مجتبی قرقانی در ۵ سال قبل، جمعه ۲۳ مهر ۱۴۰۰، ساعت ۱۱:۵۲ دربارهٔ کمال‌الدین اسماعیل » غزلیات » شمارهٔ ۱۰۸:
درود...
بله در مصرع نخست از بیت دوم، بجای "دانه گهر" باید عبارتِ "گرفته ام" بیاید...
با سپاس
ملیکا رضایی در ۵ سال قبل، جمعه ۲۳ مهر ۱۴۰۰، ساعت ۱۰:۲۶ دربارهٔ مولانا » دیوان شمس » غزلیات » غزل شمارهٔ ۱:
درود
درک نمیکنم بحث از چیست !
شعر را یکبار بدون آنکه واژه به کار رفته برای چه به کار رفته بخوانید ...جز اینکه در قلبهایتان شوری و شوقی به پا میشود چیز دیگری میبینید؟
احمـــدترکمانی در ۵ سال قبل، جمعه ۲۳ مهر ۱۴۰۰، ساعت ۰۷:۱۳ دربارهٔ فرخی سیستانی » دیوان اشعار » ابیات پراکنده » شمارهٔ ۱:
گهی سماع زنی گاه بر بط و گه چنگ
گهی چغانه و طنبور و شوشک و عنقا
اشکبوس اشک در ۵ سال قبل، پنجشنبه ۲۲ مهر ۱۴۰۰، ساعت ۲۳:۱۰ دربارهٔ سعدی » مواعظ » غزلیات » غزل شمارهٔ ۱۸:
دوستان محترم پیام سعدی در این غزل رسیدن بشر به جایگاه
آدمیت است لذا برای درک بهتر آن در ابتدا باید با معنی آدم آشنا شویم
«آدم» یا ادوم بمعنی دائمی و پایدارتر و ماندگاری در بهترین حالت است و به کسی گفته میشه که بتونه با اندیشه و تعقل و امکاناتی که در دسترسش باشه ، بهترین و ماندگارترین شرایط رو ایجاد کنه همچنانکه بشری در مصاف با فرشتگان بوسیله اسمائی که آموخته بود توانست ذات و شخصیت خود را به بهترین حالت ارتقاء داده و بر فرشتگان پیروز شود و از آنموقع «آدم» نام گرفت
.
جان آدمی شریف است به ذات آدمیت
نه همین لباس زیباست نشان آدمیت
جان ماندگار ما ، نشان شرافت ما است که بوسیله بهینه سازی شخصیت و ذاتمان نصیب ما می شود والا لباس زیبای ما یا همان جسم خاکی و فناپذیر ما نشانه برتریمان نسبت به سایر حیوانات نیست
.
اگر آدمی به چشم است و دهان و گوش و بینی
چه میان چارپایان و میان آدمیت؟
چرا که اگر برتری ما به چشم و گوش و دهان و بینی باشد ، خب حیوانات نیز اینها را دارند
.
خور و خواب و خشم و شهوت شغب است و جهل و ظلمت
حیوان خبر ندارد ز جهان آدمیت
همچنانکه خوردن و خوابیدن و خشم و شهوترانی را نیز حیوانات دارند و اینها امیالیست که بشر را به فسادعقل و تاریکیها می کشاند و از جهان بهتر و ماندگاری که موازی با این دنیای پست و فانیست غافل می کند
.
به حقیقت آدمی باش وگر نه مرغ باشد/که همین سخن بگوید به زبان آدمیت
طیران مرغ دیدی ، تو ز پایبند شهوت/ به در آی تا ببینی طیران آدمیت
.
پس واقعأ در پی بهینه سازی و ماندگاری خودت باش والا طوطی هم میتونه ادای حرف زدن رو دربیاره * تو پرواز کردن و اوج گرفتن پرندگان رو دیده ای؟.. و اگر تو از پندارهای قفل شده در ذهنت که تو را بسوی شهوات حیوانی می کشانند خلاص شوی اونوقت میتونی بهترین اوج رو بگیری
.
مگر آن ملک نبودی که اسیر دیو ماندی
که فرشته ره ندارد به مکان آدمیت
و اگر ابلیس تبدیل به شیطان شد ، بخاطر جنس خود که از آتش بود ، ادعا کرد که من از بشر خاکی بهتر و برترم ؟.. درصورتیکه معنی آدم رو درک نکرد و نفهمیده بود که در آدم روح دمیده شده و ارتقاء پیدا کرده و دیگر بشر خاکی محسوب نمی شود
.
اگر این درنده خویی ز طبیعتت بمیرد /تا ابد زنده باشی به روان آدمیت
رسد آدمی به جایی که به جز خدا نبیند/ بنگر که تا چه حد است مقام آدمیت
.
و اگر تو از پندارهای قفل شده در ذهنت که تو را بسوی حیوانیت می کشند ، خلاص شوی به اوج میرسی و با ترک جسم خاکی خود در روح با خلقتی نو و بهتر متولد شده و در ملکوت خدا جاودانه زندگی خواهی کرد و با توجه به مقام خوبی که بدست آوردی در وحدت خدا خواهی بود
.
دانیال در ۵ سال قبل، پنجشنبه ۲۲ مهر ۱۴۰۰، ساعت ۲۱:۵۴ دربارهٔ خاقانی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ ۴۴:
درو غزن
مهدی ا در ۵ سال قبل، پنجشنبه ۲۲ مهر ۱۴۰۰، ساعت ۱۹:۲۸ دربارهٔ مولانا » دیوان شمس » غزلیات » غزل شمارهٔ ۱:
این غزل از مولاناست و همراه با همه غزلهائی که در مدح حضرت ملولای متقیان (ع) در کلیات شمس تبریزی در موزه استامبل وجود دارد در نسخه فروزانفر حذف شده است. کسانی که مایل بکشف حقیقت دارند میتوانند به کپی چاپ هندوستان صفحه ۱۰۱ مراجعه فرمایند. کپی چاب هندوستان مطابق اصل کلیات در موزه استامبل است. لطفاً به پیوند مراجعه فرمایید.
امیر کهیش در ۵ سال قبل، پنجشنبه ۲۲ مهر ۱۴۰۰، ساعت ۱۶:۴۴ دربارهٔ ملک‌الشعرا بهار » قصاید » شمارهٔ ۲۳ - باز هم به همان مناسبت (مد شدن موی کوتاه برای زنان):
مصرع دوم بیت آخر «خوبش»، «خویش» می‌بایست باشد.
عبدالله کومه ای در ۵ سال قبل، پنجشنبه ۲۲ مهر ۱۴۰۰، ساعت ۱۳:۴۵ دربارهٔ حافظ » غزلیات » غزل شمارهٔ ۴۱۹:
"بإسم اَلله الرَّحمان اَلرَّحیم اِنّا اَنزلناه فی لیلة القدر وما ادراک ما لیلة القدر لیلة القدر خیر من الف شهر تنزّل الملائکة والرّوح فیها بإذن ربّهم من کل امر سلام هی حتّی مطلع الفجر" با آشتیُ سلامی با آشتی کننده ها با "اَلله""بی کمداشت خُدا" آمده ام تا چندی واژگان واکاوی کنم, 1:واژهء 'خُداوند' که از 'خُدا+وند' ساخته شده برابرِ واژهء "خُدا" نیست,چنان که واژهء 'شهروند' برابر واژهء 'شهر' نیست, که بدید این ناچیز آن 'وند' همسانِ وابسته ساز هست, که 'شهروند' همسانِ 'وابستهء شهر' باشدُ 'خُداوند' ههمسانِ 'وابستهء خُدا' یا 'بندهء خُدا' یا 'خدابنده' یا 'خُدابند' باشد, 2: که در سرود بالا آمد 'به خُلدم ... که آن سیب 'زنخ' زان بوستان به' که این واژهء 'زنخ' را میگویند 'چانه' بدیدم همخوانی ندارد, که بدیدم درستتر اینگونه باشد: 'به خُلدم دعوت ای زاهد.. که آن سیبِ زنخدان بوستان به' که واژهء 'بوستان' از 'بو+ستان' میآید, که بوییدن سیب از 'زنخدان' 'سبد' درستتر باشد, که سراینده خواهد گوید 'که آن سیبِ درون سبد بو دارد بسِتانیم بهترست', در سرایشی دگر داریم 'گر از آن چاه زنخدان بدر آیی..' که این بهتر میرساند نگرم را, که دربارهء داستانِ یوسف آشتیِ "اَلله""بی کمداشت خُدا" برشان باد بود, برای بالا آمدن از چاه نیاز به سبدی بود, همین 'زنخدان' واژهء 'زنخ' را اگر چانه خوانیم, چانه کارش چیدن برگرفتن غذا هست, 'چیده دان' با دستهامان میوه ها را از درختها میچینیم میگذاریم درون سبد, میشود واژه 'زنخ' را شکست درآورد چگونه ساخته شد که بدیدم زمانبر هست, پناه بر "اَلله""بی کمداشت خُدا" که بهتر میداند, "اَللهُمَّ""بی کمداشت خُدایا" مرا نیز فرزندهام همیشه سمتِ همنشینی خانه ات سرنگون برپاساز پیوستن نماز دار جور پیامبرهات "ربِّ اجعلنی مقیم الصلاة ومن ذرّیَّتی ربّنا وتقبَّل دعاء"
m در ۵ سال قبل، پنجشنبه ۲۲ مهر ۱۴۰۰، ساعت ۱۰:۴۴ دربارهٔ سلمان ساوجی » جمشید و خورشید » بخش ۴۰ - غزل:
لطفا خوانش این غزل رو هم قرار بدین
حسن رحمانی در ۵ سال قبل، پنجشنبه ۲۲ مهر ۱۴۰۰، ساعت ۱۰:۲۷ دربارهٔ صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ ۶۵۲۵:
من جستجو کردم و معنی شلاین رو پیدا نکردم، کسی میدونه در بیت اول شلاین به چه معنیه؟
راستین معتبرزاده در ۵ سال قبل، پنجشنبه ۲۲ مهر ۱۴۰۰، ساعت ۱۰:۱۲ دربارهٔ سعدی » گلستان » باب پنجم در عشق و جوانی » حکایت شمارهٔ ۱۴:
گلهای جاویدان شماره ی 129 ( یکصد و بیست و نه)
خوانندگان: بنان - قوامی
غمناک ابددوست در ۵ سال قبل، پنجشنبه ۲۲ مهر ۱۴۰۰، ساعت ۰۹:۵۵ دربارهٔ سعدی » بوستان » باب اول در عدل و تدبیر و رای » بخش ۴ - در معنی شفقت بر حال رعیت:
واقعا که از این بهتر نمیشد گفت:
به مردی که مُلک سراسر زمین
نیرزد که خونی چکد بر زمین
یوسف حسنی اسکوئی در ۵ سال قبل، پنجشنبه ۲۲ مهر ۱۴۰۰، ساعت ۰۸:۳۳ دربارهٔ سعدی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ ۲۶۸:
با سلام
در سال 1367 یک شعری در روزنامه چاپ شده بود در رابطه با این شعر، بصورت مسمط مخمس نوشته شده بود قسمتهایی از این شعر یادم مونده که در در ذیل براتون مینویسم اگر کسی از دوستان بصورت کامل این رو داره برامون بفرسته شاید هم بعضی قسمتها رو اشتباه بنویسم نام شاعر یادم نیست:
یا رب چرا سرو سهی از بوستان میرود
کز رفتنش سیلاب خون از از دیدگانم میرود
از من بگو با ساربان کز تن توانم میرود
ای ساربان آهسته ران آرام جانم میرود
وان دل که با خود داشتم با دلستانم میرود
کی دل شود محذور از او یا دیده ام معذور از او
هر جای دل مستور از او در دیدگانم نور از او
شوریده سر مخمور از او کاشانه ام معمور از او
من مانده ام مهجور از او بیچاره و رنجور از او
گویی که نیش دور از او در استخوانم میرود
افتاده ام چون بیهشان اندر دیار خامشان
خون دل از دیده فشان از هجر ماه مهوشان
لعل لب او در نشان گیسوی او عنبر فشان
او میرود دامنکشان من زهر تنهایی چشان
دیگر مپرس از من نشان کز دل نشانم میرود ...
مرداد در ۵ سال قبل، پنجشنبه ۲۲ مهر ۱۴۰۰، ساعت ۰۱:۱۵ در پاسخ به ناصر دربارهٔ سعدی » مواعظ » غزلیات » غزل شمارهٔ ۵۶:
سعدی صوفی نبوده و نیست.
از اشعار ایشان هم مشخص هست چه دیدگاهی به مولوی و تصوف داشته‌اند.
ما شاعر صوفی زیاد داریم از عطار گرفته تا فخرالدین عراقی، مولوی، ابوسعید ابوالخیر و... لازم نیست با اصرار خرقه تصوف به تن همه شعرا بکنیم.
اگر دوست داریم این چنین به خودمان بگوییم تا باورمان شود حرفی نیست، ولی نمیشود بر خلاف گفته بزرگان ادب پژوهشگران تاریخ ادبیات بدون هیچ مدرکی دو شاعر مخالف تصوف مثل سعدی و حافظ را هم به زور صوفی کنیم.
درکش ساده است انسان میتواند صوفی نباشد و شعر بگوید.
کاف - حقی در ۵ سال قبل، چهارشنبه ۲۱ مهر ۱۴۰۰، ساعت ۱۶:۲۵ دربارهٔ حافظ » غزلیات » غزل شمارهٔ ۱۱۴:
* درود بر گنجوریان گنجور ورز گرانقدر...
به گمانم نسخه انتخابی استاد بی غروب، شجریان بی همتا به نسخه اصلی نزدیکتر باشد..
موسیقی شناسی که خواننده ای سترگ و کم نظیر باشد، بهتر میتواند در حد نسخه واقعی شعر را بیان و ارایه کند..
همواره سرفراز باشید..
ابراهیم سلیمانی اصل در ۵ سال قبل، چهارشنبه ۲۱ مهر ۱۴۰۰، ساعت ۱۴:۰۸ دربارهٔ پروین اعتصامی » دیوان اشعار » مثنویات، تمثیلات و مقطعات » شمارهٔ ۱۵ - اشک یتیم:
این شعر بیدل گرگانی شباهتی به شعر پروین دارد:
مال دنیا چون کفی در روی آب تشنه گمره در بیابان از سراب
ابراهیم سلیمانی اصل در ۵ سال قبل، چهارشنبه ۲۱ مهر ۱۴۰۰، ساعت ۱۴:۰۶ دربارهٔ پروین اعتصامی » دیوان اشعار » مثنویات، تمثیلات و مقطعات » شمارهٔ ۱۵ - اشک یتیم:
خدا رحمت کند پروین را. عجب شعرهای بلندی گفته !!!
ملیکا رضایی در ۵ سال قبل، چهارشنبه ۲۱ مهر ۱۴۰۰، ساعت ۱۴:۰۵ دربارهٔ حافظ » غزلیات » غزل شمارهٔ ۹۴:
در این شب سیاه گم گشت راه مقصود
از گوشه ای برون آ !ای کوکب هدایت
عجیب این بیت شعر من رو در خودش فرو برد ...
همین لحظه یه دفعه ای این بیت شعر به ذهنم خطور کرد و بدجوری من رو غرق کرد در لحظاتی که قبلاً اتفاق افتاد و برای من اون لحظه در اون لحظه حال بود و حالا اون لحظات تنها یک خاطره هست و به گذشته پیوند خورده .
ولی زندگی ما آدمها تکرار پیوسته همین روزها هست که لحظه بعد دیگه امروز ، امروز نیست ...
عجیب هست که راه هر کس به یک سو می‌ره ولی همه ما همدیگه رو تو راه های جدا میبینیم ...
هر لحظه از زندگی ما یک عزیزی هست که همه ما بهش میگیم معشوق یا یار و براش صفات خیلی جانانه ای انتخاب کردیم ...برخی هستند که معشوق ما نیستن ولی برای ما عزیز هستند ...و در گذران زمان دیگه این کسی که پیش رو هست تو نیست ...همه ما آروز داریم که این تو به او تبدیل نشه ... اما تبدیل میشه ... .
شبها میگذرند ولی همه ما شبها رو در تیرگی و ظلمات به یاد داریم و روزها رو از حق و حقیقت انوار الهی روشن ...
اما شب تنها تیرگی و ظلوم جهل نیست و گاه در روشنایی این همه ظلم و درد و رنج پیدا هست ...
راه برای همه کوتاه هست حقیقتا ولی برای ما که طی میکنیم خیلی دراز هست و در طی مسیر چندین بار خسته میشیم ولی هر چه قدر هم که بایستیم باز زمان ما رو با خودش به جلو می‌بره ...
زمان تنها به گذشته و امروز و فردا موکول نمیشه و گاه زمان در خلأ هست یا در چندین بعد پیش رو ...و این بعد هم آینده و هم حال و هم گذشته رو به هم پیوند میده ...
همیشه از دایره و ریاضیات میگفتم و سرشار از ذوق میشدم ...
ولی دایره بسیار چیز هولناکی هست ...
تکرار پیوسته راه رفتن در گردش پرگار ...
و شبها و روزها که با چرخش به مرکز به دل و روح من وارد میشه ...
تنها زمانی این تکرار ها شکسته میشه که راه عوض بشه ... ؛
بالاخره آنقدر میچرخی و میچرخی که نوک پرگار می‌شکنه و راه انحراف پیدا می‌کنه ؛
زندگی صاف و زلال هست مثل شکل اولیه دایره ولی اگر هر نقطه رو کنار هم قرار بدیم میبینیم این دایره صاف ولی شکننده هست .
در تیرگی شب ها ستاره رو میشمردم و جاده سیاه بود
...
تنها چهره یار بود که چندین بار دیده میشد ...دوبار در آینه ...
اگر نمی‌تونیم یار رو درست تشخیص بدیم به کجا خواهیم رفت ...؟!
و روزی که فریاد من را خواهی شنید نه از برگهای خشک و غمین و اشکین و نه از تصویر من در عکس های بر دیوار ...
روزی که تو صدایم را خواهی شنید در شبی ست تاریک و روشن و تیرگی نه ظلم است و درد
گاه در روشنایی حق و حقیقت درد پیدا هست
به سمت یار رفتن روشنایی روز و خورشید نمیخواهد ...
آنکس که کور بود در عشق یار نادیده راه رفت
ملیکا رضایی در ۵ سال قبل، چهارشنبه ۲۱ مهر ۱۴۰۰، ساعت ۱۳:۳۰ دربارهٔ سعدی » بوستان » در نیایش خداوند » بخش ۱ - سرآغاز:
دوست عزیز Saeed amiri
درست گفتید ...در این روزها اندکی کسانی هستند که سری به اشعار زنند ... و آن ها هم اکثرا از دهه های ۷۰ هست و کمتر کسی هست از نوجوانان دهه ۸۰ و ۹۰ که به این سو آیند؛هستند ولی اندک ... .
تدریس اینها از کودکی خوب و مفید خواهد بود ولی نمیشود ولی چه کسانی توانایی یاد دادن شان را دارند ؟
آنها هم اندک هستند .
با تمام حرفتان موافق بودم جز در یک مورد و آن این که متعالی بودن و با سواد بودن کسانی که اشعار خوانده و حفظ می‌کنند و یاد میگیرند اینها را ؛
نه ...اینگونه هم نیست ...مهم این هست که حتی بدون خوانش اینها مفهوم معرفت و حق و عشق را در جامعه و دنیا بر پای دهیم ...یاد گرفتن نیکی به است یا نیکی را بی آنکه یاد بگیریم نشر دهیم ؟
در هر صورت ای کاش افرادی بودند که نوجوانان و کودکان امروز را یا فرهنگ ایرانی آشنا کنند ولی کو گوش شنوا و کو اراده ای ؟
پری در ۵ سال قبل، جمعه ۲۳ مهر ۱۴۰۰، ساعت ۱۲:۰۶ دربارهٔ سعدی » گلستان » باب دوم در اخلاق درویشان » حکایت شمارهٔ ۳۳: