صد ره گذری هر دم بر جان خراب من
رحمت نکنی هرگز بر چشم پر آب من
بر زد ز دماغم دود از شربت عشق، آری
بی درد سری نبود مستی شراب من
هر چند دلم خون شد، سوزاک من افزون شد
کشته نشد این آتش از آب کباب من
جانم به گداز آمد، کو آن همه عیش من؟
شبهای دراز آمد، کو آن همه خواب من؟
چون گریه کند چشمم، ماتمکده ای باید
تا بر سر همدردان ریزند گلاب من
می سوزد دل تنگم، ای هجر، مگر زین سو
بر بوی کباب آید آن مست خراب من
در دوزخ اگر سوزم، زین نیست مرا دردی
هستی تو بهشتی رو، این است عذاب من
یک تار قبایم ده خلعت ز پی خسرو
دران نبود باری تشریف جواب من
با انتخاب متن و لمس متن انتخابی می‌توانید آن را در لغتنامهٔ دهخدا جستجو کنید.
هوش مصنوعی: شاعر در این غزل از درد و رنج ناشی از عشق می‌گوید. او با احساساتی عمیق از غم و هجران، وضعیت دلbroken خود را توصیف می‌کند؛ چشمانش پر از اشک است و هر روز بی‌رحمی دنیای اطرافش را احساس می‌کند. در حالی که آتش عشق بر جانش می‌سوزد، او به یاد شبهای خوش گذشته و عیش و نوش‌های از دست رفته می‌افتد و دلش برای آن روزها تنگ می‌شود. شاعر به نوعی می‌فهمد که شاید در آتش عشق بسوزد، اما وجود معشوقش را به همه چیز ترجیح می‌دهد و از او می‌خواهد تا لباسی زیبا برایش بیاورد، تا پس از این همه رنج، او را همچنان شایسته ببیند.
هوش مصنوعی: هر لحظه افرادی از مقابل من می‌گذرند، اما هیچ‌گاه بر منی که در رنج و آلام هستم، رحمی نمی‌کنند و بر چشمان پر از اشکم توجهی ندارند.
هوش مصنوعی: عشق به قدری درونم شعله‌ور شده که همانند دودی از مغز و ذهنم به خارج می‌زند. بی‌دلیل سرمست نشده‌ام؛ این مستی و شور و حال من از درد و رنج نیست.
هوش مصنوعی: هرچند که قلبم بسیار دردمند و غمگین شده است، ولی این احساس من بیشتر شده و آتش عشقم خاموش نشده است؛ مانند کبابی که با آب هم شعله‌ور می‌ماند.
هوش مصنوعی: جانم به تنگ آمده است، آن همه خوشی‌ها و شادکامی‌ها کجا رفته‌اند؟ شبهای طولانی آمده‌اند، آن همه آرامش و خواب راحت من کجا رفته‌اند؟
هوش مصنوعی: زمانی که چشمانم به گریه می‌افتد، باید جایی را درست کنم که به یاد دیگران دردکشیده، عطر اشکم را بریزند.
هوش مصنوعی: دل پر افزای من در عذاب و رنج است، ای دوری و جدایی، آیا از این طرف، بوی دلپذیر کباب به گوش می‌رسد تا آن معشوق مست و خراب من بیاید؟
هوش مصنوعی: اگر در جهنم بسوزم، برایم اهمیتی ندارد؛ زیرا درد من ناشی از وجود توست، که چون بهشتی می‌نمایی، این خود عذاب من است.
هوش مصنوعی: من تنها یک تار از قبای خود را به تو می‌دهم؛ چرا که هیچ نشانه‌ای از شخصیت خسرو در اینجا دیده نمی‌شود. بنابراین، پاسخی به من ندهید.
در حال بارگذاری آرایه‌های ادبی...
پیشنهاد تصاویر مرتبط از منابع اینترنتی
راهنمای نحوهٔ پیشنهاد تصاویر مرتبط از گنجینهٔ گنجور
معرفی ترانه‌هایی که در متن آنها از این شعر استفاده شده است
تا به حال حاشیه‌ای برای این شعر نوشته نشده است. 💬 من حاشیه بگذارم ...
برای حاشیه‌گذاری باید در گنجور نام‌نویسی کنید و با نام کاربری خود از طریق آیکون 👤 گوشهٔ پایین سمت چپ صفحات به آن وارد شوید.