شکن زلف باز خواهی کرد
بر مه از شب طراز خواهی کرد
روزه داریم، رخ بپوش، ارنه
روز بر ما دراز خواهی کرد
راست کردی ز ابروان محراب
می نماید، نماز خواهی کرد
به گدایی به کویت آیم، لیک
در به رویم فراز خواهی کرد
کشمت جور و گویمت که مکن
گرچه صد بار بازخواهی کرد
کار خسرو ز دست شد وقت است
گر زقلم احتراز خواهی کرد



با انتخاب متن و لمس متن انتخابی میتوانید آن را در لغتنامهٔ دهخدا جستجو کنید.
هوش مصنوعی: شاعر در این غزل به زیبایی معشوقهاش اشاره میکند و از زلفهایش که عاشقانهاش را به تنگنا میاندازد، سخن میگوید. او از معشوق میخواهد که زیباییاش را همچنان نمایان کند و در عین حال بر دوری وفادار باشد. شاعر با بیان احساساتی عمیق به گدایی عشق معشوق میپردازد و تأکید میکند که با وجود همهی این کشمکشها و چالشها، عشقش پابرجا خواهد ماند. در نهایت، وی به محدودیتها و وضعیت ناامیدیاش اشاره میکند که خود را ناتوان در ابراز عشق میبیند.
هوش مصنوعی: اگر بخواهی زلفهای خود را باز کنی، به ماه طعنه میزنی که شب را به زیبایی میآراید.
هوش مصنوعی: ما روزه داریم، پس صورتت را بپوشان که اگر نه، روز برای ما طولانیتر خواهد شد.
هوش مصنوعی: اگر ابروانت را به خوبی حالت بدهی، به زیبایی معبدی میماند و تو میتوانی به راحتی عبادت کنی.
هوش مصنوعی: من به در خانهات میآیم تا از تو درخواست کمک کنم، اما میدانم که شاید درِ خانهات را به رویم نگذاری.
هوش مصنوعی: تو را به عشق خود عادت دادهام و به تو میگویم که این کار را نکن، هرچند بارها بخواهی باز به آن کار ادامه دهی.
هوش مصنوعی: زمانی رسیده است که دیگر از دست خسرو کاری ساخته نیست؛ اگر میخواهی از نوشتن بپرهیزی، حالا باید اقدام کنی.
در حال بارگذاری آرایههای ادبی...
پیشنهاد تصاویر مرتبط از منابع اینترنتی
راهنمای نحوهٔ پیشنهاد تصاویر مرتبط از گنجینهٔ گنجور
معرفی ترانههایی که در متن آنها از این شعر استفاده شده است
تا به حال حاشیهای برای این شعر نوشته نشده است. 💬 من حاشیه بگذارم ...
برای حاشیهگذاری باید در گنجور نامنویسی کنید و با نام کاربری خود از طریق آیکون 👤 گوشهٔ پایین سمت چپ صفحات به آن وارد شوید.