|
|
غیرفعال و فعال کردن دوبارهٔ حالت چسبانی نوار ابزار به بالای صفحات
|
|
|
راهنمای نوار ابزار
|
|
|
پیشخان کاربر
|
|
|
اشعار و ابیات نشانشدهٔ کاربر
|
|
|
اعلانهای کاربر
|
|
|
ادامهٔ مطالعه (تاریخچه)
|
|
|
خروج از حساب کاربری گنجور
|
|
|
لغزش به پایین صفحه
|
|
|
لغزش به بالای صفحه
|
|
|
لغزش به بخش اطلاعات شعر
|
|
|
فعال یا غیرفعال کردن لغزش خودکار به خط مرتبط با محل فعلی خوانش
|
|
|
فعال یا غیرفعال کردن شمارهگذاری خطوط
|
|
|
کپی نشانی شعر جاری در گنجور
|
|
|
کپی متن شعر جاری در گنجور
|
|
|
همرسانی متن شعر جاری در گنجور
|
|
|
نشان کردن شعر جاری
|
|
|
ویرایش شعر جاری
|
|
|
ویرایش خلاصه یا برگردان نثر سادهٔ ابیات شعر جاری
|
|
|
شعر یا بخش قبلی
|
|
|
شعر یا بخش بعدی
|
با انتخاب متن و لمس متن انتخابی میتوانید آن را در لغتنامهٔ دهخدا جستجو کنید.
هوش مصنوعی: جوانی به پیش پیری نامدار میرود و مشاهده میکند که او در گوشهای تنها نشسته است. جوان از تنهایی پیر ابراز تأسف میکند و پیر در پاسخ به او میگوید که با خداوند خود همیشه در ارتباط است و این ارتباط میتواند انسان را از تنگدلی نجات دهد. پیر تأکید میکند که هر که با همنشین خود در ارتباط باشد، همواره از زیباییهای دو جهان بهرهمند خواهد شد.
هوش مصنوعی: یک جوان به نزد یک پیر معتبر رفت و او را در گوشهای نشسته دید.
هوش مصنوعی: او به تنهایی به سر میبرد و هیچ کس در کنارش نبود، حتی کسی که بتواند همدرد او باشد.
هوش مصنوعی: جوان به پیر میگوید که چرا تنها به تنگدلی اش خیره شدهای؟ پیر در پاسخ میگوید، ای جوان سنگدل، تو هم باید به عمق دل دیگران نگاه کنی و فقط به ظاهر توجه نکنی.
هوش مصنوعی: همواره با خدا در نزدیکی و حضور باش، چون اگر دلتنگ شوی، خودت را از او دور مکن.
هوش مصنوعی: هر کسی که با همزاد و دوست خود در کنار هم باشد، یک لحظه از تمام دنیای این دو جهان برایش خوشایندتر است.
در حال بارگذاری آرایههای ادبی...
پیشنهاد تصاویر مرتبط از منابع اینترنتی
راهنمای نحوهٔ پیشنهاد تصاویر مرتبط از گنجینهٔ گنجور
معرفی ترانههایی که در متن آنها از این شعر استفاده شده است
تا به حال حاشیهای برای این شعر نوشته نشده است. 💬 من حاشیه بگذارم ...
برای حاشیهگذاری باید در گنجور نامنویسی کنید و با نام کاربری خود از طریق آیکون 👤 گوشهٔ پایین سمت چپ صفحات به آن وارد شوید.