دی گفت عارفی که مضیق خم سپهر
از محنت عوام عجب تنگ خانه ایست
گفتم ز تنگ خانه یکی نقطه محو کن
کز منت لیام عجب ننگ خانه ایست
|
|
غیرفعال و فعال کردن دوبارهٔ حالت چسبانی نوار ابزار به بالای صفحات |
|
|
راهنمای نوار ابزار |
|
|
پیشخان کاربر |
|
|
اشعار و ابیات نشان‌شدهٔ کاربر |
|
|
اعلان‌های کاربر |
|
|
ادامهٔ مطالعه (تاریخچه) |
|
|
خروج از حساب کاربری گنجور |
|
|
لغزش به پایین صفحه |
|
|
لغزش به بالای صفحه |
|
|
لغزش به بخش اطلاعات شعر |
|
|
فعال یا غیرفعال کردن لغزش خودکار به خط مرتبط با محل فعلی خوانش |
|
|
فعال یا غیرفعال کردن شماره‌گذاری خطوط |
|
|
کپی نشانی شعر جاری در گنجور |
|
|
کپی متن شعر جاری در گنجور |
|
|
همرسانی متن شعر جاری در گنجور |
|
|
نشان کردن شعر جاری |
|
|
ویرایش شعر جاری |
|
|
ویرایش خلاصه یا برگردان نثر سادهٔ ابیات شعر جاری |
|
|
شعر یا بخش قبلی |
|
|
شعر یا بخش بعدی |
دی گفت عارفی که مضیق خم سپهر
از محنت عوام عجب تنگ خانه ایست
گفتم ز تنگ خانه یکی نقطه محو کن
کز منت لیام عجب ننگ خانه ایست
با انتخاب متن و لمس متن انتخابی می‌توانید آن را در لغتنامهٔ دهخدا جستجو کنید.
هوش مصنوعی: در این شعر، عارف در مورد دشواری‌ها و مشکلات زندگی انسان‌ها سخن می‌گوید و به تنگی و محدودیت‌هایی که در دنیا وجود دارد اشاره می‌کند. پاسخ شخصی به این عارف، به او توصیه می‌کند که از این محدودیت‌ها یک نقطه را محو کند تا بار سنگین مشکلات کمتر احساس شود. در واقع، شعر به نگاهی عمیق به مصائب زندگی و چگونگی مواجهه با آنها می‌پردازد.
هوش مصنوعی: دی روزی عارفی گفت که محدودیت‌ها و مشکلات زندگی به قدری در تنگنای آسمان مانند یک خانه کوچک احساس می‌شود، که واقعاً برای مردم عادی عذاب‌آور است.
هوش مصنوعی: به او گفتم که از این خانه‌ی تنگ و ناراحت، فقط یک نقطه‌ای کمرنگ بساز تا از لطف و رحمت تو، به این خانه‌ی ننگین نیفتم.
در حال بارگذاری آرایه‌های ادبی...
پیشنهاد تصاویر مرتبط از منابع اینترنتی
راهنمای نحوهٔ پیشنهاد تصاویر مرتبط از گنجینهٔ گنجور
معرفی ترانه‌هایی که در متن آنها از این شعر استفاده شده است
تا به حال حاشیه‌ای برای این شعر نوشته نشده است. 💬 من حاشیه بگذارم ...
برای حاشیه‌گذاری باید در گنجور نام‌نویسی کنید و با نام کاربری خود از طریق آیکون 👤 گوشهٔ پایین سمت چپ صفحات به آن وارد شوید.