|
|
غیرفعال و فعال کردن دوبارهٔ حالت چسبانی نوار ابزار به بالای صفحات |
|
|
راهنمای نوار ابزار |
|
|
پیشخان کاربر |
|
|
اشعار و ابیات نشان‌شدهٔ کاربر |
|
|
اعلان‌های کاربر |
|
|
ادامهٔ مطالعه (تاریخچه) |
|
|
خروج از حساب کاربری گنجور |
|
|
لغزش به پایین صفحه |
|
|
لغزش به بالای صفحه |
|
|
لغزش به بخش اطلاعات شعر |
|
|
فعال یا غیرفعال کردن لغزش خودکار به خط مرتبط با محل فعلی خوانش |
|
|
فعال یا غیرفعال کردن شماره‌گذاری خطوط |
|
|
کپی نشانی شعر جاری در گنجور |
|
|
کپی متن شعر جاری در گنجور |
|
|
همرسانی متن شعر جاری در گنجور |
|
|
نشان کردن شعر جاری |
|
|
ویرایش شعر جاری |
|
|
ویرایش خلاصه یا برگردان نثر سادهٔ ابیات شعر جاری |
|
|
شعر یا بخش قبلی |
|
|
شعر یا بخش بعدی |
زلف تو هر موی و بادی در سرش
لعل تو هر گنج و خوبی بر درش
هست رویت شعله آتش، ولی
شسته اند از هفت آب کوثرش
من نگردم گرد آن چشمه، ولی
باد پیچیده ست بر نیلوفرش
خانه ای کانجا تویی پرده مبند
کافتاب اندر نیاید از درش
چشم من در سبزه خط تو یافت
چشمه ای کز خضر جست اسکندرش
ز آب میرد آتش و روشن تر است
آتشین رویی که خوی دارد برش
آن ز ره کز زلف در بر کرده ای
آه خسرو بس بود پیکان گرش
با انتخاب متن و لمس متن انتخابی می‌توانید آن را در لغتنامهٔ دهخدا جستجو کنید.
هوش مصنوعی: شاعر در این غزل به زیبایی و جذابیت معشوق خود می‌پردازد و صفات او را توصیف می‌کند. زلف و موی معشوق در سرش می‌چرخد و زیبایی‌اش بی‌نظیر است. او روی معشوق را همانند شعله آتش می‌داند، اما در عین حال، آن را خنک و رحمت‌آمیز می‌بیند. شاعر احساس می‌کند که با وجود زیبایی‌های معشوق، او خود را از آن دور می‌دارد و فقط در وصف او غرق شده است. در نهایت، شاعر به پیوند عاشقانه خود با معشوق اشاره می‌کند و درمی‌یابد که عشق او همچون پیکانی در دلش می‌نشیند.
هوش مصنوعی: زلف تو مانند هر رشته و بادی است که در آن می‌وزد و زیبایی تو به اندازه هر گنج و خوبی در نزدیکی‌اش قرار دارد.
هوش مصنوعی: چهره زیبای تو مانند شعله آتش است، اما پاکی و نورانیتش را با هفت آب کوثر شسته‌اند.
هوش مصنوعی: من به دور آن چشمه نمی‌چرخم، اما بادی که می‌وزد، نیلوفرش را به حرکت درآورده است.
هوش مصنوعی: خانه‌ای که تو در آن حضور داری، نباید پرده بکشی، زیرا خورشید به داخل آن نخواهد آمد.
هوش مصنوعی: چشم من در بین سبزه، نشانی از تو پیدا کرد، چشمه‌ای که آن را خضر از اسکندر جست و جو کرده بود.
هوش مصنوعی: آب می‌تواند آتش را خاموش کند، اما آتشینی که ذاتش آتش است، همچنان درخشان و شدید باقی می‌ماند.
هوش مصنوعی: تو از راه زلفی که بر من گشوده‌ای، آه خسرو بس است اگر تیرش را به شوق بفرستی.
در حال بارگذاری آرایه‌های ادبی...
پیشنهاد تصاویر مرتبط از منابع اینترنتی
راهنمای نحوهٔ پیشنهاد تصاویر مرتبط از گنجینهٔ گنجور
چون لعمرک تاج آمد بر سرش
کوه حالی چون کمر شد بر درش
اندک اندک راه زد سیم و زرش
مرگ و جسک نو فتاد اندر سرش
عشق گردانید با او پوستین
می‌گریزد خواجه از شور و شرش
اندک اندک روی سرخش زرد شد
[...]
آن محمد کز قبول داورش
سجده گاه جن و انس آمد درش
چیست دنیا با همه خشک و ترش
گرهمه عقلست برخیز از سرش
باز ملکوتست وجهی دیگرش
با مثال روشن مه پیکرش
معرفی ترانه‌هایی که در متن آنها از این شعر استفاده شده است
تا به حال حاشیه‌ای برای این شعر نوشته نشده است. 💬 من حاشیه بگذارم ...
برای حاشیه‌گذاری باید در گنجور نام‌نویسی کنید و با نام کاربری خود از طریق آیکون 👤 گوشهٔ پایین سمت چپ صفحات به آن وارد شوید.