شوال رسید و مه روزه به سفر شد

جای من از او تا به سفر شد به سقر شد

در یزد ز بی‌بادگی‌ام عمر هدر شد

زین موطنم اوقات به نفرین پدر شد

آنم که به جز سوی می ناب نرفتم

آن چیز شدم مست از او آب نرفتم (؟)

تا شب نزدم یک دو سه بط خواب نرفتم

هم خواب به جز بابت نایاب نرفتم

سختا که به یزد آمدم و شاهد و می نیست

زآن سخت‌تر این غم که مرا پای بری نیست

این ملک دروغ است خود از دورهٔ کی نیست

شهری که در او میکده نی داخل شی نیست

ای ترک بگو چاره‌ام اندر پی می چیست

خواهم که مریض افتم و تدبیر جز این نیست

آن گاه ببینیم که دارندهٔ می کیست

بگرفته که بیمارم و نوشم که مداوی‌ست

آوخ که ز میر اجل آن اصل شهامت

نظمی نه که می بتوان خورد سلامت

یا اسم دوا باید یا ترک اقامت

وی هم بشناسد همه قسمش به علامت

یزدی‌ست که از نان کس اگر وصف بیان کرد

خوردند زبانش که بدان وصف زنان کرد

میر آمد و زد یک‌تنه سلب هیجان کرد

کشور همی آباد به لشکر نتوان کرد

ای قطب زمین ای فلک الاطلس احسان

ای صورت دانایی و ای معنی انسان

هر مشکلی از فکرت نقاد تو آسان

دانی ز جلادت قلل و وادی یکسان