عید قربان بود ای لعبت شوخ سپهی

راست خیز از پی احرام و بنه کج کلهی

وز صفا هروله آموز بدان سرو سهی

رخ فرو سا به حجر تا بری از وی سیهی

ای که برد از کف ما صبر تو مفتاح فرج

به تولای تو رستیم ز تکلیف و هرج

حاجیان را به پرستیدن بیت از تو حجج

کس مناسک نشناسد ز تو امسال به حج

عمل حلقهٔ ما با تو ز حیرت تکبیر

دست در حلقه زدن حک شده از لوح ضمیر

حلقه‌وش بی‌سر و پاییم و سراپا تقصیر

حلق خلقی چو در آن حلقه موی است اسیر

طفلی و با تو که فرمود بیا هروله کن

نیست حج واجبت از شیخ برو مسئله کن

یا ز ما دور شو و طی چنین مرحله کن

از رخی آفت حج رحم بر این قافله کن

بر چه مذهب تو مگر معتقد ای نوش‌لبی

کآفت اهل منی زآن حرکات عجبی

مست اندر عرفات از بط بنت‌العنبی

از عجم دست کشیده پی قتل عربی

عشق لب‌های تو بازار تذکر شکند

ناز حسنت دل ما را به تصور شکند

توبه را غمزه‌ات از روی تهور شکند

دست جمّال فتد گردن اشتر شکند

فرقه‌ای بر سر وصل تو به هم در جدلند

جوقه‌ای از غم هجرت به خیم معتزلند

در بر محملت احرار به رقص جملند

قومی آن سان به تماشای رخت مشتغلند

بنه ای ترک پسر خرقه تدلیس به جا

زاهدان را به دل از شاهدی انداز فجا

خوف عشاق به دل کن ز ترقص بر جا

تو کجا زهد کجا سبحه و دستار کجا

حمل جملی که بود هودجت ای مایهٔ ناز

نه عجب از طرب آید اگر اندر پرواز

ولی این پیشه بسوز و میی اندیشه بساز (؟)

تکیه‌گه چون کنی از خار مغیلان حجاز

از تو زیبد که به دوش افکنی از زلف کمند

خاصه اکنون که جهانده به جهان عید سمند

خیز و از چهره ستان باج ز ترکان خجند

قبلهٔ خود به جز از درگه آصف مپسند

آن وزیری که به شه بست دل و از خود رست

کمرش را ملک اندر سعد الملکی بست

ظلم برخاست ز کیهان چو وی از عدل نشست

تا که بر دست وزارت قلم آورد به دست

کار آفاق رواج از همم کافی داد

نظمِ جمهور به پُردانی و کم‌لافی داد

درد هر ناحیه را داروی بس شافی داد

عزتش حق ز برازنده دل صافی داد

ای که حکم تو چو تقدیر روان بر افلاک

گوهرت جرعه‌کش از موجهٔ بحر لولاک

رنجه در پهنهٔ قدرت قدم استدراک

شرفهٔ قصر جلال تو فراتر ز سماک

هرچه کلک تو نگارد ز رشاقت افصح

زده اقوال تو از خُمکدهٔ وحی قدح

گیتی اندر زمنت مبشر از قد افلح

دوستان را که بود از درجات تو فرح

آصفا خاطر جیحون ز تالم فرسود

گرچه اغلب ز عطایت به تنعم آسود

چه غم ار ملکت موروث مرا خصم ربود

کز بتول آنکه خداوندی جیحونش بود

آدمیزاده گر از قرض برآوردی دم

اینک آفاق به زیر دم من گشتی گم

ولی از شرم تو خاموشم و خون‌خور چون خم

گر رسیدم بری و رسته شدم زین مردم

تا فلک دور زند یکسره دوران تو باد

تا بود کیوان چوبک‌زن ایوان تو باد

تا چمد مهر چو گو در خم چوگان تو باد

جان احباب خصوصا من قربان تو باد