|
|
غیرفعال و فعال کردن دوبارهٔ حالت چسبانی نوار ابزار به بالای صفحات |
|
|
راهنمای نوار ابزار |
|
|
پیشخان کاربر |
|
|
اشعار و ابیات نشان‌شدهٔ کاربر |
|
|
اعلان‌های کاربر |
|
|
ادامهٔ مطالعه (تاریخچه) |
|
|
خروج از حساب کاربری گنجور |
|
|
لغزش به پایین صفحه |
|
|
لغزش به بالای صفحه |
|
|
لغزش به بخش اطلاعات شعر |
|
|
فعال یا غیرفعال کردن لغزش خودکار به خط مرتبط با محل فعلی خوانش |
|
|
فعال یا غیرفعال کردن شماره‌گذاری خطوط |
|
|
کپی نشانی شعر جاری در گنجور |
|
|
کپی متن شعر جاری در گنجور |
|
|
همرسانی متن شعر جاری در گنجور |
|
|
نشان کردن شعر جاری |
|
|
ویرایش شعر جاری |
|
|
ویرایش خلاصه یا برگردان نثر سادهٔ ابیات شعر جاری |
|
|
شعر یا بخش قبلی |
|
|
شعر یا بخش بعدی |
بوسعید مهنه در آغاز کار
پیش لقمان رفت روزی بی قرار
سنگ در یک دست می افراشت او
سوخته در دست دیگر داشت او
شیخ گفتش چیست سنگ و سوخته
گفت تا گردانمت آموخته
میزنم این سنگ بر سر محکمت
سوخته برمینهم چون مرهمت
زانکه این دردی که این ساعت تراست
این چنین درمانش خواهد گشت راست
گه ز ضرب او جراحت میرسد
گه ز مرهم نیز راحت میرسد
گر ز ضرب او جراحت نبودت
تا ابد اومید راحت نبودت
راحت خود را شدی پیوسته دوست
بی جراحت نیز فقرت آرزوست
با انتخاب متن و لمس متن انتخابی می‌توانید آن را در لغتنامهٔ دهخدا جستجو کنید.
هوش مصنوعی: بوسعید مهنه با کاردانی به نزد لقمان می‌رود و سنگی در دست دارد که نشان‌دهندهٔ سختی و درد است و در دست دیگرش سوخته‌ای است که نمایانگر درمان و مرهم است. او به لقمان می‌گوید که این سنگ را بر سر کسی می‌زند تا از درد و رنج او بکاهد. لقمان با دقت به او می‌فهماند که درد و جراحت همیشه با راحتی و درمان در ارتباطند و هیچ راحتی بدون گذر از رنج حاصل نمی‌شود. در واقع، او درمی‌یابد که برای رسیدن به راحتی باید با جراحت‌ها مواجه شد و آنها را پذیرفت، چرا که آرامش و آرزو همیشه در سایهٔ مواجهه با سختی‌ها شکل می‌گیرد.
هوش مصنوعی: بوسعید مهنه در شروع کار، روزی بی‌تاب و ناآرام به لقمان مراجعه کرد.
هوش مصنوعی: او در یک دست سنگی را بلند کرده بود و در دست دیگرش چیزی سوخته را نگه داشته بود.
هوش مصنوعی: شیخ از او پرسید که سنگ چیست، و سوخته پاسخ داد که من برای آنکه تو را به گردش ببرم، این چیزها را یاد گرفته‌ام.
هوش مصنوعی: من این سنگ را بر سرت میزنم، زیرا سوخته‌ام و آن را مانند مرهمی بر زخم‌هایت می‌گذارم.
هوش مصنوعی: این که دردی که اکنون تو را آزار می‌دهد، به همین روش درمان خواهد شد.
هوش مصنوعی: گاهی از آسیب‌هایی که از او می‌خوریم رنج می‌کشیم و گاهی هم از درمان‌هایی که او برایمان فراهم می‌آورد آرامش می‌یابیم.
هوش مصنوعی: اگر ز ضربت او جراحتی بر تو نبود، تا همیشه امیدی به راحت و آسایش نداشتی.
هوش مصنوعی: تو همیشه آرام و راحتی، ولی دوستت بی‌دردسر خواهان فقر توست.
در حال بارگذاری آرایه‌های ادبی...
پیشنهاد تصاویر مرتبط از منابع اینترنتی
راهنمای نحوهٔ پیشنهاد تصاویر مرتبط از گنجینهٔ گنجور
معرفی ترانه‌هایی که در متن آنها از این شعر استفاده شده است
تا به حال حاشیه‌ای برای این شعر نوشته نشده است. 💬 من حاشیه بگذارم ...
برای حاشیه‌گذاری باید در گنجور نام‌نویسی کنید و با نام کاربری خود از طریق آیکون 👤 گوشهٔ پایین سمت چپ صفحات به آن وارد شوید.