقیقت مانند شیطان است، اما در مورد فرد دیگری مانند سلطانی رفتار می‌کند.

# آن بگوید زید صدیق سنیست

وین بگوید زید گبر کشتنیست

هوش مصنوعی: یک نفر می‌گوید زید فردی راستگوی سنی است و دیگری می‌گوید زید کافر و مستحق مرگ است.

# گر تو خواهی کو ترا باشد شکر

پس ورا از چشم عشاقش نگر

هوش مصنوعی: اگر تو می‌خواهی کسی را که برایت شیرین است پیدا کنی، پس به چشم‌های عاشقانش نگاه کن.

# منگر از چشم خودت آن خوب را

بین به چشم طالبان مطلوب را

هوش مصنوعی: به آن زیبای دل‌انگیز از دید خودت نگاه نکن، بلکه به چشم کسانی که به دنبال او هستند، بنگر.

# چشم خود بر بند زان خوش‌چشم تو

عاریت کن چشم از عشاق او

هوش مصنوعی: چشم خود را ببند و از زیبایی نگاه او بهره‌ ببر، چرا که عاشقان او چشم به روی آن باز کرده‌اند.

# بلک ازو کن عاریت چشم و نظر

پس ز چشم او بروی او نگر

هوش مصنوعی: به جای اینکه به دقت به او نگاه کنی، فقط از او یک نگاه قرضی بگیر و سپس از نگاه او به خودش نگاه کن.

# تا شوی آمن ز سیری و ملال

گفت کان الله له زین ذوالجلال

هوش مصنوعی: برای آنکه از سیری و کلافگی در امان باشی، بدان که خداوند دارای جمال و شکوه است.

# چشم او من باشم و دست و دلش

تا رهد از مدبریها مقبلش

هوش مصنوعی: چشمان او به من تعلق دارند و دست و دلش منتظرند تا از توطئه‌ها و حرکت‌های عاقلانه رهایی یابند.

# هر چه مکروه ست چون شد او دلیل

سوی محبوبت حبیبست و خلیل

هوش مصنوعی: هر چیزی که ناپسند به نظر می‌رسد، وقتی به عشق و محبت تو می‌رسد، به محبوب و دوست‌داشتنی تبدیل می‌شود.

رونوشت متن رونوشت نشانی نمای مشابه کتابهای چاپی (فقط رایانه)

پیشنهاد تصاویر مرتبط از منابع اینترنتی

راهنمای نحوهٔ پیشنهاد تصاویر مرتبط از گنجینهٔ گنجور

بخش ۲ - تمامی حکایت آن عاشق که از عسس گریخت در باغی مجهول خود معشوق را در باغ یافت و عسس را از شادی دعای خیر می‌کرد و می‌گفت کی عَسی أَنْ تَکْرَهوا شَیْئاً وَ هُوَ خَیْرٌ لَکُمْ به خوانش فاطمه زندی
می‌خواهید شما بخوانید؟ اینجا را ببینید.

فعال یا غیرفعال‌سازی قفل متن روی خوانش من بخوانم

پیشنهاد مشق شعر

معرفی ترانه‌هایی که در متن آنها از این شعر استفاده شده است

مرتب‌سازی حاشیه‌ها: محبوب‌ترین | جدیدترین | قدیمی‌ترین

تا به حال ۹ حاشیه برای این شعر نوشته شده است. 💬 من حاشیه بگذارم ...

امیر ثروت در ‫۱۱ سال و ۵ ماه قبل، یکشنبه ۱۷ اسفند ۱۳۹۳، ساعت ۰۱:۰۴ نوشته:

واقعا فکر نمیکردم هفتصد سال قبل در مورد نسبی بودن خوب و بد مطلبی وجود داشته باشه

reply thumb_up ۰ thumb_down ۰ flag link

حمیدرضا در ‫۱۰ سال و ۱۱ ماه قبل، دوشنبه ۱۳ مهر ۱۳۹۴، ساعت ۱۷:۵۹ نوشته:

به به,عالی...فوق العاده امیدبخش

فریبا نصیرآبادی در ‫۹ سال و ۱۱ ماه قبل، پنجشنبه ۲۵ شهریور ۱۳۹۵، ساعت ۱۳:۴۶ نوشته:

بسیار عالی و قابل مکث

فریبا نصیرآبادی در ‫۹ سال و ۱۱ ماه قبل، پنجشنبه ۲۵ شهریور ۱۳۹۵، ساعت ۱۳:۴۹ نوشته:

عسی أَن تَکرَهُوا شَیئاً وَ هُوَ خَیرٌ لَکُم: بود که چیزی را ناخوش دارید و آن به است برای شما

سید حبیب در ‫۹ سال و ۱۰ ماه قبل، پنجشنبه ۲۲ مهر ۱۳۹۵، ساعت ۰۵:۰۶ نوشته:

با سلام.
پس بد مطلق نباشد در جهان.
از این سرسری مگذرید.
در اول دفتر چهارم , این یک بحث مهم است که جناب مولانا , بسیار
زیرکانه و هنرمندانه بیان نموده.
مخصوصا در ادامه ابیات.
پس هیچ کس حق ندارد کس دیگری را و یا چیزی را , بد جلوه دهد.
زیرا اگر از زاویه دیگر که بر خلاف میل شماست و بر خلاف عقیده شماست , به آن بنگری , خوب جلوه میدهد.
این فرمول برای تمامی امور دینی , مادی و غیره یکسان است.
.

علی محمد(شامحمد) در ‫۹ سال و ۱ ماه قبل، شنبه ۳۱ تیر ۱۳۹۶، ساعت ۱۴:۰۴ نوشته:

در این داستان هم مولوی مثل همه جای دیگر مثنوی می خواهد به ما یلد بدهد که . همه چیز بسته به نگاه شما دارد اگر می خواهید . جهان را زیبا ببنید یا اصلا اگر می خوهید سخن کسی را بفهمید باید از منظر او به جهان نگاه کنید

دکتر صحافیان در ‫۶ سال و ۱۱ ماه قبل، شنبه ۶ مهر ۱۳۹۸، ساعت ۱۰:۴۶ نوشته:

ادامه دریافتهای دفتر چهارم 3 حکایت عاشقی که از داروغه به باغی گریخت و معشوق را آنجا یافت
جوانی عاشق زنی شد؛ اما هر بار که عاشق نامه میفرستاد،خدمتکار زن در نامه دست می برد و نمی گذاشت که پیام عاشقانه به طور کامل به معشوق برسد.
چندین سال در این فراق گذشت.
تا این که داروغه عاشق را در شب می بیند و به تصور این که دزد هست او را دنبال می کند .
عاشق به باغی پناه می‌آورد.
ناگهان معشوق را آنجا می بیند که فانوسی در دست دارد و به دنبال انگشتر گمشده خود می گردد.
عاشق از فرط خوشحالی وصال غیر منتظره ،به خداوند می گوید خدایا این داروغه را رحمت کن....
جوان در باغ میل معشوق در دلش شدید می شود و می خواهد او را در آغوش گیرد اما معشوق مانع می شود.عاشق سوال می کند چرا؟؟!!اینجا کسی جز نسیم که می وزد نیست.
معشوق می گوید:
نسیم را می بینی اما خالق نسیم را نمی بینی؟؟!!
عاشق می گوید گرچه من گستاخی کردم اما در عشق خود صادقم.
معشوق جواب می دهد که تو عاشق نیستی ،تو مرا نمی خواهی بلکه هوسهای خود را می خواهی.از این رو در این چند سال جواب نامه هایت را نمی دادم.
هنوز مقام عاشق حقیقی را کسب نکرده ای.
مولانا در ابتدا به نسبی بودن خیر و شر در دنیای مادی می پردازد.
تعقیب داروغه در ظاهر شر؛ اما در واقع موجب وصال است.
و در ادامه حکایت عشق حقیقی سازنده را از هوس های طبیعی انسان جدا می کند.
مولانا به عشق رساننده سالک و سوزاننده تاریکی ها توجه دارد.
عشقی که روح را در اثر سختی فراق لطیف می کند و می تواند پل برای عبور و رسیدن به حقیقت باشد.
یا عشقی که در آن معشوق آیینه ای برای دیدن حضرت حق گردد.

ادامه دریافتهای دفتر چهارم 4 حکایت عاشقی که از داروغه به باغی گریخت و معشوق را آنجا یافت 2
چون در آمد خوش در آن باغ آن جوان
خود فرو شد پا به گنجش ناگهان 52
به باغ وارد شد ،ناگهان به گنجی برخورد ؛به معشوق رسید.
مر عسس را ساخته یزدان سبب
تا ز بیم او دود در باغ،شب 53
خداوند داروغه را سبب وصال به معشوق و ورود به باغ کرده بود.
بر همه زهر و بر او تریاق بود
آن عوان پیوند آن مشتاق بود
داروغه برای همه مانند زهر بود اما برای او تریاک و پادزهر شد.
پس بد مطلق نباشد در جهان
بد به نسبت باشد،این را هم بدان
جهان مادی مورد نظر مولاناست.
بد و شر مطلق در جهان نیست.نسبی است.
زهر مار،آن مار را باشد حیات
نسبتش با آدمی باشد ممات
زهر مار موجب زندگانی برای مار و موجب مرگ برای ماست.
خلق آبی را، بود دریا چو باغ
خلق خاکی را بود آن مرگ و داغ69
آبزیان دریا را چون باغ مفرح می دانند.
زید اندر حق آن شیطان بود
در حق شخصی دگر ،سلطان بود
در اینجا مولانا این نسبی بودن را به برداشت ها و قضاوت های ما از افراد می کشاند و نتیجه زیبایی می گیرد.
زید در نظر فردی مانند شیطان است اما در نظر فرد دیگر سلطانی با کمال.
آن بگوید :زید صدیق سنی است
وین بگوید :زید گبر کشتنی ست 72
یکی می گوید زید امینی بزرگوار است.
و دیگری می گویدکافر واجب القتل است.
گر تو خواهی کو تو را باشد شکر
پس ورا از چشم عشاقش نگر 74
اگر می خواهی بندگان و آفریدگار در نظر تو شیرین و محبوب باشند آنها را از دیده پروردگار که عاشق آنهاست نگاه کن
در این دیدگاه هیچ ناراحتی ای در انسان از انسانها وجود نخواهد داشت.
چشم خود بر بند زآن خوش چشم،تو
عاریت کن چشم از عشاق او76
به انسانها از چشم دوستداران آنها که خداوند در راس آن است نگاه کن.
بلک از او کن عاریت چشم و نظر
پس ز چشم او به روی او نگر77
فنای کلی آن است که از نگاه خود هم فانی شوی.
یعنی در مرحله فقر هیچ شوی و نگاهی هم برایت نمانده باشد.
پس از آن در فنا با نگاه خداوند به او نگاه کنی ؛آنجاست که خداوند دیده می شود.
چشم او من باشم و ، دست و دلش
تا رهد از مدبری ها مقبلش 79
اشاره به حدیث معتبر در نزد شیعه و سنی:
بنده من با نمازهای نافله به من نزدیک می شود به طوری که من چشم او می شوم که با آن می بیند و ....

ادامه دریافتهای دفتر چهارم مثنوی 5 حکایت عاشقی که از داروغه به باغی گریخت 3
پس از گستاخی عاشق و میل به در آغوش کشیدن معشوق :
تو مرا چون بره دیدی بی شبان
تو گمان بردی ندارم پاسبان228
عاشقان از درد زآن نالیده اند
که نظر ناجایگه مالیده اند229
آنها به معشوق و زیبایی وام گرفته از زیبایی مطلق خداوند نگاه نگرده اند.
آنها به هوسهای خود نگریسته اند.
شهوت دنیا مثال گلخن ست
که ازو حمام تقوی روشن است238
مولانا به دقت ضرورت وجود شهوات را بازگو می کند.
حمام گرم و مطبوع تقوا از گرمای آتش شهوت است.
لیک قسم متقی زین تون صفاست
زآنکه در گرمابه است و در نقاست239
سهم پرهیزگار ازین آتش گلخن ،حمام دلپذیر است.
اغنیا ماننده سرگین کشان
بهر آتش کردن گرمابه بان
ثروتمندانی و شهوت پرستان برای نگهبان گرمابه سرگین می آورند و آن را شعله ور می کنند .
هر که در حمام شد ،سیمای او
هست پیدا بر رخ زیبای او244
تونیان را نیز سیما آشکار
از لباس و از دخان و از غبار
آنکه داخل حمام می رود چهره ای بشاش و زیبا به خود می گیرد مانند پرهیزگار که همیشه چهره آرامی دارند.
و آنکه در خواسته ها و آتش آن می رود(خواسته های متعدد نفس ؛برتری جویی بر دیگران ،شهرت و .... میل جنسی هم یکی از آنهاست )مانند کارگران آتش خانه است که چهره ای ناآرام و برافروخته دارد.
کانال و وبلاگ آرامش و پرواز روح
arameshsahafian@

دکتر کمالی نژاد در ‫۶ سال و ۷ ماه قبل، شنبه ۵ بهمن ۱۳۹۸، ساعت ۱۴:۳۸ نوشته:

زیباترین مبحث این قطعه ، تفسیر و بیان دیدگاه و رویکرد سیستمی میباشد
امروزه در رویکرد سیستمی به مسائل با دید روان زیست ، اجتماعی معنوی نگریسته میشود و نبوغ مولانا در این است که از دیدگاه سیستمی به تبیین و توضیح مسائل میپردازد
یکی از اصول نظریه سیستمها ، تبیین رابطه است ، چرا که اساساً تفسیر ما از پدیده ها در رابطه است که شکل میگیرد و در رواندرمانی سیستمی نیز ، بجای توجه به رویکردهای سنتی در درمان ، بیان رابطه فرد و شناخت فرد از رابطه اش با ابژه هست که اساس درمان را تشکیل میدهد و روایت ما از رابطه است که شکل میگرد و قصد را میسازد و یا تظاهرات جسمانی آن را .
رویکرد سیستمی امروزه پیشرو ترین رویکرد درمانی از درمانهای موج سوم است .

کوروش در ‫۴ سال و ۸ ماه قبل، پنجشنبه ۲۵ آذر ۱۴۰۰، ساعت ۱۸:۱۸ نوشته:

چشم او من باشم و دست و دلش

تا رهد از مدبریها مقبلش

این بیت رو میتونید تفسیر کنید ؟

منظور از من کیه ؟

سالوس پر دعوی در ‫۳ سال و ۲ ماه قبل، پنجشنبه ۸ تیر ۱۴۰۲، ساعت ۱۴:۱۸ پاسخ داده:

پروردگار.

با توجه به حدیث (حدیث قرب نوافل): ...و به‌درستی که به‌وسیله نافله به من تقرب می‌جوید تا آنجا که من دوستش می‌دارم و چون دوستش دارم، آنگاه گوش او می‌شوم که با آن می‌شنود و چشمش می‌شوم که با آن می‌بیند و زبانش می‌گردم که با آن سخن می‌گوید.... .

برای حاشیه‌گذاری باید در گنجور نام‌نویسی کنید و با نام کاربری خود از طریق آیکون 👤 گوشهٔ پایین سمت چپ صفحات به آن وارد شوید.

	غیرفعال و فعال کردن دوبارهٔ حالت چسبانی نوار ابزار به بالای صفحات
	راهنمای نوار ابزار
	پیشخان کاربر
	اشعار و ابیات نشان‌شدهٔ کاربر
	اعلان‌های کاربر
	ادامهٔ مطالعه (تاریخچه)
	خروج از حساب کاربری گنجور
	لغزش به پایین صفحه
	لغزش به بالای صفحه
	لغزش به بخش اطلاعات شعر
	فعال یا غیرفعال کردن لغزش خودکار به خط مرتبط با محل فعلی خوانش
	فعال یا غیرفعال کردن شماره‌گذاری خطوط
	کپی نشانی شعر جاری در گنجور
	کپی متن شعر جاری در گنجور
	همرسانی متن شعر جاری در گنجور
	نشان کردن شعر جاری
	ویرایش شعر جاری
	ویرایش خلاصه یا برگردان نثر سادهٔ ابیات شعر جاری
	شعر یا بخش قبلی
	شعر یا بخش بعدی

ورود به گنجور