من از آن کلاهِ همّت که به طرْف بر شکستم

چه طلسم آرزوها که به یکدگر شکستم

نه به درد سر اسیرم نه چین جبههٔ مال

که خمار شام غم را ز می سحر شکستم

بشکست شیشه ما دل خصم گو ننازد

که من این شکستنی را ز تو پیش‌تر شکستم

چه به قوّت ضعیفی چه به زور ناتوانی

دل دشمنان خود را نه به زور و زر، شکستم

گل لاله‌زار چشمم ز هوا نگشته رنگین

سر خار های غم را همه در جگر شکستم

دل خویش را ندانم دل توست یا که آهن

ز غم تو بس که در دل سر نیشتر شکستم

به شکستگی دلم را همه جا شکسته زلفت

چه عجب اگر گشادی بدهد به هر شکستم

به پناه آستانی شده‌ام چو نوح و آدم

که در آن سفینه هرگز ندهد خطر شکستم

همه جا گشاده درها به رخم دعای مجذوب

به شماره طلسمی که در این سفر شکستم