همه عالم پر از گَرده، چه سازم؟
چو مو دل‌ها پر از درده، چه سازم؟
بکشتم سنبلی دامان الوند
همو از طالعم زرده، چه سازم؟
|
|
غیرفعال و فعال کردن دوبارهٔ حالت چسبانی نوار ابزار به بالای صفحات |
|
|
راهنمای نوار ابزار |
|
|
پیشخان کاربر |
|
|
اشعار و ابیات نشان‌شدهٔ کاربر |
|
|
اعلان‌های کاربر |
|
|
ادامهٔ مطالعه (تاریخچه) |
|
|
خروج از حساب کاربری گنجور |
|
|
لغزش به پایین صفحه |
|
|
لغزش به بالای صفحه |
|
|
لغزش به بخش اطلاعات شعر |
|
|
فعال یا غیرفعال کردن لغزش خودکار به خط مرتبط با محل فعلی خوانش |
|
|
فعال یا غیرفعال کردن شماره‌گذاری خطوط |
|
|
کپی نشانی شعر جاری در گنجور |
|
|
کپی متن شعر جاری در گنجور |
|
|
همرسانی متن شعر جاری در گنجور |
|
|
نشان کردن شعر جاری |
|
|
ویرایش شعر جاری |
|
|
ویرایش خلاصه یا برگردان نثر سادهٔ ابیات شعر جاری |
|
|
شعر یا بخش قبلی |
|
|
شعر یا بخش بعدی |
همه عالم پر از گَرده، چه سازم؟
چو مو دل‌ها پر از درده، چه سازم؟
بکشتم سنبلی دامان الوند
همو از طالعم زرده، چه سازم؟
با انتخاب متن و لمس متن انتخابی می‌توانید آن را در لغتنامهٔ دهخدا جستجو کنید.
هوش مصنوعی: شاعر در این دوبیتی از نابسامانی و رنج‌های زندگی صحبت می‌کند و به ناچاری و helplessness خود اشاره دارد. او به جهانی پر از درد و مشکلات فکر کرده و از این که چگونه می‌تواند با این وضعیت کنار بیاید، ناامید است. در نهایت، او به یک سنبل و زیبایی اشاره می‌کند که به ظاهر امیدوارکننده است، اما به دلیل تقدیر، به رنگ زردی بدل شده و او را در تنگنا قرار می‌دهد. در کل، این شعر نشان‌دهنده‌ی غم و نا امیدی در مواجهه با مشکلات زندگی است.
هوش مصنوعی: دنیا پر از غم و ناراحتی است، من چه کار می‌توانم بکنم؟ دل‌های مردم پر از درد و رنج است، من چه باید بکنم؟
هوش مصنوعی: من زیبایی را از دامان کوه‌ها گرفتم، اما به خاطر سرنوشتم، آن را از دست دادم؛ چه کار می‌توانم بکنم؟
در حال بارگذاری آرایه‌های ادبی...
پیشنهاد تصاویر مرتبط از منابع اینترنتی
راهنمای نحوهٔ پیشنهاد تصاویر مرتبط از گنجینهٔ گنجور
معرفی ترانه‌هایی که در متن آنها از این شعر استفاده شده است
تا به حال حاشیه‌ای برای این شعر نوشته نشده است. 💬 من حاشیه بگذارم ...
برای حاشیه‌گذاری باید در گنجور نام‌نویسی کنید و با نام کاربری خود از طریق آیکون 👤 گوشهٔ پایین سمت چپ صفحات به آن وارد شوید.