ما مست می لعل روان‌پرور یاریم

سودا زده‌ی زلف پریشان نگاریم

بر لعل لبش دست نداریم ولیکن

تا سر بود، از دامن او دست نداریم

گر بی‌بصران شیفته‌ی نقش و نگارند

ما فتنه‌ی نوک قلم نقش نگاریم

با روی تو فارغ ز گلستان بهشتیم

با بوی تو مستغنی از انفاس بهاریم

چون نرگس مخمور تو مستان خرابیم

چون مردمک چشم تو در عین خماریم

از آه دل سوخته با نغمه‌ی زیریم

وز چنگ سر زلف تو با ناله‌ی زاریم

جان عاریت از لعل تو داریم و به جانت

کان لحظه که تشریف دهی، جان بسپاریم

گر زانک دهن باز کند پسته‌ی خندان

پیش لب لعل تو ازو مغز برآریم

داریم کناری ز میان تو چو خواجو

لیکن ز میان تو به امّید کناریم