|
|
غیرفعال و فعال کردن دوبارهٔ حالت چسبانی نوار ابزار به بالای صفحات |
|
|
راهنمای نوار ابزار |
|
|
پیشخان کاربر |
|
|
اشعار و ابیات نشان‌شدهٔ کاربر |
|
|
اعلان‌های کاربر |
|
|
ادامهٔ مطالعه (تاریخچه) |
|
|
خروج از حساب کاربری گنجور |
|
|
لغزش به پایین صفحه |
|
|
لغزش به بالای صفحه |
|
|
لغزش به بخش اطلاعات شعر |
|
|
فعال یا غیرفعال کردن لغزش خودکار به خط مرتبط با محل فعلی خوانش |
|
|
فعال یا غیرفعال کردن شماره‌گذاری خطوط |
|
|
کپی نشانی شعر جاری در گنجور |
|
|
کپی متن شعر جاری در گنجور |
|
|
همرسانی متن شعر جاری در گنجور |
|
|
نشان کردن شعر جاری |
|
|
ویرایش شعر جاری |
|
|
ویرایش خلاصه یا برگردان نثر سادهٔ ابیات شعر جاری |
|
|
شعر یا بخش قبلی |
|
|
شعر یا بخش بعدی |
لاله صحرایم از طرف خیابانم برید
در هوای دشت و کهسار و بیابانم برید
روبهی آموختم از خویش دور افتاده ام
چاره پردازن به آغوش نیستانم برید
در میان سینه حرفی داشتم گم کرده ام
گرچه پیرم پیش ملای دبستانم برید
ساز خاموشم نوای دیگری دارم هنوز
آنکه بازم پرده گرداند پی آنم برید
در شب من آفتاب آن کهن داغی بس است
این چراغ زیر فانوس از شبستانم برید
من که رمز شهریاری با غلامان گفته ام
بندهٔ تقصیر وارم پیش سلطانم برید
با انتخاب متن و لمس متن انتخابی می‌توانید آن را در لغتنامهٔ دهخدا جستجو کنید.
هوش مصنوعی: شاعر در این شعر از غم‌ها و دوری‌های خود می‌گوید و به احساس جدایی و تنهایی اشاره دارد. او در فضایی طبیعی، از لاله‌های صحرایی که به نماد زیبایی و امید تبدیل شده‌اند، یاد می‌کند و از دل‌تنگی‌هایش در دشت و بیابان صحبت می‌کند. با اشاره به چالشی که در درونش احساس می‌کند، به دلتنگی برای یادگیری و آموختن از معلم می‌پردازد و به بی‌صدا بودن سازش و آرزوهای ناگفته‌اش اشاره می‌کند. در نهایت، او به درک عمیق‌تری از دنیای خود و بی‌سرنوشتی‌اش در کنار میزبانان قدرت اعتراف می‌کند.
هوش مصنوعی: گل لاله‌ای که در دشت می‌شکفد، از میان خیابان جدا شده است. این گل در هوای آزاد دشت و کوه‌ها و بیابان قرار دارد.
هوش مصنوعی: من از خودم آموختم که هرگز به کسی دور نشوم و هنگامی که در مشکل هستم، باید به آغوش طبیعت پناه ببرم.
هوش مصنوعی: در دل من چیزی است که آن را گم کرده‌ام. هرچند که سن و سالی از من گذشته، اما هنوز در برابر آموزگارم، به خاطر این موضوع شرمنده و ناتوانم.
هوش مصنوعی: من سکوت کردم اما هنوز نغمه‌ای دیگر در درونم دارم. آن نغمه‌ای که می‌دانم روزی دوباره به حرکت در خواهد آمد.
هوش مصنوعی: در شب من، نور خورشید با آن گرمای قدیمی‌اش کافی است. این چراغ که زیر فانوس است، از فضای شبانگاهی‌ام جدا شده است.
هوش مصنوعی: من که در مورد اسرار حکومت با همراهانم صحبت کرده‌ام، اکنون به خاطر اشتباهم، خود را بنده‌ای می‌بینم که در برابر سلطانی قرار دارد که از او فاصله گرفته‌ام.
در حال بارگذاری آرایه‌های ادبی...
پیشنهاد تصاویر مرتبط از منابع اینترنتی
راهنمای نحوهٔ پیشنهاد تصاویر مرتبط از گنجینهٔ گنجور
معرفی ترانه‌هایی که در متن آنها از این شعر استفاده شده است
تا به حال حاشیه‌ای برای این شعر نوشته نشده است. 💬 من حاشیه بگذارم ...
برای حاشیه‌گذاری باید در گنجور نام‌نویسی کنید و با نام کاربری خود از طریق آیکون 👤 گوشهٔ پایین سمت چپ صفحات به آن وارد شوید.