|
|
غیرفعال و فعال کردن دوبارهٔ حالت چسبانی نوار ابزار به بالای صفحات |
|
|
راهنمای نوار ابزار |
|
|
پیشخان کاربر |
|
|
اشعار و ابیات نشان‌شدهٔ کاربر |
|
|
اعلان‌های کاربر |
|
|
ادامهٔ مطالعه (تاریخچه) |
|
|
خروج از حساب کاربری گنجور |
|
|
لغزش به پایین صفحه |
|
|
لغزش به بالای صفحه |
|
|
لغزش به بخش اطلاعات شعر |
|
|
فعال یا غیرفعال کردن لغزش خودکار به خط مرتبط با محل فعلی خوانش |
|
|
فعال یا غیرفعال کردن شماره‌گذاری خطوط |
|
|
کپی نشانی شعر جاری در گنجور |
|
|
کپی متن شعر جاری در گنجور |
|
|
همرسانی متن شعر جاری در گنجور |
|
|
نشان کردن شعر جاری |
|
|
ویرایش شعر جاری |
|
|
ویرایش خلاصه یا برگردان نثر سادهٔ ابیات شعر جاری |
|
|
شعر یا بخش قبلی |
|
|
شعر یا بخش بعدی |
نگارا، از من مسکین چه خیزد؟
چرا هجر تو با ما می ستیزد؟
همی خیزد ز زلفت ناله دل
چو آن آواز کز زنجیز خیزد
مپوشان روی را بگذار، کز شرم
شود گل آب و در پیشت بریزد
منم خاک تو چندینم چه بیزی؟
کسی خود خاک را چندین نبیزد
چو جا در سینه خسرو گرفتی
درون او ز جان بیرون گریزد
با انتخاب متن و لمس متن انتخابی می‌توانید آن را در لغتنامهٔ دهخدا جستجو کنید.
هوش مصنوعی: شاعر در این شعر از درد و رنجی که بر اثر هجران محبوب به او می‌رسد، سخن می‌گوید. او احساس می‌کند که زلف و زیبایی محبوبش باعث نالهٔ دل او می‌شود و از او می‌خواهد که رویش را نپوشاند تا شرم گل از زیبایی‌اش نمایان شود. شاعر خود را تحت تأثیر عشقش به محبوب می‌داند و به‌نوعی از ارادت و فدایتری اش نسبت به او سخن می‌گوید. در نهایت، اشاره می‌کند که عشق او به محبوب به‌قدری عمیق و شدید است که اگر محبوب جاگاهی در دل او پیدا کند، جان او در انتظار معشوق می‌گریزد.
هوش مصنوعی: ای محبوب، از من که بیچاره و خسته‌ام چه کاری برمی‌آید؟ چرا جدایی تو با من این‌طور سرسختی می‌کند؟
هوش مصنوعی: از زلف‌های تو ناله دل بلند می‌شود، همچنان که صدای زنجیر از حرکت آن برمی‌خیزد.
هوش مصنوعی: رویت را پنهان نکن، زیرا اگر این کار را کنی، از شرم گل‌ها پژمرده شده و در حضورت می‌ریزد.
هوش مصنوعی: من خاک تو هستم، پس چه تفاوتی دارد؟ کسی خود را به اندازه خاکش ارزش نمی‌دهد.
هوش مصنوعی: وقتی که جایگاهی در دل شاهان پیدا کردی، جان و زندگی‌ات از درون تو می‌گریزد.
در حال بارگذاری آرایه‌های ادبی...
پیشنهاد تصاویر مرتبط از منابع اینترنتی
راهنمای نحوهٔ پیشنهاد تصاویر مرتبط از گنجینهٔ گنجور
هر آن کهتر که با مهتر ستیزد
چنان افتد که هرگز برنخیزد
چو دیو از آهنش دشمن گریزد
که بر هر شخص که‌افتد برنخیزد
هر آن کهتر که با مهتر ستیزد
چنان افتد که هرگز برنخیزد
درختی شو که از خود میوه ریزد
نه میوه کاز درختش نام خیزد
از آن دلدار هر جایی چه خیزد؟
که او هر ساعت از جایی گریزد
معرفی ترانه‌هایی که در متن آنها از این شعر استفاده شده است
تا به حال حاشیه‌ای برای این شعر نوشته نشده است. 💬 من حاشیه بگذارم ...
برای حاشیه‌گذاری باید در گنجور نام‌نویسی کنید و با نام کاربری خود از طریق آیکون 👤 گوشهٔ پایین سمت چپ صفحات به آن وارد شوید.