روزن سمج مرا ز گردش گردون
رنگ سپیده زنند و گونه دوده
آینه او چو رنگ زد ز شب ابر
گردد بی شک ز صبح روز زدوده
|
|
غیرفعال و فعال کردن دوبارهٔ حالت چسبانی نوار ابزار به بالای صفحات |
|
|
راهنمای نوار ابزار |
|
|
پیشخان کاربر |
|
|
اشعار و ابیات نشان‌شدهٔ کاربر |
|
|
اعلان‌های کاربر |
|
|
ادامهٔ مطالعه (تاریخچه) |
|
|
خروج از حساب کاربری گنجور |
|
|
لغزش به پایین صفحه |
|
|
لغزش به بالای صفحه |
|
|
لغزش به بخش اطلاعات شعر |
|
|
فعال یا غیرفعال کردن لغزش خودکار به خط مرتبط با محل فعلی خوانش |
|
|
فعال یا غیرفعال کردن شماره‌گذاری خطوط |
|
|
کپی نشانی شعر جاری در گنجور |
|
|
کپی متن شعر جاری در گنجور |
|
|
همرسانی متن شعر جاری در گنجور |
|
|
نشان کردن شعر جاری |
|
|
ویرایش شعر جاری |
|
|
ویرایش خلاصه یا برگردان نثر سادهٔ ابیات شعر جاری |
|
|
شعر یا بخش قبلی |
|
|
شعر یا بخش بعدی |
روزن سمج مرا ز گردش گردون
رنگ سپیده زنند و گونه دوده
آینه او چو رنگ زد ز شب ابر
گردد بی شک ز صبح روز زدوده
با انتخاب متن و لمس متن انتخابی می‌توانید آن را در لغتنامهٔ دهخدا جستجو کنید.
هوش مصنوعی: شاعر در این شعر، در آستانهٔ بیداری از خواب تاریک زندان، به توصیف حال و هوای خود می‌پردازد. او به تصویر کشیدن تضاد میان تاریکی شب و روشنی روز می‌پردازد و می‌گوید که نور سپیده دم به آرامی به درون زندان نفوذ می‌کند. در این فرآیند، آینه‌ای که نماد واقعیت است، نمی‌تواند همواره رنگ تیرهٔ شب را حفظ کند و به‌زودی رنگ روشن صبح را خواهد دید. این شعر به حس امید و نوید بیداری از ظلمت بیان می‌شود.
هوش مصنوعی: در برابر تغییرات و ناملایمات زندگی، روزنه‌ای از امید و خوشبختی به وجود می‌آید که شکاف‌های تیره و تار را روشن می‌کند و به بهبود شرایط کمک می‌کند.
هوش مصنوعی: وقتی آینه رنگی می‌شود، مانند این است که ابرهای شب از آسمان رخت برمی‌بندند و صبح طلوع می‌کند و تاریکی‌ها را از بین می‌برد.
در حال بارگذاری آرایه‌های ادبی...
پیشنهاد تصاویر مرتبط از منابع اینترنتی
راهنمای نحوهٔ پیشنهاد تصاویر مرتبط از گنجینهٔ گنجور
معرفی ترانه‌هایی که در متن آنها از این شعر استفاده شده است
تا به حال حاشیه‌ای برای این شعر نوشته نشده است. 💬 من حاشیه بگذارم ...
برای حاشیه‌گذاری باید در گنجور نام‌نویسی کنید و با نام کاربری خود از طریق آیکون 👤 گوشهٔ پایین سمت چپ صفحات به آن وارد شوید.