از سستی عناصر انسان دلش تپید
فکر حکیم پیکر محکم‌تر آفرید
افکند در فرنگ صد آشوب تازه‌ای
دیوانه‌ای به کارگه شیشه‌گر رسید
|
|
غیرفعال و فعال کردن دوبارهٔ حالت چسبانی نوار ابزار به بالای صفحات |
|
|
راهنمای نوار ابزار |
|
|
پیشخان کاربر |
|
|
اشعار و ابیات نشان‌شدهٔ کاربر |
|
|
اعلان‌های کاربر |
|
|
ادامهٔ مطالعه (تاریخچه) |
|
|
خروج از حساب کاربری گنجور |
|
|
لغزش به پایین صفحه |
|
|
لغزش به بالای صفحه |
|
|
لغزش به بخش اطلاعات شعر |
|
|
فعال یا غیرفعال کردن لغزش خودکار به خط مرتبط با محل فعلی خوانش |
|
|
فعال یا غیرفعال کردن شماره‌گذاری خطوط |
|
|
کپی نشانی شعر جاری در گنجور |
|
|
کپی متن شعر جاری در گنجور |
|
|
همرسانی متن شعر جاری در گنجور |
|
|
نشان کردن شعر جاری |
|
|
ویرایش شعر جاری |
|
|
ویرایش خلاصه یا برگردان نثر سادهٔ ابیات شعر جاری |
|
|
شعر یا بخش قبلی |
|
|
شعر یا بخش بعدی |
از سستی عناصر انسان دلش تپید
فکر حکیم پیکر محکم‌تر آفرید
افکند در فرنگ صد آشوب تازه‌ای
دیوانه‌ای به کارگه شیشه‌گر رسید
با انتخاب متن و لمس متن انتخابی می‌توانید آن را در لغتنامهٔ دهخدا جستجو کنید.
هوش مصنوعی: شعر به نقد وضع انسانی و فلسفی دوران می‌پردازد و به نیچه به عنوان اندیشمندی که به سستی‌های انسان توجه دارد، اشاره می‌کند. نویسنده از نیچه می‌خواهد که نگاهی عمیق‌تر به وجود انسان و مفهوم قدرت و سرکشی داشته باشد. شعر به دوگانگی که نیچه میان عقل و جنون ایجاد می‌کند، پرداخته و از تاثیر او بر جامعه و دنیای فکری آن زمان سخن می‌گوید. در نهایت، شاعر به تولد ایده‌های نو و چالش‌های فلسفی جدیدی که در پی آمدن نیچه به وجود می‌آید، اشاره می‌کند.
هوش مصنوعی: انسان از ضعف و ناتوانی اجزای خود دلسرد شد و به همین دلیل، اندیشه‌ی حکیمانه باعث شد تا بدنی قوی‌تر و مستحکم‌تر بسازد.
هوش مصنوعی: دیوانه‌ای به کارگاه شیشه‌گری رسید و در فرنگ صد نوع آشوب و هیجان تازه به وجود آورد.
در حال بارگذاری آرایه‌های ادبی...
پیشنهاد تصاویر مرتبط از منابع اینترنتی
راهنمای نحوهٔ پیشنهاد تصاویر مرتبط از گنجینهٔ گنجور
صبح آمد و علامت مصقول بر کشید
وز آسمان شمامهٔ کافور بر دمید
گویی که دوست قُرطهٔ شَعر کبود خویش
تا جایگاه ناف به عمدا فرو درید
در شد به چتر ماه سنانهای آفتاب
[...]
از ابر نوبهار چو باران فروچکید
چندین هزار لاله ز خارا برون دمید
آن حله‌ای که ابرمر او را همی‌تنید
باد صبا بیامد و آن حله بردرید
جشن خزان به‌خدمت شاه جهان رسید
رایت ز کوهسار به صحرا درون کشید
از عکس رایت وی و از نور آفتاب
وز جام می سه صبح بهٔک جای بردمید
شرط است اگر کنند به جشنی چنین نشاط
[...]
ای بنده طول عمر تو خواهنده از خدا
از بنده یک حدیثک موجز توان شنید
فصل زررز است، بدینگاه دست گیر
چندانکه نیمدانک بزر، رز توان خرید
صبح آمد و علامت مصقول برکشید
وز آسمان شمامه کافور بردمید
گویی که دست قرطه شعر کبود خویش
تا جایگاه ناف بعمدا فرو درید
معرفی ترانه‌هایی که در متن آنها از این شعر استفاده شده است
تا به حال حاشیه‌ای برای این شعر نوشته نشده است. 💬 من حاشیه بگذارم ...
برای حاشیه‌گذاری باید در گنجور نام‌نویسی کنید و با نام کاربری خود از طریق آیکون 👤 گوشهٔ پایین سمت چپ صفحات به آن وارد شوید.