قوله تعالی: «وَ إِنْ مِنْ شَیْ‌ءٍ إِلَّا عِنْدَنا خَزائِنُهُ» نیست هیچیز مگر بنزدیک ماست نهفت جای آن و نهاد جای آن، «وَ ما نُنَزِّلُهُ» و فرو نفرستیم آن را، «إِلَّا بِقَدَرٍ مَعْلُومٍ (۲۱)» مگر باندازه‌ای دانسته.
«وَ أَرْسَلْنَا الرِّیاحَ لَواقِحَ» و فرو می‌گشائیم بادهای آبستن، «فَأَنْزَلْنا مِنَ السَّماءِ ماءً» تا فرو فرستیم از زیر آبی، «فَأَسْقَیْناکُمُوهُ» تا شما را آب دهیم، «وَ ما أَنْتُمْ لَهُ بِخازِنِینَ (۲۲)» و شما باز برندگان آب نه‌اید.
«وَ إِنَّا لَنَحْنُ نُحْیِی وَ نُمِیتُ» و ما که ماایم زنده می‌کنیم و می‌میرانیم.
«وَ نَحْنُ الْوارِثُونَ (۲۳)» و میراث بریم.
«وَ لَقَدْ عَلِمْنَا الْمُسْتَقْدِمِینَ مِنْکُمْ» و دانسته‌ایم گذشتگان پیشینیان از شما، «وَ لَقَدْ عَلِمْنَا الْمُسْتَأْخِرِینَ (۲۴)» و پسینیان شما دانسته‌ایم.
«وَ إِنَّ رَبَّکَ هُوَ یَحْشُرُهُمْ» و خداوند تو آخر با هم آرد، «إِنَّهُ حَکِیمٌ عَلِیمٌ (۲۵)» که راست کارست، راست دانش، بهمه چیز دانا.
«وَ لَقَدْ خَلَقْنَا الْإِنْسانَ» بیافریدیم مردم را، «مِنْ صَلْصالٍ» از سفال خام، «مِنْ حَمَإٍ مَسْنُونٍ (۲۶)» از طلخب فرو ریخته بر روی زمین.
«وَ الْجَانَّ خَلَقْناهُ» و پری را آفریدیم، «مِنْ قَبْلُ» پیش از آدم، «مِنْ نارِ السَّمُومِ (۲۷)» از آتش گرم بی دود.
«وَ إِذْ قالَ رَبُّکَ لِلْمَلائِکَةِ» و گفت خداوند تو فریشتگان را، «إِنِّی خالِقٌ بَشَراً» من خواهم آفرید مردمی، «مِنْ صَلْصالٍ» از گلی خشک، «مِنْ حَمَإٍ مَسْنُونٍ (۲۸)» از گلی سیاه، بوی بگردیده.
«فَإِذا سَوَّیْتُهُ» که من بالا و نگاشت وی راست کنم، «وَ نَفَخْتُ فِیهِ مِنْ رُوحِی» و درو آرم از روح خویش، «فَقَعُوا لَهُ ساجِدِینَ (۲۹)» همه او را بسجود افتید.
«فَسَجَدَ الْمَلائِکَةُ کُلُّهُمْ أَجْمَعُونَ (۳۰)» سجود کردند فریشتگان همه بیکبار بهم.
«إِلَّا إِبْلِیسَ أَبی أَنْ یَکُونَ مَعَ السَّاجِدِینَ (۳۱)» مگر ابلیس سر باز زد که با ساجدان سجود کند.
«قالَ یا إِبْلِیسُ» گفت ای ابلیس، «ما لَکَ أَلَّا تَکُونَ مَعَ السَّاجِدِینَ (۳۲)» چبود ترا که با ساجدان نبودی.
«قالَ» گفت، «لَمْ أَکُنْ لِأَسْجُدَ لِبَشَرٍ» نیستم آن را که سجود کنم مردمی را، «خَلَقْتَهُ مِنْ صَلْصالٍ مِنْ حَمَإٍ مَسْنُونٍ (۳۳)» که بیافریدی او را از طلخب خام از گلی بگردیده سیاه.
«قالَ» گفت، «فَاخْرُجْ مِنْها» پس بیرون شو از آسمان، «فَإِنَّکَ رَجِیمٌ (۳۴)» که تو انداخته و رانده و بیرون کرده منی.
«وَ إِنَّ عَلَیْکَ اللَّعْنَةَ إِلی یَوْمِ الدِّینِ (۳۵)» و نفرین بر تو تا روز رستاخیز.
«قالَ رَبِّ فَأَنْظِرْنِی إِلی یَوْمِ یُبْعَثُونَ (۳۶)» گفت خداوند من مرا درنگ ده تا روزی که ایشان را برانگیزانند.
«قالَ فَإِنَّکَ مِنَ الْمُنْظَرِینَ (۳۷)» گفت پس تو از درنگ دادگانی.
«إِلی یَوْمِ الْوَقْتِ الْمَعْلُومِ (۳۸)» تا آن روز که هنگام آن در رسد و آن هنگام دانسته منست.
«قالَ رَبِّ بِما أَغْوَیْتَنِی» گفت خداوندا بآن که مرا گمراه کردی، «لَأُزَیِّنَنَّ لَهُمْ فِی الْأَرْضِ» زشتیهای ایشان را بر آریم در زمین، «وَ لَأُغْوِیَنَّهُمْ أَجْمَعِینَ (۳۹)» و ایشان را از راه گم کنم همگان.
«إِلَّا عِبادَکَ مِنْهُمُ الْمُخْلَصِینَ (۴۰)» مگر آن بندگان تو از ایشان که ترا یکتا خوانان‌اند و ترا گزیدگان.
«قالَ هذا صِراطٌ عَلَیَّ مُسْتَقِیمٌ (۴۱)» اللَّه گفت این راهی است بر من راهی راست.
«إِنَّ عِبادِی لَیْسَ لَکَ عَلَیْهِمْ سُلْطانٌ» بندگان من گرویدگان ترا بر ایشان دسترسی نیست و توانی، «إِلَّا مَنِ اتَّبَعَکَ مِنَ الْغاوِینَ (۴۲)» مگر کسی که از پی تو بیاید از گمراهان.
با انتخاب متن و لمس متن انتخابی می‌توانید آن را در لغتنامهٔ دهخدا جستجو کنید.
هوش مصنوعی: شعر به توصیف آفرینش انسان و موجودات دیگر می‌پردازد. خداوند اعلام می‌کند که هر چیزی نزد او خزینه دارد و همه موجودات به اندازه معلوم نازل می‌شوند. سپس اشاره می‌شود که انسان را از گل خشک و پری را از آتش خلق کرده و از فرشتگان می‌خواهد که بر آدم سجده کنند. همه فرشتگان به سجده درمی‌آیند به جز ابلیس که خودداری می‌کند و به همین دلیل از رحمت خداوند دور می‌شود. ابلیس درخواست می‌کند تا در روز قیامت به او مهلت داده شود و وعده می‌دهد که انسان‌ها را گمراه کند، اما خداوند به او می‌فرماید که بندگان مخلص من بر او تسلطی نخواهند داشت.
هوش مصنوعی: هیچ چیزی نیست مگر اینکه خزانه‌اش نزد ما وجود دارد و ما مکان و جایگاه آن را می‌دانیم. و هنگامی که چیزی را نازل می‌کنیم، آن را فقط به اندازه‌ای مشخص و معین انجام می‌دهیم.
هوش مصنوعی: ما بادهایی را به حرکت درمی‌آوریم که حامل باران هستند، و از آسمان آب نازل می‌کنیم تا شما را سیراب کنیم و شما نمی‌توانید این آب را نگه‌دار باشید.
هوش مصنوعی: ما هستیم که زندگی می‌بخشیم و می‌میرانیم.
هوش مصنوعی: و ما وارثان خواهیم بود.
هوش مصنوعی: ما به خوبی از پیشینیان شما مطلع هستیم و همچنین از پسینیان شما نیز آگاهی داریم.
هوش مصنوعی: خداوند تو آنها را در روز قیامت با هم جمع می‌کند، زیرا او حکیم و داناست و به همه چیز آگاه است.
هوش مصنوعی: ما انسان را از خاکی که به صورت سفال خام در آمده و از گل سیاه چسبناک ساخته‌ایم، آفریدیم.
هوش مصنوعی: و ما جانداران را آفریدیم، قبل از آدم، از آتش سوزان و بدون دود.
هوش مصنوعی: خداوند به فرشتگان فرمود: من قصد دارم انسانی از گلی خشک و سیاه که بوی خاصی دارد، خلق کنم.
هوش مصنوعی: زمانی که او را به‌طور کامل بسازم و شکل او را درست کنم و از روح خودم در او بدمم، آنگاه همه باید در مقابل او سجده کنید.
هوش مصنوعی: همه فرشتگان به صورت یکجا و به طور یکدست به سجده افتادند.
هوش مصنوعی: مگر ابلیس بود که نخواست با دیگران سجده کند.
هوش مصنوعی: گفت: ای ابلیس، چرا تو با سجده‌کنندگان نبودی؟
هوش مصنوعی: گفت: من نمی‌توانم به انسانی سجده کنم، آن انسانی که تو او را از گِلِ سیاه و خام آفریده‌ای.
هوش مصنوعی: او گفت: «از اینجا بیرون برو، چرا که تو طرد شده و رانده شده‌ای.»
هوش مصنوعی: و نفرین بر تو تا روز قیامت.
هوش مصنوعی: خداوند گفت: «پروردگارا، مرا مهلت بده تا روزی که مردم را برانگیزی.»
هوش مصنوعی: او گفت: پس تو از کسانی هستی که مهلت داده شده‌اند.
هوش مصنوعی: تا زمانی که موعد معین فرا رسد، که آن زمان به روشنی مشخص شده است.
هوش مصنوعی: شیطان گفت: «خدای من، به خاطر اینکه مرا گمراه کردی، من زشتی‌ها را برای آنها در زمین زیبا جلوه می‌دهم و همه آنها را به اشتباه می‌اندازم.»
هوش مصنوعی: مگر بندگانی از میان آنها که به تو یکه‌پرستی می‌ورزند و انتخاب شده‌اند.
هوش مصنوعی: خداوند فرمود: "این راهی است که بر من الزام آور است و راهی مستقیم است."
هوش مصنوعی: بندگان من تحت تسلط تو نیستند و توانایی کنترل آنها را نداری، مگر کسانی که از پی تو به گمراهی بروند.
در حال بارگذاری آرایه‌های ادبی...
پیشنهاد تصاویر مرتبط از منابع اینترنتی
راهنمای نحوهٔ پیشنهاد تصاویر مرتبط از گنجینهٔ گنجور
معرفی ترانه‌هایی که در متن آنها از این شعر استفاده شده است
تا به حال حاشیه‌ای برای این شعر نوشته نشده است. 💬 من حاشیه بگذارم ...
برای حاشیه‌گذاری باید در گنجور نام‌نویسی کنید و با نام کاربری خود از طریق آیکون 👤 گوشهٔ پایین سمت چپ صفحات به آن وارد شوید.