|
|
غیرفعال و فعال کردن دوبارهٔ حالت چسبانی نوار ابزار به بالای صفحات |
|
|
راهنمای نوار ابزار |
|
|
پیشخان کاربر |
|
|
اشعار و ابیات نشان‌شدهٔ کاربر |
|
|
اعلان‌های کاربر |
|
|
ادامهٔ مطالعه (تاریخچه) |
|
|
خروج از حساب کاربری گنجور |
|
|
لغزش به پایین صفحه |
|
|
لغزش به بالای صفحه |
|
|
لغزش به بخش اطلاعات شعر |
|
|
فعال یا غیرفعال کردن لغزش خودکار به خط مرتبط با محل فعلی خوانش |
|
|
فعال یا غیرفعال کردن شماره‌گذاری خطوط |
|
|
کپی نشانی شعر جاری در گنجور |
|
|
کپی متن شعر جاری در گنجور |
|
|
همرسانی متن شعر جاری در گنجور |
|
|
نشان کردن شعر جاری |
|
|
ویرایش شعر جاری |
|
|
ویرایش خلاصه یا برگردان نثر سادهٔ ابیات شعر جاری |
|
|
شعر یا بخش قبلی |
|
|
شعر یا بخش بعدی |
ترک مستم که قصد ایمان داشت
چشم او میل غارت جان داشت
خون من چون شراب می جوشد
وز دلم هم کباب بریان داشت
دیده در می فشاند در دامن
گوییا آستین مرجان داشت
در باغ بهشت بگشادند
باد گویی کلید رضوان داشت
غنچه دیدم که از نسیم صبا
همچو من دست در گریبان داشت
رازم از پرده برملا افتاد
چند شاید به صبر پنهان داشت
خسروا، ترک جان بباید گفت
که به یک دل دو دوست نتوان داشت
با انتخاب متن و لمس متن انتخابی می‌توانید آن را در لغتنامهٔ دهخدا جستجو کنید.
هوش مصنوعی: شاعر در این غزل به عشق و دل‌باختگی می‌پردازد و از درد و رنجی که از جدایی می‌کشد، سخن میگوید. او توصیف می‌کند که چشم محبوبش چنان دلرباست که جانش را می‌گیرد و خونش مانند شرابی در حال جوشیدن است. نگاهی به زیبایی‌های بهشت و گلی که عطر نسیم را می‌چشد، همانند خود او، موجب برملا شدن راز و دل‌تنگی‌اش می‌شود. در نهایت، شاعر به این نتیجه می‌رسد که نمی‌توان عاشق دو نفر simultaneously بود و باید تصمیمی بگیرد.
هوش مصنوعی: چشم معشوقه‌ام که به من نگاه می‌کند، می‌خواهد دل مرا ببرد و مرا از خود بی‌خود کند، حتی اگر در ظاهر به دنبال ایمان و صداقت باشد.
هوش مصنوعی: خون من مانند شراب به جوش می‌آید و در دل من نیز آتش می‌سوزد.
هوش مصنوعی: چشمها به شوق و نشاط، در دل می‌ریزد، گویی در آستینش مرواریدهایی زیبا وجود دارد.
هوش مصنوعی: در باغ بهشت، بادی وزید که به نظر می‌رسید کلید دروازه‌های بهشت را در دست داشت.
هوش مصنوعی: یک غنچه را دیدم که به خاطر نسیم ملایمی مانند من گرفتار و نگران بود.
هوش مصنوعی: راز من به‌تدریج فاش شد، شاید به خاطر صبری که در دل داشتم.
هوش مصنوعی: ای عزيز، باید بگوییم که در دل انسان نمی‌توان دو نفر را به یک اندازه دوست داشت؛ باید یکی را برگزید و جان خود را به او بخشید.
در حال بارگذاری آرایه‌های ادبی...
پیشنهاد تصاویر مرتبط از منابع اینترنتی
راهنمای نحوهٔ پیشنهاد تصاویر مرتبط از گنجینهٔ گنجور
آنکه همت ورای کیوان داشت
جیب جان نور نقد قرآن داشت
دوشم آن سنگ دل پریشان داشت
یار دل برده دست بر جان داشت
دیده در می‌فشاند در دامن
گوییا آستین مرجان داشت
اندرونم ز شوق می‌سوزد
[...]
بیحد و بیکران مریدان داشت
صد جهان نهفته در جان داشت
نفسش گرچه صد جهان جان داشت
مرده جهل را چه درمان داشت
آنکه دیوان ورای کیوان داشت
جیب جان پر ز نقد عرفان داشت
معرفی ترانه‌هایی که در متن آنها از این شعر استفاده شده است
تا به حال حاشیه‌ای برای این شعر نوشته نشده است. 💬 من حاشیه بگذارم ...
برای حاشیه‌گذاری باید در گنجور نام‌نویسی کنید و با نام کاربری خود از طریق آیکون 👤 گوشهٔ پایین سمت چپ صفحات به آن وارد شوید.