علی احمدی در ‫۷ ماه قبل، دوشنبه ۲۷ بهمن ۱۴۰۴، ساعت ۱۸:۳۳ دربارهٔ حافظ » غزلیات » غزل شمارهٔ ۲۱۶:

آن یار کز او خانهٔ ما جایِ پَری بود

سر تا قدمش چون پَری از عیب بَری بود

نگرش حافظ به موضوعات مختلف زندگی روزمره با رویکرد عاشقانه همراه است . شاید به قول برخی از صاحب نظران این فقط یک لفافه برای پوشاندن محتوای اصلی باشد ولی حافظ با همین لفافه ها هم سخن اصلی خود یعنی نگاه عاشقانه و به عبارتی رویکرد آمیخته با عشق را فراموش نمی کند . در این غزل که در شرح فراق یک دوست سروده شده است می بینیم که توصیف ها تصویر یک دلبر خردمند و قدرتمند را به نمایش می گذارد و دوری از چنین یاری برای حافظ بسیار سخت و جانفرساست.

آن یاری که خانه ما به واسطه حضور او جای پریان بود از سر تا پا بدون عیب و نقص بود . یار مورد نظر حافظ هرکس که باشد به خانه وی هم رفت و آمد داشته است و خانه وی را بهشتی می کرده است . به عبارتی با حضور وی حافظ احساس می کرده که در مکان پریان یعنی جایی مثل بهشت قرار دارد .مبالغه مصرع دوم این بیت نیز توصیفی عالی از آن یار است .دوستی که نمونه صمیمیت و عشق بود.

دل گفت فروکش کنم این شهر به بویش

بیچاره ندانست که یارش سفری بود

دل می گفت که به امید دیدار وی در این شهر بمانم اما دل بیچاره نمی دانست که یارش سفر خواهد کرد و او را تنها خواهد گذاشت.

این بیت نشان می دهد که آن یار صمیمی از شهر رفته است و دیگر دیدار میسر نخواهد شد و حسی شبیه ناکامی در وصال به عاشق دست می دهد . و حسرتی شبیه حسرت عاشقی را تحمل می کند .و درد فراق از یار را می چشد.

تنها نه ز رازِ دلِ من پرده برافتاد

تا بود فلک، شیوهٔ او پرده‌دری بود

این صمیمیت و دوستی با این شدت را کسی نمی دانست و مانند رازی در دل مانده بود اما حالا می بینم که دیگران هم نسبت به او ارادت و صمیمیت داشتند و روزگار در این مواقع راز همه را افشا می کند.وقتی کسی دور می شود یا از دست می رود همه از آشنایان و ارادتمندان آن عزیز می شوند.

منظورِ خردمندِ من آن ماه که او را

با حُسنِ ادب شیوهٔ صاحب‌نظری بود

من نمی دانم دیگران چه نظری درباره اش دارند ولی آن یار که منظور نظر من است فرد خردمندی بود و مثل ماهی بود که علاوه بر زیبایی ادب و خوش اخلاقی فرد صاحب نظری بود و از نظراتش بهره می بردم.

 این بیت می تواند نشانگر آن باشد که حافظ این بیت را در جوانی سروده و از نظرات آن یار استفاده می کرده است.

از چنگِ مَنَش اختر بَدمِهر به در برد

آری چه کنم؟ دولتِ دورِ قمری بود

اختر بد مهر درواقع استعاره از بخت بد کردار است که با بی رحمی آن یار را از دست حافظ بیرون برده است . حافظ از این موضوع که رخدادها را به احوال ستارگان نسبت می دادند استفاده می کند و به عبارتی اشاره به این موضوع دارد که فقدان یار به نوعی با تقدیر رخ داده است و نمی شد کاری کرد چون در مصرع دوم می گوید آری چه کنم یعنی کاری از عهده من بر نمی آمد.

دور قمری صفتی برای دولت است . دولت به معنای روزگار خوش است . وقتی صفت دور قمری می آید یعنی این شرایط خوش مثل یک ماه قمری که با تغییرات شکل ماه همراه است در تغییر و تحول است و حالت پایداری ندارد .به عبارتی روز گار خوش ( که می تواند حکمرانی خوب یا شرایط اجتماعی و سیاسی مساعد یا دوره فرهنگی درخشان باشد) دستخوش تغییرات جبری خواهد شد.

عُذری بِنِه ای دل، که تو درویشی و او را

در مملکتِ حُسن سَرِ تاجْوَری بود

در این بیت حافظ خود را دلداری می دهد و می گوید ایرادی ندارد اگر هم یار رفته است مشکلی نیست تو درویش بودی و او پادشاه زیبایی بوده است .و این طبیعی است که او از تو دور باشد .تاجدار بودن یار الزاما به معنی پادشاه بودن نیست بلکه می گوید در کشور زیبایی تاجدار است یعنی به لحاظ زیبایی صورت و سیرت برای خود پادشاهیست.

اوقاتِ خوش آن بود که با دوست به سر رفت

باقی همه بی‌حاصلی و بی‌خبری بود

به هر حال اوقاتی که با این دوست می گذراندیم تمام شد و بقیه اش حاصلی برایم نداشت و در بی خبری بودم.

گویا حافظ به واسطه آن دوست اطلاعات زیادی به دست می آورد چه از اخبار روز و چه از نظرات صائب وی .

خوش بود لبِ آب و گل و سبزه و نسرین

افسوس که آن گنجِ روان رهگذری بود

در اینجا لب آب و گل و سبزه  و نسرین را مثل گنج روان می داند .واژه روان هم اشاره به در حال حرکت بودن گنج دارد که مثال گنج قارون است که آن را حرکت می دادند و هم نشانه گذرا بودن این گنج است .و اشاره به ناپایداری و عدم اطمینان دارد چرا که « گل همین پنج روز و شش باشد» یعنی وجود گل و سبزه و نسرین و لب آب در کنار دوست فرصت خوبی بود و مثل گنج از آن بهره ها می بردم اما حیف که گذرا بود.

خود را بکش ای بلبل از این رشک که گُل را

با بادِ صبا وقتِ سحر جلوه‌گری بود

به نظر نگارنده در اینجا حافظ خود را بلبل فرض کرده که یار چون گل خود  را از دست داده است و به خود می گوید جای آن است که جانت را از دست بدهی چون یار تو مثل گل جلوه هایش را برای باد صبا می کند.رویکرد عاشقانه حافظ را نسبت به یک رابطه دوستی به زیبایی می توان دید . این حد از صمیمیت بین دو انسان هم جزئی از عشق است . بر اساس مرام حافظ یکی از وجوه عشقبازی همین رابطه های دوستانه بین انسانهاست .« روز وصل دوستداران یاد باد»

هر گنجِ سعادت که خدا داد به حافظ

از یُمنِ دعایِ شب و وِردِ سَحَری بود

 و در نهایت با این فراق کنار می آید و خود را از این حسرت بیرون می آورد . دوستان صمیمی مانند گنج سعادت هستند که البته ممکن است به زودی از دست بروند و ما را محروم کنند اما فراموش نکنیم که هر گنجی از این دست که خداوند به حافظ داده است به یمن دعاهای شبانه و ذکر های هنگام سحر او بوده است.

اینکه دوست خوبی نصیب کسی شود خارج از حیطه اختیار اوست .دوست خوب گنج است که با اختیار پیدا نمی شود و یک نعمت خدادادی است و از آنجا که حافظ حضور خداوند در این دنیا را درک می کند علیرغم از دست دادن دوست باز هم امیدوارانه از خداوند می خواهد که چنین گنجی را به وی عطا نماید 

نازنین نقاش زرگر در ‫۷ ماه قبل، دوشنبه ۲۷ بهمن ۱۴۰۴، ساعت ۱۷:۵۴ دربارهٔ سعدی » مواعظ » غزلیات » غزل شمارهٔ ۶۰:

این گل زیبایی که من میبینم از تن‌های زیبایی که زیر خاک به وجود امده

نازنین نقاش زرگر در ‫۷ ماه قبل، دوشنبه ۲۷ بهمن ۱۴۰۴، ساعت ۱۷:۵۳ دربارهٔ سعدی » مواعظ » غزلیات » غزل شمارهٔ ۶۰:

جهان هستی زشت است و ادم گول میخوره و ابله میشه از دیدنش (حاصل فریب). اما هرروز به شوخی(عشوه گری یا دریدگی و بی‌حیایی) خودش رو براتون آرایش میکنه.

یوسف شیردلپور در ‫۷ ماه قبل، دوشنبه ۲۷ بهمن ۱۴۰۴، ساعت ۱۶:۲۹ در پاسخ به ناشناس دربارهٔ مولانا » دیوان شمس » غزلیات » غزل شمارهٔ ۴:

درودها برشما جناب آقای ناشناس عزیز 

واقعاکه غوغایست وشعر وغزلیاتت سرمست می‌کند آدم را با شنیدن صدای استاد شجریان 💚💚💛💐💐

عباس الاشعری در ‫۷ ماه قبل، دوشنبه ۲۷ بهمن ۱۴۰۴، ساعت ۱۵:۵۲ دربارهٔ غزالی » کیمیای سعادت » دیباچه و فهرست » فصل:

چطور ریشه فلسفه رو خشکاند؟ در بیست مسئله عقیدتی (نه طبیعی و نه منطقی و نه ریاضی) بر فیلسوفان پیرو ارسطو(نه بر تمامی نحله‌های فلسفی) ایراد گرفت. که سه تا شون کفر واضح بودن مثل این که خدا علم به جزئیات نداره یا این اینکه حشر در قیامت جسمانی نیست. این کجاش خشکاندن فلسفە است؟ متاسفانه بعضی عقاید کلیشەایی شدن. مثل همین عقیده.

سیدمحمد جهانشاهی در ‫۷ ماه قبل، دوشنبه ۲۷ بهمن ۱۴۰۴، ساعت ۱۴:۵۹ دربارهٔ عطار » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ ۳۸۸:

تو منیوش این که از طامات حرفی است

روح اله کاظمی در ‫۷ ماه قبل، دوشنبه ۲۷ بهمن ۱۴۰۴، ساعت ۱۱:۵۲ دربارهٔ عطار » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ ۴۴۵:

به نظر بنده این غزل با فضای ذهن و حال عطار بیگانه است، سبک و سیاق واژه ها هم بی ربط به واژه پردازی وی است.

احمد خرم‌آبادی‌زاد در ‫۷ ماه قبل، دوشنبه ۲۷ بهمن ۱۴۰۴، ساعت ۰۹:۳۶ دربارهٔ خاقانی » دیوان اشعار » قطعات » شمارهٔ ۳۲۹ - در مدح علاء الدین اتسز شاه خوارزم:

به استناد زیر نویس نسخه عبدالرسولی (صفحه 675، چاپ مروی، سال 1355)، «ابشر» در مصراع دوم بیت 10 شکل دیگری است از «اتسز» («آتسِز»).

یوسف شیردلپور در ‫۷ ماه قبل، دوشنبه ۲۷ بهمن ۱۴۰۴، ساعت ۰۹:۲۲ دربارهٔ باباطاهر » دوبیتی‌ها » دوبیتی شمارهٔ ۸۳:

مزرع سبز اجرای خصوصی استاد محمد موسوی وشجریان تا بیکران ها زیباییت وعشق حقیقی روح بابا شاد چقدر دلنشین اند دو بیتی های بابا 💛💛💐

احمد خرم‌آبادی‌زاد در ‫۷ ماه قبل، دوشنبه ۲۷ بهمن ۱۴۰۴، ساعت ۰۹:۱۰ دربارهٔ خاقانی » دیوان اشعار » قطعات » شمارهٔ ۲۵۴:

این قطعه به استناد نسخه عبدالرسولی دارای 5 بیت است. بیت جا مانده (پیش از «بسا منت که اسکندر پذیرد»)، عبارت است از:

«عمادالدوله اریاریط کو را/نه به‌طریق اجل قیصر نویسم»

احمد خرم‌آبادی‌زاد در ‫۷ ماه قبل، دوشنبه ۲۷ بهمن ۱۴۰۴، ساعت ۰۹:۰۰ دربارهٔ خاقانی » دیوان اشعار » قطعات » شمارهٔ ۲۴۱ - در مدح اقضی‌القضاة علی و آمدن به عیادت خاقانی:

این قطعه به استناد نسخه عبدالرسولی دارای 25 بیت است.

خدابین در ‫۷ ماه قبل، دوشنبه ۲۷ بهمن ۱۴۰۴، ساعت ۰۷:۲۶ در پاسخ به کتایون فرهادی دربارهٔ مولانا » مثنوی معنوی » دفتر اول » بخش ۱۹ - فهم کردن حاذقان نصاری مکر وزیر را:

👏🏻👏🏻🌹🌹🙏🏻🙏🏻

برگ بی برگی در ‫۷ ماه قبل، دوشنبه ۲۷ بهمن ۱۴۰۴، ساعت ۰۶:۵۰ در پاسخ به عباسی-فسا @abbasi2153 دربارهٔ حافظ » غزلیات » غزل شمارهٔ ۲۲۱:

سپاس از تبیینِ معنای این بیت و محتمل است حافظ داستانِ ذکر شده در مثنویِ مولانا را هنگامِ سرودنِ بیت در نظر داشته است.

چون یکی موی کژ شد او را راه زد    تا به دعوی لافِ دیدِ ماه زد

ابولفضل ملک محمدی در ‫۷ ماه قبل، دوشنبه ۲۷ بهمن ۱۴۰۴، ساعت ۰۶:۱۳ دربارهٔ شهریار » منظومهٔ حیدر بابا:

دوست دشمنن تانومین جوانلارو

جاوان که نه اوشاغلاری یادء سال.

ابولفضل ملک محمدی در ‫۷ ماه قبل، دوشنبه ۲۷ بهمن ۱۴۰۴، ساعت ۰۶:۱۰ دربارهٔ شهریار » منظومهٔ حیدر بابا:

حیدر بابا قئشنگ بیلیر نئه اولوب 

کیملر گلب کیلمر گدب نئج اولوب

حیدربابا یادیندن وار اوشاخلار؟

باغدان گلئب داغا چخن اوشاخلار

حیدر بابا اوشاخلارو یادء سال 

بیربیر ئولن جوانلارو یاد سال.

 

سناتور سنتور در ‫۷ ماه قبل، یکشنبه ۲۶ بهمن ۱۴۰۴، ساعت ۲۱:۲۲ دربارهٔ صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ ۱۲۰:

عشق خونگرم از محبت کرده ایجاد مرا

آهوان از چشم نگذارند صیاد مرا

صائب تبریزی صائب صاحب سخن شهسوار میدان خیال قهرمان سبک هندی 

سناتور سنتور در ‫۷ ماه قبل، یکشنبه ۲۶ بهمن ۱۴۰۴، ساعت ۲۱:۲۰ دربارهٔ صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ ۵۸۱:

عیار حسن ز صاحب نظر شود پیدا

که قیمت گهر از دیده ور شود پیدا

دهد ثمر ز رگ و ریشه درخت خبر

نهفته های پدر از پسر شود پیدا

صائب تبریزی صائب صاحب سخن شهسوار میدان خیال قهرمان سبک هندی

سناتور سنتور در ‫۷ ماه قبل، یکشنبه ۲۶ بهمن ۱۴۰۴، ساعت ۲۱:۱۸ دربارهٔ صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ ۵۴۹:

غم مردن نبود جان غم اندوخته را

نیست از برق خطر مزرعه سوخته را

صائب جان صائب صاحب سخن شهسوار میدان خیال 

سناتور سنتور در ‫۷ ماه قبل، یکشنبه ۲۶ بهمن ۱۴۰۴، ساعت ۲۱:۱۲ دربارهٔ صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ ۳۵۲:

اگر از اهل ایمانی مهیا باش آفت را

که دندان می گزد پیوسته انگشت شهادت را

شهسوار میدان خیال صائب تبریزی 

صائب صاحب سخن 

سناتور سنتور در ‫۷ ماه قبل، یکشنبه ۲۶ بهمن ۱۴۰۴، ساعت ۲۰:۵۴ دربارهٔ صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ ۵۴۴:

شادیی کز ته دل نیست، کدورت به ازوست

خون کند خنده سوفار دل پیکان را

صائب تبریزی صائب صاحب سخن شهسوار میدان خیال

قهرمان سبک هندی قهرمان سبک اصفهانی